Ben Bu Yaz Nerdeydim?

Şimdiki Akıl

2011-04-30T12:32:00.000+03:00

“Hadi bakalım Edward bey, okul taksidi bataklığına da ucundan bulaştın. Vay arkadaş, 15 sene daha böyle gitse toplamda nereden baksan bir ev parası ediyor. Ya da bir spor araba. Siktiret spor arabayı, 5 kişilik aileye göre olmayan pek çok güzel araba da alınabilir. Demek ki önümüzdeki 20 yıl trafikte dikkat çekmeyen aile arabalarına bineceğiz, sağlık olsun.. O değil de matematik öğretmeni neydi öyle yav. Elf midir nedir. Kadına bakmaya doyamadım resmen. Kesin bizim hatun çakmıştır köfteyi. Akşama yine cıngar var mınakoyim. Her şeyi bırakıp kaçsam mı lan? Yok.. bizim sıpaya yazık olur. Takside devam. Evlenmeseydim nasıl olurdu acaba? 34 yaşında, bekar, hali vakti yerinde, eli yüzü düzgün erkek. Belediye ekiplerinin köpekleri yakaladıkları gibi çevremdeki bütün evliler üstüme çullanırdı kesin. Çullandılar da. Gerçi insafsızlık etmeyeyim. Biraz da ben istedim. Romantik komedilerin yapım ve yayınında emeği geçenler, ağzınıza sıçayım sizin! Keşke Katya dediği zaman kaçsaydım onunla Irlanda’ya. Hem o sıra bizimkiyle de daha sözlüydük. Resmiyet yoktu. Aileler de pek ısınamamıştı birbirine. Tüh.. tam zamanıymış paçayı kurtarmanın.”

- Ne düşünüyorsun?

- Hiç. Öyle daldım sadece.

- Nereye daldın yine? Elbet belli bir şey düşünüyorsundur. Hadi söyle. Kafan bomboş olacak değil ya?

- Tecahül-i arif neydi onu düşünüyorum?

- Bilmem.

- Sana sormadım ki zaten. Kendi kendime düşünüyordum. Sen sonradan kafamın içine dahil oldun.

- Ne yani, kafanın içinde beni istemiyor musun?

- Canım bak araba kullanıyorum, trafik de yoğun zaten başlamayalım yine.

Cevap vermeden huzursuz bir şekilde kafasını öte tarafa çevirdi. Bir sonraki kırmızı ışığa kadar konuşmamak üzere ayrılmış olduk. “Paraya, mala mülke, çocuklara, bir aileye hatta bir kadere ortak olmayı anlarım da, kafanın içine, düşüncelere ortak olmak nasıl bir içgüdüdür onu anlayamıyorum. Şimdi geri dönüp bakıyorum da, o depresif ve hezeyanlı öğrencilik yıllarım meğerse en huzurlularıymış. Te eskiden bir şarkı vardı Yalnızlık Paylaşılmaz diye. Doğruymuş. Kafaya göre yaşamanın tadına o sıralar tam varamamışım. Öğleden sonra uyanıp pijamaları bile çıkarmadan akşam etmenin kıymetini şimdi anlıyorum. Gerçi geçen Pazar o duyguya çok yaklaştım sayılır. Kullanılmayan ama muhtemel misafirler için herdaim hazır tutulan odada 3-4 saat öylece uzandım. Ne telefon çaldı, ne de benim o odada bulunduğumu farkeden biri. Uyumadım da. Öylece tavanı duvarları seyrettim. Çişim gelmeseydi daha kalırdım. Sahi, o oda benim olsa ya.. bir tane kütüphane yaparım kendime, bilgisayarımı oraya koyarım. Super olur! En azından hayatimda kafatasımdan daha geniş bir yerim olur. Dur şuna bir ayar çekeyim”

- Hayatım, bizim misafir odası var ya.

- Evet?

- Oraya bir kitaplık koysam olur mu?

- Olur da, nereye koyacaksın yer mi var?

- Ya orada dolap var, onu kaldırsak. İçi boş duruyor öyle.

- Olmaz! Yorganları koyacağım ben oraya.

“Ah, tabi yorganlar.. ailemizin değerli üyeleri. Döşeklerle beraber evlilik hayatımızın vargeçilmezleri. Şimdiye kadar durdukları yerde artık duramazlar. Kesinlikle misafir odasındaki dolabın içerisinde konmak zorundalar. Onları üzmek istemeyiz değil mi..”

- Sen geçen tuvalet kağıdı aldın mı?

- Valla unuttum gitti onları.

- Tabi markette onca saat yapı bölümünü gezersen asıl ihtiyaçları unutursun. Şu ileriden dön de markete gidelim.

“Bir erkeğin evlenmekten çekinmesinin sebebi de bu sanırım. Yani o süre zarfına kadar aile otoritesinden sıyrılıp oluşturdugun o hayatını, düzene sokma adı altında yıkıp yeniden yapmak. Sorgulanmayı, yargılanmayı kabul ettiğin, unutma ve umursamama lüksüne sahip olmadığın, BEN’e ait olan her şeyi BİZ’e devretmek zorunda olduğun, sapıkça fantazilerin dizginlendiği, yüksek hijyen standartlarına sahip kutlu düzenli bir hayat... Hey sen, bekar! Sakın kıpırdama dostum. Dizlerinin üstüne çök ve gelini öp. Sessiz kalma hakkına sahipsin -ama bir şekilde konuşturulacaksın- ve söylediğin her şey aleyhinde delil olarak kullanılacak. Bundan emin ol seni lanet olası sapık bekar. Evleneceksin hem de hayatının sonuna kadar... Ama biraz da pragmatik ve analitik bir karar bu evlilik. Yani artısını eksisini koyuyorsun -eğer baskı yapan yoksa- ve iki seçenekten birini seçiyorsun veriyorsun; evleneyim, az daha bekleyeyim. Yani aslında aşk, sevgi, uyum, mutluluk filan işin ekstrası."

- Canım, akşam ne yemek var?

- Karnıyarık.

- Oley be! Süpersin! Ver bir öpücük.

- hihiihi! Aman dur be manyak.

- Sana külot alalım mı?

- ahahah! Sakin ol şampiyon.

Kafan Çok Güzelmiş

2011-04-17T11:45:00.000+03:00

"...sonra şeyh, kızı kümese gömdü. güya şeytandan arındıracak. daha sonra bir tane adam polisleri aradı. sabah namazında kümesten sesler duyduğunu söyledi. polisler gelince bir baktılar, kız orada. kurtardılar filan. babasına verdiler. şeyh'i tutukladılar..."

evet sevgili okur, ben de sizi arka sokaklar dizinin bilmem kaçıncı bölümünün detaylarıyla meşgul edip daha yararlı işlere harcayacağınız (mesela "tuvalete şimdi mi gideyim yoksa çay içtikten sonra mı" muhasebesi) bir kaç saniyeyi çalmak istemezdim. ama beni anlamanız açısından 15 dakika önce çektiğim bu eziyeti size sunmam gerekliydi.

hani şu, "iyi de bana ne kardeşim" ya da "ilgilenmiyorum teşekkürler" diyemeyeceğiniz bir konuşmanın içinde kalırsınız ya, el kol hareketleriniz, anlatıcı ile yanlışlıkla göz göze gelmeleriniz sizi saçmalığın merkezine daha da çeker ya, işte o tip bir ıstıraptı yukarıdaki. adamın biri (yabancı değil, bir arkadaş diyelim) öylece ofisimize geldi ve bizi arka sokaklara, rıza babaya, hüsnü'ye, çoban'a, "kalk kalk kalk"a, "al bunu al al" a boğdu resmen.

"bundan bana ne lan" deme ey sevgili okur. otur bi dinle allasen.

her nasıl, bilgisayarlar ve makineler için çalışma algoritmaları ve prosedürleri varsa bizim düşünce sistemimiz için de bu var. örneğin, düzenli ve planlı insanlar yapılacak işlerini lineer bir şekilde sıraya dizerler ve o şekilde ele alırlar. "kış geliyor>meyve almalı>çarşıya gideyim>mandalina alayım>eve geleyim>yiyeyim" gibi. tabi böyle yazınca gerizekalı gibi göründü ama öyle değil. bir de şuna bakın; "şimdi çalışıp şu dersi de vereyim>mezun olayım>askere gideyim>işe gireyim>para kazanayım>ev alayım>... ama önce dersi vereyim. gerisine mezun olunca bakarız"

planlayan insanlar kafasındaki olguları sırası ile değerlendirir ve geçmiş, simdiki ve gelecek zaman için optimum zihinsel mesaiyi harcarlar. tutup da daha olmamış olayların üzerine kafa yormaz, ihtimaller üzerinden sonuç bekleyen hesaplar yapmazlar. bu açıdan başarılı ve stabil bir hayatları vardır. "sınava çok değil ama düzenli çalıştım", "kariyer planımda bu yok", "kooperatifin son iki ayı kaldı" diyen, diyebilen ınsanlardır. belirleyebildikleri hedeflere ilerler ve genellikle ulaşırlar.

bense kafamdaki şeyleri sıraya sokmakta ve o sırayı takip ve tanzimde hep zorluk çektim. zira şeyler benim kafamda kronolojik, zorluk seviyesi, gereklilik gibi kıstaslarla düzenlenmiyor. tamamen anlık keyfıyet faktörüne göre, tıpkı dağınık bir masanın üzerindeki eşyalar gibi durmaktalar. misal bu adam odaya girmeden önce şu yazdığım yazı çok daha farklı bir taslağa sahipti. hatta belki de daha iyiydi. ama sanki biri geldi, kafamdaki masayı şöyle bir salladı ve her şey eski haline sokulamayacak bir şekilde yer değiştirdi.

bu tip bir düşünce sisteminin faydaları da var tabi. örneğin masanın üzerindeki alakasız şeyler bazen bilerek ve isteyerek bazense tesadüfen yan yana gelip bambaşka bir şeyi ortaya çıkarabiliyor. özellikle yazmak gibi eylemler için bu muthiş bir fırsat. belki de aynı şeyi düşünüyor olacak ki, bir kitabında stephen king şöyle diyordu; "bana yeni bir fikrin nasıl ortaya çıktığını soranlar oluyor. tam olarak emin olmamakla beraber bende işler şöyle işliyor; bir fikir aklımda oluşuyor ve yüzmeye başlıyor, bir zaman sonra yüzen başka bir fikirle çarpışıyor ve ortaya yazmaya değer bir şey çıkıyor. bu çarpışmayı suni bir şekilde yapabilsem de, kendi kendine olanları şimdiye kadarki en güzel kitaplarımı ortaya çıkardı"

yukarıda bahsettiğim iki düşünce sistemi de uç örnekler olarak görülebilir. yani aslında hepimizin kafası biraz dağınık, biraz düzenli. ve kanaatim odur ki, dağınıklık ve düzen oranını iyi ayarladıkça ortaya arka sokaklar gibi örnekler çıkmaz, çıkmamalı.

Bütün Insanlar Gibi

2011-04-02T15:06:00.000+03:00

oldukça kısa ve şaşırtıcı derecede zahmetsiz geçen tanışma faslından sonra, onu; bu geniş, neredeyse boş ve haddinden fazla ısıtılan kafede buluşmaya ikna etmiştim.

konu konuyu açmıştı. keyifli sohbetimizin ikinci kahveleri söylendiği sırada ben üzerimden ilk buluşmaların o rahatsız gerginliğini atmıştım bile. bir ara, kızın bakımlı elleri ve ince düzgün parmakları dikkatimi çekti. "fabrikada çalışıyorum demiştin. ama ne fabrikası olduğunu söylemedin." dedim. o da gülümseyerek "kuruyemiş fabrikası. toplama, işleme, paketleme fılan yapılıyor" dedi. "peki ne iş yapıyorsun fabrikada? muhasebede misin?" diye sordum. "yok hayır. ben muz kızartıyorum" diye cevap verdi.

kafamı toparlamam bir kahve yudumu kadar sürdü. "çok ilginç. yani şey.. bizim orada muzu kızartarak yemezler pek" dedim. uzmanlık alanına girildiğini fark ettirircesine "ama çok güzel oluyor. tabi yapmasını da bilmek lazım" dedi. heyecanını bölmemek istediğimden, kahve bardağımdan daha sık yudum alarak dinleme pozisyonuna geçtim.

"şimdiye kadar kızartılmış muz yememiş olman çok garip. evet, aslında ben de muzu meyve olarak severim ama yine de kızartması da leziz. hatta biliyor musun, bizim fabrikaya muzlar sizin oradan geliyor. eskiden yolda çürüdüğü için çok getiremezlerdi. onun için pahalıydı. ama şimdi öyle değil. çoğu insan sanar ki, muzu soğuk yerde tutarsan taze kalır. ama tam tersi, muz sıcak yerde durmalı...."

kız, ince sesi ve narin el hareketleriyle, muz hakkında konuşurken, ben git gide ortama yabancılaştım. yabancı belgeselere yapılan dublaj gibi, iç sesim çevreden gelen sesi bastıracak kadar yüksek perdeden konuşmaya başladı.

"göz ne acayip lan" dedim içimden. "dışarıdan alıp beyne ulaştırdığı bilgi kadar içeridekini de dışa veriyor. mutlu, üzgün, yorgun, azgın, heyecanlı... bütün bu duyguları şu iki küçük organdan analiz etmemiz çok enteresan. her şeyi geçtim, bir de bu organlara güzellik gibi bir görev de vermişiz. misal şu kızın gözleri. çok güzeller. yani kime sorsan öyle der. peki niye? yeşil olduğu için mi, farklı olduğu için mi, kızıl saçlarıyla ya da beyaz teniyle çok uyumlu olduğu için mi... niye güzel lan? eyvallah kabul, güzel de... niye?". bu sorularla boğuşurken kahveden bir yudum daha aldım ve yine düşüncelere daldım. aradaki boşluğu şimdi hatırlamıyorum ama, en son "acaba fabrika kızı şarkısından bahsetsem mi? ama yanlış anlayabilir.. fabrikada muz kızartır, sanki patates gibi.. kızartırken hayal kurar, bütün insanlar gibi.. ehehhe.. o değil de kibritçi kız ne iş yapıyordu yav? kibrit satıyorsa kötü. koca bulması lazım.." diye düşünüyordum. o sırada kız gülmeye başladı. hala içimden konuştuguma emindim. yani az önceki şarkıyı gerçekten seslendirmiş olamazdım. dolayısıyla anladım ki kahkalar bana değil. sanırım konu değişmişti ve ben epeydir uzaklardaydım. birini dinliyor gibi yapmanın altın kuralı (konu değişimlerine reaksiyon ver ve dinlememeye devam et) binaen kendime geldim.

"... ah bir görseydin çok komikti. yani ben daha önce bir kedinin muz yediğini görmemiştim. neyse.. işte, bir tane makine var. o muzları kesiyor. sonra muz dilimleri bir sepete düşüyor. ben oradan alıp kızartıyorum. baska bir sepete koyuyorum. geçen kızartma makinesini değiştirdiler. adamlar gelip kurdu ama ayarını ben yaptım. tabi ben ayar yaparken 3 kilo muz da ziyan oldu" dedi ve kıkırdadı. vay canına hala muz diyordu.

"peki nerede yaşıyorsun?" diye sordum. aslında bu soru, göründüğünden fazlasına cevap isteyen hileli bir soruydu. "2 sokak aşağıda kalıyorum" dedi. ikinci hileli sorumu sordum "kiminle?". hala aynı saflıkla cevap veriyordu "bir kız arkadaşımla. o da fabrikada çalışıyor. hatta aynı okulda okumuştuk. ama o benden bir yaş büyük" dedi. "peki o ne iş yapıyor fabrikada?" dedim. "vinç operatörü" diye cevap verdi.

kahveden uzun bir yudum daha aldım. "bizim orada kadınlar vinç de kullanmazlar" dedim. bunu dışımdan söylemiş olacağım ki "niye?" diye sordu. sonra ikimiz de bu sorunun gereksizliği ve cevaplızlığı arasında bir müddet sıkıştık.

"sanırım güzellik; ifadesiz ve amaçsız bir halin tanımı" dedim içimden. "yani güzelliğin tanımı ve yargısı tamamen notr hal üzerinden yapılmalı. şu kızın gözlerinin de güzelliği bundan ileri geliyor bence. kaşlarının yaptıgı kavis, gözlerinin yüzüne oranı, yanaklarının çıkıntısı, burnunun kusursuz simetrisi ve yumuşak eğimi.. ve bütün bunların toplam komposizyonunun dokunulmamış ve değiştirilmemiş haldeki güzelliği... buydu yani güzellik. yoksa ağır ya da rötüş olsun makyajla, jartiyer ya da toka olsun aksesuarla ve hatta zoraki bir gülümsemeyle elde edilecek şey değil. onlarla olsa olsa çekicilik olur. bu da tamamen hormonları ve sosyal davranışları ilgilendiren bambaşka bir konu. yani bir nevi güzel olunmaz güzel doğulur. tamam da, peki güzel olmayan ne yapsın? ölsün mü? yok canım niye ölsün? dedim ya, bu hormonları ve sosyal davranışları ilgilendiren bir konu. benim bahsettiğim güzellik farklı bir şey. neyse.."

epeydir konuşmadan durduğumuzu farkettim. gözlerine baktım. sıkılıp sıkılmadığını anlamaya çalışıyordum. anlayamadım. o da sadece gülümseyerek bana bakıyordu. "yoksa yüzündeki bu gülümseme aslında onun doğal yüz ifadesi mi? eğer öyle olsaydı yıllarca bakardım böyle.." diye içimden geçti. ama "kalkalım mı?" dedim dışımdan. "peki. bugün çok eğlendim, kahve ve sohbet için teşekkürler" dedi. "ben de. rica ederim" dedim.

kafeden çıkıp biraz yürüdük. evinin önüne gelince gelecek haftasonu ve sonraki 2 ay boyunca görüşmek üzere ayrıldık.

Ortak Düşman Etkisi

2010-11-17T09:50:00.002+02:00

Sıkı durun, şimdi size uzun süreli ve mutlu bir birlikteliğin sırlarını vereceğim. İşte o sırlar; kanser, yoksulluk, büyük ekonomik sıkıntılar, sevilen insanların kaybı, yaklaşan ölüm, hasımlar ve hatta ayak serçe parmağımızı kırma niyetinde olan sehpalar

“hassiktir lan” dediğinizi duyar gibiyim. Demeyin lan. Önce bi dinleyin.

Sevdiklerimizi bize bağlayan duygunu beslendiği pek çok farklı kaynak mecvuttur. Sevgi, arzu, sadakat içgüdüsü, kan bağı, mecburiyet hissi ve benzeri bir çok kaynakla sevdiklerimizi sevmeye devam ederiz. Fakat bütün bu hislerin kaynağı yine kendimiz olduğundan ötürü, kaynakların devamlılığında problemler çekeriz.

Birine karşı hissettiğimiz şeyler kolaylıkla değişebilir. Örneğin göbek deliğinden çıkardığı pamuğu sağda solda bırakan bir adam size eskisi kadar çekici gelmeyebilir. Ya da ilişki başlangıcında size "muci muci muç muç" şeklinde bebek taklidi yapan kız, eskisi kadar sevimli görünmeyebilir. Hatta bir sabah uyandığınızda, hemen yanı başınızda yatan eşinizi, imza atıp şahitler önünde yemin etmiş olmanıza rağmen eskisi kadar sevmediğinizi, onun yerinde bir başkasının olmasını arzuladığınızı farkedebilrisiniz.

Hal böyleyken, siz de takdir edersiniz ki uzun ve kararlı bir birliktelik için çekicilik, sevgi, sadakat adındaki bu denli kaypak bir hislere bel bağlamak çok güvenilir bir durum değildir.

“Peki nasıl oluyor da oluyor” kısmı ise burası; hemen şimdi, bütün bu içten gelip, kendi iç dinamiklerimizle şekillenen bu duyguları bir kenara bırakacağız ve kendimizi ortak düşman etkisinin güçlü kollarına atacağız. Bi dakka, bi küfretmeyin lütfen. Allah allah!

“Neden eski zor zamanlarda insanlar daha mutluydu ve birbirini daha çok severdi?”, “Neden geçim derdi çeken ailelerde eşler arasında bağlar ve dayanışma daha kuvvetlidir?”, “Neden herkes fabrikatörün karşısında tiradını atan Yaşar Usta’nın arkadaşı olmak ister?”

İşte bu soruların cevaplarını ararken farkettim ki, ortak bir düşmana sahip olmak, pek çok duygudan daha kararlı ve sağlam bir bağ. Bu aslında oldukça ilkel, ilkel olduğu kadar da güçlü bir şey. Ta en başında mağaralarda yaşarken aklımıza gelen "Abicim bu böyle olmayacak, gelin birlikte dolanalım ki kaplanlar bizi yemesin" düşüncesinin bir tezahürü. Sevgi, dostluk, kardeşlik, birlikte daha iyiye, insanlar el ele tutuşsun, hayat bayram olsun gibi zırvalardan, daha gerçek ve etkisi defalarca kanıtlanmış.

Demem o ki, evlilik gibi, aile hayatı gibi, insan hayatının çoğunu işgal eden bir zaman sonra gevşemeye ve eskimeye mahkum birlikteliklerde birbirini sevmeve kasmaktansa ortak bir düşmana sahip olmak çok daha akıllıca bir hareket olacaktır. Bu düşman birikim, yönelim ve derinliğinize göre; komunistler olabilir, liberaller olabilir, faşistler olabilir, tuvaletinizi işgal eden mikroplar olabilir, kırık saç uçları olabilir, açılmayan konserve kapakları olabilir, banka hesabınız olabilir, kredı kartlarınız olabilir, en başta dediğim sehpalar olabilir, bulunmak zorunda olduğunuz şehir ya da ülke olabilir, patronunuz olabilir, justınbieberparishiltonkimkardashian olabilir, yan komşunuz olabilir, yan komşunuzun zır zır ağlayan cocuğu olabilir, yan komşunuzun yeni aldığı ve pazar günleri sabahın köründe kullanmaya bayıldığı matkabı olabilir, kıskandığınız arkadaşlarınız olabilir, örümcekler olabilir, hiç sahip olamayacağınız şeyler olabilir, atlar olabilir, otlar olabilir, boklar olabilir...

Yeter ki bir şeylere "birlikte" düşmanca şeyler hissedin. Öfkeyi de en az sevgi kadar kullanın. Zaten onu kullanmamaya çalıştıkça birbirimize karşı kullanmaya başlamıyor muyuz? İşte birbirinizi düşman edinmeden, bir düşman edinin. Bir de böyle deneyin. Olmadı gelin beni bulun hep birlikte ağzımı burnumu kıralım!

This World Should Sink

2010-10-21T13:17:00.002+03:00

Fiziksel hacimler sosyal alanlarda oldukça etkili ve söz sahibidir. Örneğin; gece klübü, disko gibi mekanlar mümkün olduğunca dar alanlara sahiptir. İlk girişte üzerinizde sıkıntılı bir etki bıraksa da sizi orada birileriyle tanıştırma amacına ulaşır. Çünkü fiziksel hacmin darlığında bünye otomatik olarak sosyalleşme eğilimi taşır. Elbette bu teorim sosyalleşme amacı güdülen yerler için geçerlidir. Yaniı, bir metrobüste dile getireceğiniz, “Siz de mi partiden sıkıldınız? Bu arada, selam ben Edward..” cümlesi en yakın durakta mecburi iniş gerçekleştirmenize neden olabilir.

Toplu taşıma hususu böyleyken, diğer araçlarda bu daha değişiktir. Örneğin içinde iki kişinin olduğu bir takside 10 dakikayı aşan bir sessizlik, rahatsızlığa neden olur. Ya bir küfür, ya bir mırıltı ya da radyonun sesini biraz daha açmak gibi eylemlerle kasvetli havayı dağıtmak isteriz. Bunun kaynağında yazının başında bahsettiğım dar fiziksel hacmin sosyalleşme üzerinde etkisi yatar.

İşte 1 yıl önce falan, ben bu yukarıdakileri düşünürken, arabasında seyahat etmekte olduğum benden yaşça büyük biri, “Şimdi bu 3G dedikleri şeyin olayı nedir? bi desene sen bana” cümlesiyle sessizliği bozdu. Rahatsız edici sessizliklerin, süresi uzadıkça etkisini yitirmesi gibi bir güzel yanı vardır. Fakat bu güzellik çok narindir. Ortamdaki sessizliği dağıtan her hangi bir ses bile (saat tiktakı, sehpaya değen huzursuz bacağın çıkardığı hışırtı, derin nefes alışverişler vb.) sessizliği daha da rahatsız edici hale sokabilir.

Neyse, baktım amca konuşma heveslisi, ben de yabani olmayayım dedim. Girdim muhabbete. Anlatıyorum da anlatıyorum. GRPS diyorum, megabit diyorum, bandwıdth diyorum.. Anlattım ha anlattım. Yetmedi 4G yi de anlattım. Wimax’tan bahsettim. Ben böyle ağzımdan tükrük saça saça heyecanla gelecek teknolojilerinden bahsederken, birden farkettim ki; anlattıklarım, konuyu açan amcanın hiç de sikinde değil. Ha eşek ossuruyor ha ben konuşuyorum.

Sinirlendim. Ama sinirlendiğimi belli etmedim. Saygısızlık yapmak istemediğimden “...Apple’ın satış stratejisinde daha çok trend-setter bir hava vardır. Asıl innovasyonu ise bazı diğer firmalar gerçekleştirir..” diye başladığım cümleyi bitirip amcanın bu duyarsızlığına karşı protesto mahiyetinde bir sessizliğe bürünmeye karar verdim. Ama amca benden erken davrandı ve ben henüz cümlemi bitirmeden radyonun sesini biraz daha açtı. Ağzımı hala açıp kapıyor olmama rağmen artık sesim çıkmıyordu. Dumura uğramış beynim, konuşma işlemini tam sonlandıramamıştı sanırım. Kafayı biraz toparlayınca cılız bir sesle “4G’yi geçiş formu olarak kabul etmeliyiz” dedim ve sustum.

Sesi şimdi daha çok çıkan Kibariye, az önce radyoya telefonla bağlanan Ramazan Özdoğan’ın Sivas’ta oturan halası için söylüyordu; “Sevda bitti oldu yalan, canım dedim oldu yılan, ondan ağlamam ondan..”. Ben de, sanki çok önemli bir işle meşgulmuşum da o yüzden konuşmayı yarıda kesmişim gibi cebimden telefonumu çıkarıp menüsünde bir aşağı bir yukarı yapmaya, eski mesajları okumaya başladım.

Şarkı biter bitmez, amcanın ikinci salvosu “Ne tarz müzik dinliyorsun sen?” şeklinde bir soruyla geldi. En zor yerden sormuştu. Ne diyeceğimi şaşırmıştım. Zira müzik zevkine bir tarz belirleyebilmiş biri değildim. Havasına göre her türlü müziğin gideri vardı benim için. Fakat bunu amcaya açıklamak için girişeceğim “sosyo-kültürel arada kalmışlık” ve “postmodernizmin tarzsızlığı yüceltmesi” gibi mevzular beni ikinci bir terkedilişin ortasında bırakabilirdi. Yine ben hevesli hevesli konuşurken bir anda bütün reytingim Kibariye'nin sektörden başka bir arkadaşı tarafından ele geçirilebilirdi. Ve muhtemelen memleketin bir çok yerinde yakınlarından şarkı bekleyen milyonlarca insan vardı. Hepsine karşı savaşmam mümkün değildi.

Konuyu kestirip atar, adamı “Gençlik nereye gidiyor?” konulu sessiz bir iç hesaplaşmayla meşgul eder diye “Rak!” diyiverdim. Amca, “Heee.. Rak mı? Ben de dinliyorum arada bir. Geçen gün hoparlor taktırdım arabaya. Rak dinleyince daha güzel çıkıyor ses” dedi. Adam beni dumur etmeye doymuyordu resmen. Dalga geçip geçmediğini anlamak için suratına baktım. Pür dikkat yola bakan gözlerinde mizahtan eser yoktu. Ben hala şaşkınlıkla ona bakarken, “Açayım mı rak?” dedi. Yine ezik bir ses tonuyla “Aç bari” diye cevap verebildim. Bunun üzerine adam parmağını arabanın teybine uzattı, oradaki bir düğmeye ard arda 3 kere bastı, ”BİP-BİP-BİP”. Ekranda ekolayzır ayarının “ROCK” olduğunu yazan ibare yanıp söndü. Adam da böylece rak açmış oldu.

Sıradaki şarkı, Nurcan Enveroğlu’nun Giresun’da vatani görevini yapmakta olduğu nişanlısı için geliyordu; “Ayağıma prangalar taktılar, gözlerimi dağladılar yaktılar, iki koldan bir alnımdan çaktılar, çarmıha gerdiler sensiz iki gün..”. Bilmem farkındamıydı ama, bizim arabamızda Hakan Taşıyan rak icra etmeye başlamıştı. Açıkçası fena da sayılmazdı.

...Rosebud.

2010-09-30T22:07:00.002+03:00

- içine işeyelim mi?
- yok lan manyak mısın?! yuvasından çıkıp çükümüzü filan dişleyebilir.
- bence bir şey olmaz. tatlı çiş yılanları yuvasından çıkarır demişti bizim öğretmen.
- sizin öğretmen derste çiş mi dedi?!
- yok. ama onun gibi bir şey söylemişti. bir tane hastalık varmış. adam bir yere işeyince yılanlar hep oraya toplanıyormuş.
- bence sallamış.
- salak! öğretmen sallar mı hiç...

cevap vermedim. öğretmenin sallamayacağını biliyordum. sadece, içimden bir ses yan sınıfı kötülememi, ona muhalefet etmemi söylüyordu. çünkü onları içten içe çok kıskanıyordum. en iyi sınıf ve öğretmen bizimkiydi, onda şüphe yok. ama yine de bazı şeyleri onların yapıp bizim yapmayışımız beni çok imrendiriyordu. ne bileyim; gezmeye giderler, sık sık boyama yaparlar, el işi dersinde işe yarar şeyler yaparlar, beden dersleri son saat olduğu için tekrar üst değiştirme zorunluluğu olmadan eve giderler falan filan... hatta geçen sene en çok kitap okuyana gofret bile almıştı yan sınıfın öğretmeni. bizimkisiyse kuru bir "aferin" demişti bana.

on beş dakikadır başında durduğumuz o küçük oyuktan uzaklaşıp köyün her yerine hakim ufak bir tepeye çıktık. buradan; iki mahalleden oluşan köyümüz her şeyiyle görünüyordu. uzaktaki mahalle, bu mahalleyi uzaktaki mahalleye bağlayan uzunca bir yol ve bizim mahallemiz. ülkenin kuzeyine özgü yerleşim şekli burada da söz sahibiydi. vadinin bir yamacına serpiştirilmiş 2 kat ve çardaktan oluşan taş-ahşap evler ve en aşağıda ufak meyve bahçelerinden, bağlardan ve çayırlardan geçen cılız bir ırmak.

- başka ne anlatıyor sizin öğretmen?
- atom bombasını anlatmıştı onbeş tatilden önce..
- a! onu biliyorum ben. aynştayn almanya'ya atmış değil mi?
- yok olm. ruslar. ruslar bize atom bombası atmış. ama yolda gelirken patlamış.
- hmm.. peki nasıl bir şeymiş atom bombası? onu da anlattı mı öğretmen?
- anlattı. aha şu ilerideki dağ kadar yüksek biraz da geniş bir şeymiş. altına çizgi filmlerdeki bombalar var ya üstünde "tnt" yazıyor, işte ondan koyup patlatıyorlarmış. havalanıyormuş sonra düştüğü yeri mahvediyormuş.

öğretmenlerin yalan söylemeyeceğine olan kati inancım devam etse de bu atom bombası mevzuunda şüphelenmiyor değildim. ceplerimize doldurduğumuz erikleri katur kutur yiyerek tepeden mahelleye indik. evlerden daha alçakta kalan bakkalın önünde belki de yıllardır orada durmakta olan büyük kütüklere karşılıklı oturduk. bir hışımla, bundan sonraki bir hafta boyunca sürecek ishal ihtimalini aklımızdan bile geçirmeden topladığımız meyveleri yemeye koyulduk. aynı zamanda bakkalın bugün açılmasını umarak bekliyorduk.

- bizim öğretmen de anlatıyor hep. çok güzel şeyler biliyor. sorularımızı hep biliyor mesela.
- sizin öğretmeni de seviyorum. ama bizimkisini daha çok seviyorum. geçen sefer arabasından çantasını aldırmıştı bana. hem de sabah, dersteyken! hep söylüyor; sen böyle çalışmaya devam edersen büyük adam olursun diyor.
- nasıl büyük adam? sabancı gibi mi mi mesela?
- sabancı kim ki?
- var ya hani geçen televizyona çıkmıştı. böyle silecekli, acayip gözlükleri vardı. motora biniyordu. ben babama sordum, o çok büyük zengin bir adammış.
- ben zengin olmak istemiyorum. çünkü niye, zengin olunca parayı cebinde taşıyamıyormuşsun.
- bunu da mı öğretmeniniz söyledi?
- yok. ama ona da sordum, doğru dedi. çok para olunca bankaya vermek zorundaymışsın dedi.
- niye?
- bilmem. ama bence o kadar parası olmayan insanlar kıskanmasın diyedir. bir de o kadar para cebine sığmaz ki zaten.
- ben bir oda yaptırırım içine koyarım bütün parayı.
- akıllı! o odanın kapısını kırarlarsa görürsün o zaman. bankanın kapıları daha sağlam.

bakkal açılmadı. ama bunu dert etmedik. zira geçen geldiğimizde zaten cips yoktu ayrıca sakızlardan da hep aynı futbolcular çıkıyordu. hava kararmaya başlayınca akşam ezanı okunmadan evde olma düsturuna uyarak evlerimize dağıldık. yaz tatilinin en az bu günkü kadar özgür ve boş geçirilecek 23 günü daha bizi bekliyordu.

bir ay sonra, öğretmenimiz yaz tatilinde yaptıklarımızı yazmamızı istedi. ben de aşağıdaki şeyleri, kırmızı kurşun kalemle özenerek atılan başlık haricinde; bozuk, hızlı ve baştansavma bir yazıyla kayda geçtim.

YAZ TATİLİ

yaz tatilimde çok eğlendim. ama kitap da okudum. çalışma kitabımızdan soruları ve alıştırmaları çözdüm. cevapları başka bir deftere yazmıştım. ama defter kayboldu.

sonra, yan sınıftan arkadaşım Fatih'le köye gittik. bizim köylerimiz aynı ama o yan sınıfta okuyor. Fatih benim çok iyi bir arkadaşım. bana balık tutmasını öğretti. fakat hiç balık tutamadım. Fatih küçük bir tane tutmuştu. onu da suya geri attık zaten.

yaz tatilinde babama atom bombasını da sordum. atom bombası çok büyük değildir. füzenin biraz şişmanı. balon gibi bir şey. ansiklopedide resimleri var.

okulların açılmasından bir hafta önce hasta oldum. şimdi iyiyim. yaz tatili böyle çok çabuk geçti. keşke yine yaz tatili olsa.

Eskiden Çok Eskiden, Su İçerdik Testiden

2010-09-21T21:07:00.000+03:00

yüzüne yeni doğmuş kış güneşı vuran kadın uykusundan uyandı. sonra, arkasından uzanıp kendini saran koldan, sahibini rahatsız etmemek için yavaşça hareket ederek kurtuldu. yataktan doğrulunca başı döner gibi oldu. çünkü artık hamileliğinin son 3 ayına girmişti. hızlı hareketlerden kaçınması gerektiğini kendine bir kez daha hatırlattı. geceliğinin üstüne uzun hırkasını geçirdi ve yatağın öteki tarafındaki içi su dolu leğene yöneldi. yüzünü yıkamak için eğilince bu sefer midesi bulanmaya başladı. çabucak yüzünü yıkayıp tekrar doğruldu. bir kaç nefes alıp verince ancak kendini kusmayacak kadar iyi hissedebildi. hala uyumakta olan kocasına yaklaşıp yatağın kenarına diz çöktü ve seslendi; "efendim? efendim uyanın artık, sabah oldu". adam hiç oralı değildi. kadın, adamın yüzüne biraz daha yaklaşıp; "lordum.. uyanın lütfen". tam adamın omzunu dürtmek için elini kaldırmıştı ki adam birden uyanıverdi ve "ne o leydim? yoksa beni uyandırmak için tokat mı atacaktınız?"

***

saatin alarmı yırtınırcasına çalıyordu. fakat susma düğmesine basılana kadar odadakilerden sadece birini uyandırmayı basarabilmişti. yatağa oturur vaziyette duran kadın, herhangi bir sebep olmaksızın halının desenini seyrediyordu ve aklından alakasız şeyler geçiyordu. beyni uyanmıştı ama henüz vucudu uyumaktaydı. kollarını iki yana açarak esnemesiyle sırtına bir ağrı girdi. hamileliğin son ayları tarihteki bütün kadınlar için hep olageldiği gibi onun için de zor geçiyordu. yavaşça ayağa kalktı. sırt ağrısı biraz dinmişti. banyoya gidip elini yüzünü yıkadı ve geri döndü. kocası üstünden sıyrılmış yorgan ve sadece kendi tarafının darmadağınık olduğu çarşaf eşliğinde hala uyuyordu. "hayatım.. kalk hadi.. hadi canım bak, ne olur uğraştırma yine. kalk yoksa işe geç kalacaksın" dedi. adam "hımpfhss..." diye karşılık verdı. sonra yatağın diğer tarafına döndü. kadın bir tutam saçını adamın ensesine ve suratına sürtmeye başlayınca adam huylanıp aniden gözlerini açtı. "tamam yav... kalktım işte.. huylanıyorum diyorum sana, yapma şunu."

***

kadın mutfağa gidip bir şeyler hazırlamaya başladı. bir tabağa biraz yağ, bir elma ve ekmek koydu. sonra kümesten aldığı yumurtaları ocağın yakınında duran içi kaynar su dolu kabın içine attı. kocasının uyanıp uyanmadığını kontrol etmek için yatak odasının kapısına vardığında, onu giyinirken gördü. hayranlık ve takdirle karışık bir duygu içinde onu seyretmeye koyuldu. adam son zamanlarda çok çalışıyordu. vergi müfettişliği prestijli olsa da çok yorucuydu. ama genişleyen aileye bakmak için buna mecburdu. kadın, böyle bir güven kaynağına sahip olduğu için şükretti. sonra, gençliğini hatırladı. karşısında duran bu adam şehrin sıradan çiftçi bir genciydi. uzun boylu ve çelimsizdi. ama zekiydi. evlenince kendine güveni de artınca işleri yoluna girdi. önce şatoya seyis olarak girmeyi başardı ve oradan baş mihmandarlığa kadar yükseldi. güvenilir bir insan olduğu için kont onu bir çok farklı iş için kullanıyordu. bu ufak köye vergi müfettişi tayin edilene kadar her daim kont'un hizmetinde olabilmek için şatonun bir odasında yaşıyorlardı. şimdiye kadar bir evleri olmamıştı. ama şu an bu köyün en güzel evine sahiptiler. kadın bütün bunlardan ötürü hem onunla hem de kendisiyle gurur duyuyordu. zira bu resmin arkasında kendine ait gayet derin ve belirgin izler de vardı. onu hep desteklemiş, yardımcı olmuş, yerı geldiğinde bir akıl hocası yeri geldiğinde de gerçek bir hayat arkadaşı olmuştu. her ne kadar göbeği çıkmaya başlamış olsa da onu günbegün daha çok seviyordu.

***

"yaaa! kalksana hadiii!" diye seslenerek mutfaktan yatak odasına gelen kadın, kocasını aynanın karşısında gömleği pantolonundan taşar halde kravatıyla uğraşırken gördü. "hah.. kalkmış sonunda.." diye düşündü. sonra, daha önce de pek çok kereler olduğu gibi adamın beceriksizliği gözüne takıldı. fakat bu beceriksizlik izleyeni çileden çıkartan bir beceriksizlik değildi. aksine bu durum kadına şirin görünüyordu. tıpkı bir çocuğunkine benziyordu onun beceriksizliği. başarıya ulaşana kadar tekrarlanan bir beceriksizlik. ısrarlı ve kararlı denemeler sonucunda beceriye dönüşecek bir beceriksizlik. fakat kravat konusunda, beceriye dönüşme kısmı biraz uzun sürmüştü. 3 yıldır bu durumda bir değişiklik yoktu. adam defalarca izleyip ezberlediği kravat bağlama yontemini tekrar tekrar uygulamasına rağmen kravatı asla düzgün yapamıyordu. bazen üçgeni büyük boyu küçük, bazen üçgeni küçük boyu büyük, bazen üçgenin yerinde bir kare bulunan, bazense fiyonk gibi bağlanmış bir şey ortaya çıkıyordu. ama kravat gerçek bir kravat halini bir türlü almıyordu. kadın ise tüm bunları sadece seyrediyordu. çünkü biliyordu ki, denemekten sıkılana kadar ona yardım etmek, hiç bir işe yaramadığı gibi aksine kocasını sinirlendiriyordu. ki zaten tam da bu huyu sayesinde tanışmışlardı. üniversitenin henüz ilk senesinde çözmesine yardım ettiği bir soru yüzünden değil teşekkür almak, neredeyse azarlanmıştı. bu anı aklına gelince kadın gülümsedi. adam, hemen arkasından dilediği özür ile çalmıştı onun kalbini. sonra kadın, yılların üzerilerinde bıraktığı etkiyi fark etti. zıra kendisi yaşlandıkça eski güzelliğini yitiriyorken, bu adam gitgide daha da yakışıklı ve çekici oluyordu. bu biraz moralini bozdu. ama ardından "aman canım.. onun da tepesi açılmaya başladı. yakında kel kalacak" diye düşününce keyfi yerine geldi.

***

adam kahvaltının hazır halde beklediği masaya geldi ve oturdu. üzerinde devlet adamlarının giydiği mor kadife üniforma ve vergi mufettişlerinin taktığı broş vardı. neşeyle "günaydın, leydim. bu gün nasılsınız? bebeğimiz iyi mi?" dedi ve kahvaltısına başladı. kadın adamın gözlerinin içine heyecanla bakarak, "çok iyi. sanırım artık ekşi elma yememe gerek yok. çünkü erkek olacağından neredeyse eminim" dedi. adam, kadının yüzüne baktı, gülümsedi ve yemeğine devam etti. kadın sessiz ve sakin bir ses tonuyla sordu; "siz nasılsınız lordum? dün gece dinlenebildiniz mi?". adam bir yandan bir şeyler atıştırırken, cevap verdi "evet leydim. yaptığınız şurup çok iyi geldi. kendimi çok zinde hissediyorum". biraz sustuktan sonra "insanlar vergi toplamanın kolay olduğunu düşünüyorlar. falkirk dükü cortsword'un ismini söylemek her şeyi çözer sanıyorlar. halbuki hiç öyle değil. kafa karıştırıcı ve yorucu bir iş. umarım tekrar şatoya çağırılırız. burada çalışmayı pek sevmiyorum. orası daha iyiydi.". kadın dönmeyi istemiyordu. hem şatonun debdebesi ve alengirli ilişkileri hem de şu anki huzurlu hayatları kendini adeta buraya bağlıyordu. "ama evimiz..." diyecek olduysa da sustu. "başka bir zaman, onu ikna etmek için çok daha yararlı olur. mesela bu akşam sevdiği bir yemeği yaparım, sonra sadece burada yetişen meyvelerden yine şurup yaparım. ne kadar mutlu olduğumuzu hissettirmem yeterli" diye düşündü. zaten şimdi konuşursa kocasını ikna fırsatını, onunla tartışmaya harcamış olacaktı. inada bindirmeden çözebilirdi.

***

adam, "ya bunu nasıl yapıyorduk? güya bozmadan çıkarmıştım ama yine çük kadar kalmış" diyerek kadına kravatını uzattı. kadın kravatı alırken hafifçe kikirdedi ve "azgın danam benim. sen yine dua et sadece kravatın bozulmuş. ben gömleği de yırtacaksın sandım" dedi. adam, "ehehe..." diye yavşak yavşak güldü ve "oo! ekmek kızartmışız?! ben de rüyalarımda koku almaya başladım sanıyordum. eline sağlık bir tanem" dedi. kadın çayları doldurup sandalyeye oturdu. adam kahvaltısını hızlı hızlı yemeye başladı. bir taraftan da konuşuyordu, "çoraplarımı giyerken aklıma geldi, bu cumartesilerinin iş günü sayılmaya başladığı zamanı hatırlıyor musun? yani ne zaman başladı bu uygulama? eskiden cumartesiler tatildi. ne oldu birden cumartesi tatil olmaktan çıktı anlayamadım. bir şey, bir duyuru filan kaçırdım sanırım. belediyeden anons etmiş olabilirler. ya da beyinlerimize bir sinyal göndererek bizi hipnoz etmiş de olabilirler. sanki bir sabah kalktık ve bütün insanlar olarak 'bundan sonra cumartesileri de çalışalım' dedik. lan kimse demiyor mu 'arkadaş ne güzel yatıyorduk cumartesileri. şimdi nereye koşturuyoruz' diye? insanlığın cumartesileri çalışarak kazandığı şey nedir allahaşkına... kimse bir cumartesi günü çalışmaya motive olamaz ki. çünkü içten içe biliyoruz o günün tatil olması gerektiğini. o değil de, valla korkuyorum, aynı sinsilikle aniden pazarları da çalışma günü yapacaklar ileride. hepten ağzımıza verecekler küsküyü, verecekler küsküyü". bunu duyan kadın güldü. kadın masanın altından adamın bacağına ayağını sürttü. adam kadına hınzır hınzır baktıktan sonra çayının kalan yarısını bırakarak ayaklandı.

***

adam atına binmeden önce karısını öptü. kadın hafifçe kızararak kafasını eğdi. suratında kendi kontrolü dahilinde olmayan bir gülümseme yerleşti. sanki birileri yanaklarını gülümseyecek şekilde iki taraftan çekiştiriyordu. adam eğilip kadının karnını okşadı ve orayı da öptü. kadının eli yine istemsizce karnına gitti. adamın atına binişini ve uzaklaşmasını seyretti. üşümemek için hırkasına iyice sarınarak evine girdi. sıkıcı gün başlıyordu. akşama kadar yapılacak pek bir iş yoktu.

***

kadın adamı kapıya kadar takip etti. adam ayakkabılarını giydi ve karısının tuttuğu cekete bilerek ters kolunu soktu. diğer kolunu da cekete geçirince kendini bir anda kadına sarılır vaziyette buldu. kadın yine kikirdedi ve kocasını öptü. adam, deli gömleği gibi giydiği ceketini çıkarıp tekrar giydi ve merdivenlerden inmeye başladı. kadın onu seyrederken imrendi. çalışmayı çok sevmiyor olsa da insana sağladığı özgüveni özlüyordu. moralini düzeltmek için "o son çocuğu yapmayacaktık aabi.." diye kendi kendine espri yaptı ve içinden bir kahkaha attı. sıkıcı bir gün başlıyordu. akşam kadar yapılacak pek bir iş yoktu.

Son 3 Hediye

2010-09-08T19:14:00.000+03:00

sevgilim,
bütün bunları düşünmek bile kahrediciyken, sana bizzat söylemek her halde ölümüme neden olurdu. işte bu sebepten, sana bu mektubu yazıyorum.
seni terk ediyorum, bir tanem. bizim ilişkimiz yürümez. anlıyor musun? ben senin istediğin gibi biri olamam. yerleşik olmak, sıradanlaşmak, her gün aynı çemberi tamamlamak beni bir hastalık gibi için için yer. buna göz yumamam. seni hala çok seviyor olmama rağmen, hayatımın geri kalanını hayallerimin bir bir süküt ettiğini seyrederek geçiremem.
sen bu satırları okurken, ben çok uzaklarda, hatta belki de başka bir ülkede olacağım. bana evini açtığın ve son 5 aydır yaşattığın bütün güzellikler için sana teşekkür ederim. hoşçakal...
özür dilerim.
edward

ben bu satırları yazarken, bir yandan da fena halde kakamın gelmiş olması yüzünden kıvrım kıvrım kıvranıyordum. anlaşılan o ki, sindirim sistemi ile sinir sistemi arasındaki bağlantı bilim dünyasının sandığından daha da fazlaydı.

burada şunu da belirtmek isterim sayın okur; ne hikmetse, ben ne zaman üzülsem kakam gelir. bilmiyorum, belki de bünyenin ortamdan uzaklaşma adına yaptığı bir taktiktir. ama tersi de geçerli bunun. yani kakam geldiğinde de üstüme böyle bir mahsunluk, bir hüzün çöker. hatta zaman zaman sıçarken ağladığım da olur. ha, tuvaletten çıktıktan sonra neşem yerine gelir. ama sanırım, o ayrı bir konu.

hm.. ne diyorduk? ha, mektup! evet, ben bu mektubu bir an önce tuvalete yetişmek için çalakalem yazdım, zarfına bile koymadan masanın üstüne bıraktım ve tuvalete gittim. tam kurulmuş işimi görürken, dış kapının kilidinde dönen anahtarla irkildim. eyvah! o gelmişti. zamanlamam da tıpkı vücudum gibi bir boşaltım sürecindeydi resmen. ve sanırım, planladığım o dramatik vedayı yapamayacak, duygu yüklü bir mektup yerine, bağıra çağıra, küfür kıyamet bir tartışma ile ayrılacaktım sevdiceğimle.

ama henüz tüm çareler tükenmemişti. mektupla ayrılık iyiydi, uğraşamazdım şimdi her an vazgeçebileceğim bir kararımın geçerliliğini ıspatlamaya. ayrıca, çok daha sinematik bir hava yakalayabilirdim mektupla. yani kliplerde filan kavga eden çiftlerin de sinematik bir yanı var ama takdir edersin ki sayın okur, o tadı spontane bir tartışmada yakalamak oldukça zor.

mektubun gücüne sığınıp tuvalette iyice pıstım. ses çıkarmasın diye muslukları iyice sıktım va mümkün olduğunca az hareket etmeye çalışarak, şu an evin içerisinde oda oda dolaşan -artık- eskı kız arkadaşımın masanın üstündeki mektubu farketmesi için dua etmeye başladım. benim hesabımca; kız mektubu okuyacak, belki biraz ağlayacak, sonra sakinleşmeyi bekleyip olanları anlatmak üzere en iyi arkadaşına doğru yola çıkacaktı. böylece ben de evi terketmek için bir fırsat yakalacaktım. elbette kız arkadaşımın, başta anlattığım kaka ve üzüntü bağlantısından müzdarip olup olmadığını bilmediğimden, tuvalete girmeye çalışmaması gerekiyordu.

şimdilik şanslıydım. tuvalete girmedi. hatta oldukça kısa bir süre sonra kapanan dış kapının sesini bile duydum. görev başarıyla tamamlanmıştı. aceleyle tuvaletten çıktım. evde kimsenin kalmadığından emin olunca hızlıca dışarı çıkmak için dış kapıyı araladım. tam ayakkabılarımı ayakkabılıktan alıyordum ki, merdivenlerin ışığı yandı ve apartmanın girişinden eski kız arkadaşıma ait kahkaha sesleri gelmeye başladı. lan ne oluyordu?!

ayakkabıları giymeye fırsat yoktu. içeri girseydim, tuvalet ikinci defa saklanmama yardımcı olmayabilirdi. ayakkabıları siktir edip yalın ayak merdivenlerden yukarıya, bir üst kata kaçtım. merdiven aralığından aşağıdaki kapıyı gözetlerken, önce eski kız arkadaşım belirdi ve hemen arkasından sıyah takım elbiseli birisi daha çıktı. lan hakkaten neler oluyordu?!!

eski kız arkadaşım halinden oldukça memnun, hem kikirdeyip hem de kırıtarak adamı içeri buyur etti. vay anasınıydı! bu kadar hızlı davranacağını da ummazdım. ama sonra kafama bu adamın o mektuptan çok daha önce de var olduğu dank etti. sanırım, az önce evi kolaçan etmek için gelmişti kaltak. kimse olmadığını görünce de iğrenç planını devreye soktu. allah belasını versindi!

bir ikileme düşmüştüm. ya içeri gidip onları iş üstünde basacak, yahut en başta niyetlendiğim gibi defolup gidecektim. kafamda durumu analiz etmeye başladım: "kız beni aldatıyormuş lan", kaçış:0-baskın:1; "yav zaten ayrılmak istiyordum", kaçış:1-baskın:1; "la ayakkabılarım içeride kaldı mnakoyim", kaçış:1-baskın:2; "adam benden yapılı, dayak ihtimali var", kaçış:2-baskın:2; "baskın sırası ve sonrasında mektubu yok edemeyebilirim. hepten rezil olmak da var", kaçış:3-baskın:2

kaçış ağır bastı. gitmeliydim. rezalet çıkarmanın manası yoktu akşam akşam. ayak uçlarıma basarak merdivenlerden sessizce inmeye başladım. aniden kapının kilidinden yine sesler geldi. biri dışarı çıkıyordu sanırım. bir hırsız gibi yalın ayak, kız arkadaşımın beni aldattığına şahit olmak yerine, merdivenleri üçer beşer inerek kendimi sokağa attım. bütün bu telaş yüzünden, arkamda bir zamanlar çok ama çok sevdiğim eski kız arkadaşıma sadece üç şey bırakabilmiştim: bir mektup, bir çift eski ayakkabı ve boklu bir klozet.

Daldan Dala

2010-09-06T21:33:00.000+03:00

kader olgusu, etrafımızda gelişen onca hengamenın zihnimizde yol açtığı "la nereloloyor?!" dumuruna aradığımız cevaplar bütünüdür. kişilik olarak kendini muktedir hissedenler, bu cevapları yine ancak kendisinin vereceğini düşünürken, hayatın akışına kendini kaptırıp gittiğini kabul edenler ise bütün cevapların yeri ve zamanı gelince karşısına çıkacağını düşünür. fakat bu mevzuuya en makul bakış bu iki görüşün ortasında bir yerdedir.

şimdi bu orta görüşü özetlemeye çalışan bir teorim var. şöyle ki; iç güdüsel olarak, sınırlarını bilmediğimiz şeyleri sonsuz büyüklükte varsayarız. bu sayede o şey için belirsiz sınırlar yerine, üzerinde "sınırsız" yazan çizgilerle kesin sınırlar çizeriz. keşfettikçe de o "sınırsız" sınırları bir bir gerçek yerine geri çekeriz.

örneğin tarih içerisinde yeryüzü, denizler ve okyanuslar bu işlemden geçmişleridir. günümüzde ise aynı şey uzay için geçerliliğini korumaktadır. sınırsız sınırlar, keşfedilerek yerlerini daha kesin sınırlara bırakmaktadır.

somut şeylerin yanı sıra, bu durum soyut şeyler için de geçerlidir. ilk aşık olduğumuzda sevgimizin sonsuz olduğunu düşünürüz. zira sevgimizin sınırlarını bize keşfettirecek ve test ettirecek sınavlardan henüz geçmemişizdir. zamanla yapabileceğimiz ve yapamayacağımız fedakarlıkları keşfedince, sevgimizin de sınırları kafamızda belirginleşir. ve muhtemelen keşfedecek başka şeyi kalmayan kesin sınırlı birliktelikler bu sebepten dolayı heyecanını kaybeder. ama konumuz o değil.

başa dönersek, bu teoriyi kader olgusuna da tatbik edebiliriz: her an, farkında olarak yahut olmayarak yaptığımız seçimlerin ortaya çıkardığı bir olasılıklar ağacımız vardır. karşılaştığımız A, B, C, D, E,... seçenekleri yine kendi içinde dallanıp giderken kocaman bir olasılık ağacını oluşturur. işte bu ağaç da sınırsız değildir. bu ağacın büyüklüğünü de sınırlarını da bizim kişiliğimiz belirler. zira bizler bir ruhsuz, ihtiyaçsız ve bilinçsiz bir zarın aksine seçimlerimizi kendi istek ve arzularımız doğrultusunda yaparız. istenilen bir şeye ulaşmak adına bir iç motivasyon taşırız. bu motivasyona yeterli azim ve deneme sayısı sağlanırsa, bizi istediğimiz sonuca yaklaştırabilirken, kişiliğimizin sınırladığı ağacın ancak belirli dallarına götürebilir. misal; uçmayı çok seven bir kişi azmederek ilk uçağı keşfedebiliyor ve bir başarı öyküsüne imza atabiliyorken, daha şanssız ve imkandan yoksun olanları o dala asla ulaşamayacaklarından ötürü muhtemelen bir bayırdan aşağı düşerek ölür.

kader, hep bir teoloji konusu olmuştur. allah, tanrı, mutlak güç, the one, cizıst krayst, "bi enerji" ve benzeri isimlerle adlandırdığımız olgunun da kendine bu teoride oldukça makul bir yeri vardır.

bence allah; bize kesin bir çizgi çizmek yerine; bizi, çevremizi, koşulları, olayları ve diğer şeyleri yaratarak kendi olasılık ağacımızda bir yol çizmemizi istiyor. tabi ki varoluş doğasına uygun olarak, seçeceğimiz ve sonradan ona göre yargılanacağımız yolu biliyor, her bir dalın gelişimini ve sonucunu en ince detayına kadar görebiliyor. yani şöyle de düşünebiliriz; bizler her bir tercihimiz öncesinde bir kaç adım berisini hatırlayıp bir kaç adım ötesini hesaplayabilirken. o, bütün ağacı hesaplayıp görebiliyor.

bitirirken; bütün bunları rusya'nın ortasında boylu boyunca uzanan ural dağlarının eteklerine kurulmuş ufak bir köyden yazıyorum. kişisel olarak, olasılık ağacımın kuzey kutbuna bu denli yakın olduğunu öğrenmek heyecan verici bir duygu. yazarın hası sibirya'dan çıkar demişler. bakalım, kısfmet.

Edward_Ander_s01e01_hdtv_eztv.avi

2010-08-12T17:01:00.000+03:00

nasıl anlatsam bilemedim ki şimdi. bu, şunun gibi; hani sonunu yahut olayların işleyişini tam hatırlamadığınız bir hikayeyi başkasının anlatması vardır ya, işte öyle. çorap söküğü gibi geldikçe hikayenin devamı, "aa.. tabi yav, öyleydi" dediğiniz türden.

neden mi bahsediyorum? orijinal altyazılı hayatımdan.

şöyle açıklayayım; aslında biraz How I Met Your Mother'ın Ted Mosby'si gibiyim ben. (dürüstçe söylemek gerekirse, daha az kadınla muhattap olanı) hayatımı hep bir plana sokma çabasındayken, süreçleri kaçırırım. hiç gelmeyecek sonuca ulaştığım, "aha, bitti. sonunda vardım" diyebileceğim o küçük an için, ayları yılları harcarım da ruhum tınmaz, kaçırdıklarımı görmem. sonucu sever, sonucu isterim.

ha tabi, yaşadığımız şu ortak hayat içerisinde (ki buna sen de dahilsin ey güzel okur) başrolun bende olduğunu iddia edecek kadar da megaloman değilim. hani bir muhasebesini çıkarsalar, hayatım boyunca etkileşim halinde olduğum uzayda, en fazla bir tutam baharat kadar bir tat bırakmışımdır. tıpkı Heroes'ta Hiro Nakamura'nın yancısı olan adam gibi. bak ismini bile hatırlayamadım şimdi. öyle işte; olsa da olur, olmasa da.

konu açılmışken söyleyeyim bu yancılık işinde epey iyiyimdir yani. gerçi fiyakalı ismini tercih ederim; "ikinci adamlık" tam bana göredir . yakın dostlarıma filan elimden geldiğince yardımcı olmaya çalışırım. ihtiyaç anında görevden kaçmam. sorumluluk alırım. iş bitiriciyimdir. Prison Break'ın Sucre'si kadar olmasa da, elimden bir şeyler gelir, etrafıma karşılık beklemeden faydalı olmak isterim.

eh.. tabi, böyle ezik bir tablo cizmek istemezdim kendim hakkında. benim de egom var. hem de kol gibi. benim de gönlüm Madmen'deki Don Draper olmak isterdi. lakin "vermeyince mabud neylesin mahmut" demişler. işte o hesap, bir keresinde saçları briyantinle geriye yatırayım dedim. bir sike benzemedi. sapka dedim, takım elbise dedim. onlarla da bu sıcaklarda biştim resmen. yine olmadı. hele bir de Gregory House'a özenip bastonla dolaşmam vardır, aman diyeyim hatırlatmayın. rezalet.

hadi böyle karizmatik olamadım, neyse de; Chuck gibi sempatik sakar da olamadım anasını satayım, ona yanarım. sempatik sakar olacağıma, beceriksiz dingil oldum. ha, ama yalan da yok; The Big Bang Theory'nin Sheldon Cooper'u kadar zekiyim bence. komiklik dersen, Scrubs'un J.D.'si diyeyim, sen anla.

daha daha niceleri var "aha anı ben lan!" dediğim; Randy Hickey, Sean Mcnamara, Kenny Mccormick, Lisa Simpson, Jerry Seinfield, Al Bundy, Alan Harper, hatta Dexter Morgan ve daha niceleri... hepsinden bir parça. başta dedim ya, garip bir his bu. oldukça da ürkünç. öyle ki; kimi zaman kendimi odanın TV'ye en uzak noktasında dizlerimi göğsümle birleştirmiş bir halde otururken buluyorum. hayatımı, daha önce görmediğim gerçeklikte görüntülerle ve full hd kalitesiyle servis eden televizyonum korkutuyor beni. tarafından sürüklenen hayatımı, bölüm bölüm bana göstermesi dayanılacak gibi değil.

Reklam Annesi

2010-08-10T17:01:00.002+03:00

her şey, artık kanıksamaya başladığımız, "ben sizin hizmetçiniz miyim? arkanızı toplamak zorunda mıyım?" tandanslı anne krizlerinin sonuncusuyla başladı. bir sabah mutfak masasının üstündeki notu gördüğümüzde durumun vehametini anladık.

notta; "ben ablamlara gidiyorum. bir iki hafta sonra gelirim, boşuna aramayın. zeynep hanıma söyledim, size ve eve o bakacak." yazıyordu. olayın şoku geçene kadar zeynep isminde, bize gelip yemek yapacak, evi süpürecek birisini tanımadığımızı fark etmedik. sonrasında ise bahar temizliğine gelen teyzelerden biri olabileceğini varsayarak üzerinde pek durmadık. ta ki kapımızda belirene kadar.

aslında bu zeynep hanımı çok iyi tanıyormuşuz. hatta siz de çok iyi tanırsınız. hani şu reklamlarda yeni yıkanmış havluları çoşkuyla ağzına burnuna sürüp koklayan, sabah kalkınca neşe içinde pencereyi açıp güneşi içeri buyur ederken şarkı söyleyen, yeni yıkadığı bulaşıkların pırıl pırıl parlaması için nizami şekilde masaya dizen kadın var ya, işte o. meğer, reklamlardaki o anne hakikiymiş, böyle gayet bildiğin kanlı canlı bir insanmış, yürüyebiliyormuş ve bizim kapıya kadar gelebilmiş.

doğrusunu söylemek gerekirse, zeynep hanımla ilk günler pek fena değildi. daha önceleri annem tarafından katı bir şekilde yasaklanmış pek çok şey, şimdi zeynep hanımın teşvikiyle yapılıyordu. mesela paso çitos yiyip tang içiyorduk. annemin dediğinin aksine aslında bunlar çok faydalı şeylermiş, içinde zibil gibi vitamin ve mineral varmış. ayrıca kirlenmek de artık güzel bir şeydi. bırakın üstümüzü kirletmeyi, yeni silinmiş beyaz fayans yüzeye çamurlu halı saha ayakkabılarıyla sığır gibi dalsak bile, aldığımız reaksiyon sıcak bir gülümseme oluyordu. neredeyse yeni reklam annemizle eskisinden daha mutluyduk. evet, neredeyse...

bu yalancı baharın gerçek yüzünü görmemiz çok uzun sürmedi. ilk önce beslenme sorun olmaya başladı. kinder sürpriz, jelibon, max gibi ıvır zıvır yiye yiye hepimiz motoru bozduk. evde bir gün olsun adam gibi yemek pişmedi. eh, arada sırada olursa pilav yiyorduk. keremyağ ile yapıldığı için tane tane oluyordu ama yanında bir kuru ya da nohut olmadıktan sonra boş pilav yenecek gibi değildi.

zeynep hanımın yemekler üzerindeki bu tutumu, misafirlere karşı da devam etti. dayadı misafirlere çubuk krakeri, hanımeller bisküviyi, yeşil sallama çayı filan. zeynep hanım top top dondurma getirdikçe, misafirler arasındaki "pastaneye mi geldik eve mi belli değil ayol. insan bi kısır yapar en azından" homurtuları yükseldikçe yükseldi. nihayetinde eve de kimse uğramaz oldu. mahallede parmakla gösterilir, dalga geçilir olduk.

ama zeynep hanım halinden hiç taviz vermeden hayatımızı reklamlardaki gibi yapmaya devam ediyordu. "3 alana 1 hediye" kampanyaları olsun, "şimdi sipariş verin ikinci ürünümüzü yarı fiyatına alın" fırsatları olsun, bu tür şeyler zeynep hanımdan hiç kaçmıyordu. çok şükür ki, annemden aldığı kredi kartlarının limitleri, alınan son oturma takımı ile doldu ve zeynep hanımın alışveriş çılgınlığı da bir son buldu.

babam için; vurduğu ekonomik darbe sonrasında, gün aşırı çamaşır makinesinin rezistansına bakmaya gelen yetkili servis ustaları bardağı taşıran son damlaydı. bir cinnet hali ile zeynep hanımı ve ustayı kapıdan, el arabasına konmuş çamaşır makinesini ise balkondan olmak üzere evi tahliye etti.

şimdi buradan, becerikli ellerinin marifetiyle bizleri şimdiye kadar yediren içiren, giymeyip giydiren, bizim sağlığımızı bizden daha fazla düşünen anneme, gerçek anneme seslenmek istiyorum; annecim! kıymetini çok iyi anladık. ne olur çabuk dön. bu manyak kadın ramazan geldi bahanesiyle eski istanbul hanımefendisi kılığında geri dönüp iftarı danette ile açtıracak diye çok korkuyoruz. senin merdanenin gücüne sığındık, ne olur gel. seni seven oğlun edward.

Kuşatma

2010-07-23T18:44:00.001+03:00

bir belgesel. kuzeyde, kutba yakın bir yerde fiyordlarda (norveç?) tünemiş yüzlerce kuşu gösteriyor. bir tür penguen olan bu kuşlar, fiyortlara çiftleşmek için geliyorlar. burada yumurtladıkları yumurtalardan yeni yeni cücükleri çıkıyor. onları bir müddet besleyip büyüttükten sonra bütün sürüyle beraber tekrar güneye gidiyorlar.

yuvalandıkları fiyortsa çok enteresan (ömer üründül?). doksan derece açıyla yükselen keskin kayalıklar aşağıda suyla buluşmuyor. kayalıkların bitiminden denize kadar olan kısımda bir kumsal var. kumsalda ise tilkiler.

üniversite bitmek üzereydi. başarılı sayılabilecek bir öğretim hayatı sona ererken özgür bir birey olma heyecanı özgüvenimi de yerine getirmişti. ne amaçla ve hangi şartlarda kullanacağımı bilmeden ve de pek önemsemeden, yeni yeni tüylenmekte olan kanatlarımla içten içe övünüyordum.

kamera fiyordun dik kayalarının aralarına konuşlanmış bazı yuvalara zoom yapıyor. kimi cücükler büyümüş kuş olmuşlar. kanatları ve yeni çıktığı biçimsizliğinden belli olan tüyleriyle yuvada bütün aileyle beraber duruyorlar. fakat güneye gitme zamanı geldiği için gitmek zorundalar. artık kendini kuş hisseden cücükler bir bir yuvadan aşağı atlıyorlar. hayatta kalmak için gerek ve yeter şart; kumsala değil, suya düşmek. zira tilkilerin de doyurması gereken yavruları var.

askerliğimin son günleri. haftalardır beklediğim o günlerin içindeyim. ama daha önce tahmin ettiğimin aksine, düşünceli ve durgunum. eve dönüp tekrar sivil hayata karıştıktan sonra olacaklar dönüp duruyor aklımda. çalışmak? sorumluluk? aile kurmak? kuş olmak? cücük kalmak? yalnızlık? daha da kuzeye göçmek?... başka başka nice tilki dolanıyor kafamda.

yuvadan atlayan kuşlar adeta yırtınırcasına kanat çırpıyorlar. yaptıkları şey pek de "uçmak" sayılmaz. ama şimdilik suya ulaşmak, estetik ve aklıbaşında bir uçuş yapmaktan çok daha önemli. ama ne var ki; kimi kuşlar yeterli beslenemediğinden, kimileri yuvalarının suya ulaşmaya müsaade etmemesinden, kimileriyse yeterince çabalamadığından dolayı kumsala düşüyor. tilki de onları bir bir topluyor. yemeye vakti olmadığından sonra gidip bir yerlere gömüyor.

bir yol gösterici, örnek ve rehber arıyorum kendime. ama rastgeldiğim herkes birbirinden alakasız ve bence benim durumumla herhangi bir paralellik taşımayan öneriler sunuyorlar. farklı yönlerdeki farklı hedefleri, belki de kendi kaçırdıkları hedefleri gösteriyorlar. bir şekilde hayatta kaldıklarından kendi yöntemlerinin en geçerli olduğuna inandırmaya çalışıyorlar. "böyle atlayacaksın, buradan başlayacaksın, şunları yapacaksın, başına şunlar gelecek, şunlara dikkat et ve sakın aşağıdaki tilkilere bakma!"

kamera fiyorttan bir yuvayı gösteriyor. cücüğün biri kenara kadar gelmiş bile. başına geleceklerinin farkında mıdır nedir, biraz tereddütte sanki. fakat boşluğa biraz daha yaklaşıyor. yüzüne ve göğsüne çarpan soğuk rüzgar hisseder hissetmez de kendini aşağı atıyor. kamera yatay atış gerçekleştiren o cücüğü takip ediyor. cücükse var gücüyle kanatlarını çırpıyor.

15 Dakikaya Oradayım

2010-07-19T17:38:00.001+03:00

"sıradan insanları ünlü yapıyoruz. tel: 0 212 345 67 89"

aslına bakarsanız, dış haberler ile spor sayfası arasına sıkıştırılmış, içinde ufak puntolarla bir sürü ilan yazan bu sarı sayfalarla olan ilişkim cam silmek ve masaya örtmekten öteye geçmezdi. ama kahvaltı süresini uzun tutup masaya serdiğim bu gazete kağıdını detaylıca incelemeye başmamam ve söz konusu ilanın bir erotik marketin reklamına çok yakın olmasından ötürü bu ilanı da okumuş bulundum.

sadece okumakla da kalmadım. merakıma yenik düşüp telefon numarasını çevirdim. bezgin sesli bir kadın telefonu açtı. ilk başta ne diyeceğimi bilemediğim için 'alo'lar arası bir kaç saniye sessizlik oldu. ardından cesaretimi toplayıp ilanlarını gördüğümü ve ilgilendiğimi söyledim. o da yüzyüze görüşebilmek için bir adres verdi. daha şimdiden ciddi oldukları fikrine kapılmıştım. fakat aklıma ilaçlı çay ikram edip böbrek çalan şebeke gibi bir şey hiç gelmedi. bunu şimdi düşününce, ünlü olacağım diye götü kaptıranları anlıyorum. neyse...

ertesi gün verilen adrese gittim. bu küçük ofisin iki çalışanından biri olan ve aynı zamanda telefonlara da bakan orta yaşlı, saçları topuz halinde toplanmış kadın kapıyı açıp beni içeri buyur etti. işletme sahibi, yazıhaneden bozma odasında, masasının arkasındaki patron koltuğuna oturmuş televizyondaki bir sabah programını izliyordu. beni görünce ayağı kalkıp alelade bir toptancı gibi karşılayıp elimi sıktı. bir yandan profesyonel olmaya çalışırken, bir yandan da her şeyi siktir etmiş bu halleri daha da garibime gitmeye başlamıştı.

mülakat gibi bir şeyle başladık. kişisel bilgilerimi ve neden ünlü olmak istediğimi sordular. ben de aslında işimden ve sosyal statümden oldukça memnun olduğumu, sadece merak ve eğlence olsun diye böyle bir şeye giriştiğimi söyledim.

adam bilge bir edayla, "merak ve cesaret birleşince ortaya çok ilginç şeyler çıkar" dedi. bense kuru bir "hı-hı" ile üzerinde düşünülmüş olduğu aşikar bu özlü sözü geçiştirdim. o sırada bana kapıyı açan kadın masaya farklı renklerde bir kaç dosya koydu. adam kendine güvenen bir sesle, "eveet... edward bey, biz bu işi sandığınızdan daha da ciddiye alıyoruz. ama takdir edersiniz ki; sizin de göstereceğiniz özveri ve işbirliği olmadan sonuca ulaşmamız oldukça zor."

iş yavaş yavaş ciddiye biniyordu. alaycı duruşumu bir tarafa bırakıp adamı dinlemeye başladım. "tabi, ünlü olmak kavramı oldukça göreceli bir şey. hele bizim gibi bu işi bir hizmet olarak sunuyorsanız, müşterileriniz istediği sonucu elde edeceğinden emin olmak istiyor. biz de bu hassasiyeti anlıyoruz. ve buna binaen oluşturduğumuz hizmet paketleriyle başarısızlık riskini minimuma indiriyoruz. isterseniz şöyle başlayalım." dedi ve bana önündeki dosyalardan mavi olanını uzattı.

dosyayı aldım ve açtım. ilk sayfada büyük harflerle EKO PAKET (29$) yazıyordu. ben içinde çeşitli resimler olan dosyanın sayfalarını çevirirken adam anlatmaya devam etti, "gördüğünüz gibi bu paket fiyat olarak oldukça uygun. başarılı şekilde uygulandığında arkadaş çevrenizde ufak çaplı bir sükse yaparsınız. hatta bu paketi kullanan müşterilerimizden bazılarında tamamen yabancılardan gelen 'sizi gözüm bir yerden ısırıyor' vakalarına bile rastlandı."

"bu pakette seçebileceğiniz çeşitli varyasyonlar da var. örneğin 'fikri sorulan adam' seçeneğinde anahaber bülteninde yayınlanmak üzere bir şeyler hakkında fikriniz alınıyor. 'gösteren adam' ise vuku bulmuş olay yerini yahut habere konu görseli -örneğin açık bir rögar kapağı- gösterici olarak bir kaç saniyelik görüntünüz kaydediliyor ve yine akşam haberlerinde yayınlanıyor. bir de 'kadraja giren adam' var. onda ise sizi sokakta yapılan herhangi bir canlı yayında sunucunun arkasına yerleştiriyoruz. oradan el sallayabilmeniz ya da cep telefonuyla tanıdıklarınıza haber vermeniz mümkün."

ben dosyayı karıştırmayı bitirene kadar adam sessiz kaldı. dosyayı kapatıp adama uzattım. henüz bir şey demeye kalmadan bana gümüş renkli başka bir dosya uzattı. "bu da SILVER paketimiz. fiyatı 59 dolar. bunda ise bir dizide figüranlık ya da bir tartışma programında size mikrofon verilmesi gibi seçenekler var. anlaşmalı olduğumuz yapımlar arasında 'arka sokaklar', 'adanalı', 'akasya durağı' gibi yüksek reytingli ama rol yeteneği istemeyen diziler ve izleyicilerle etkileşimin oldukça yüksek olduğu sabah programlar var. düşünsenize, sesinizin duyulduğu, repliğinizin olduğu bir televizyon programını kaydedip yıllar sonra torunlarınıza bile izletebilirsiniz. harika değil mi? ayrıca, SILVER paketimiz en çok tercih edilen ürünümüz. ben bizim biradere bile yaptım. çok memnun kaldı" dedi.

yine kısa bir suskunluk oldu. bu sefer ben lafa girdim, "açıkçası ben böyle şeylerin tesadüfi olduğunu sanırdım. yani istiklal caddesi'nde bir aşağı bir yukarı dolanınca elbet biri size bir mikrofon dayıyor. ya da bir dizide figuran olmak için bir cast ajansına başvuru yapıp beklemek yeterlidir diye sanıyorum."

adam kendinden emin bir şekilde arkasına yaslandı, "doğru, bunlar hep tesadüfi şeyler. ama bizimkisi değil! bizim işimizde tesadüf yok, sonuç kesin. bakın, edward bey. pek çok insan kendi 15 dakikasının ne zaman olacağını bilmez. o 15 dakikaya rast geldiğinde ise hazırlıksız yakalanır. mesela o gün kötü giyinmiştir ya da ne diyeceğini bilemez eli ayağına dolanır. burada yaptığımız şey ise size kendi 15 dakikanızı planlama fırsatı tanımak. üstelik hiç bir sürprize mahal vermeden. yer, zaman, şekil... her şeyiyle sizin kontrolünüzde olarak."

adamın hem böyle bir şeyi parayla satmayı düşünen ticari zekasından hem de söylediklerinin doğruluğundan etkilenmiştim. haklıydı. ama kameraya el sallayan adam olmak, ekranda görünür görünmez göğsüne kurşun yiyip yere yığılan bir figüranı oynamak çok da müthiş bir şey değildi kannımca. yine merakım ağır bastı ve "peki 15 dakika ile yetinmeyenler? daha falzasını isteyenler için, hakikaten ünlü olmak isteyen sıradan insanlar için bir şeyiniz var mı?" diye sordum.

adamın göz bebekleri büyüdü. çoşkuyla "var! var tabi edward bey. olmaz mı?!" dedi ve önündeki dosyalardan altın yaldızlı olanı bir tarafa itip onun altındaki siyah olanı heyecanla bana uzattı. dosyaya uzandım ve bir ucundan tuttum. fakat adam bırakmıyordu. heyecanlı ve hızlı bir şekilde konuşmaya devam ediyordu, "sanat hakkında ne düşünürsünüz edward bey? hı? bence sanat herhangi bir şeyin bile tutkuyla yapılmasına verilen addır. bir menfaat beklemeden, sadece yapmış olmak için, sadece kendin için yaptığın şeydir sanat!"

dediklerinin tek kelimesini bile anlamamıştım ve o bunları söylerken dosyayı resmen iki tarafından çekiştiriyorduk. en sonunda elinden hızlıca çekip kurtardım. ben dosyanın kapağını açarken, o "bu diğerlerinden farklı! adım adım planlanan bir satranç oyunu gibi.. kiminin mona lisa'sı var, kiminin eiffel'i..." dedi. kapağı açmamla adamın "işte bu da bizim ajdar'ımız!" diye haykırması bir oldu.

karşımdaki ilk sayfada ajdar'ın büyütülmüş vesikalık fotografı duruyordu. diğer sayfalarda ise ajdar'ın kendini sergilediği bir kaç başka fotograf daha vardı. adam ise hala bu eserin (?) oluşum sürecini anlatıyordu. ir makina mühendisini ajdar yapan danışıklı dövüşlerin iç yüzünü, skandalların ve de andavallıkların aslında ne denli planlanmış hareketler olduğunu bir bir açıklıyordu. bariz bir şekilde ajdar bu müessesenin bir ürünüydü ve şimdi biraz gönüllü görünmem halinde bana "ajdar 2.0" olmayı teklif edeceklerdi.

15 dakikalık edward yerine 15 senelik ajdar olmak gözümü korkutmuştu. yan çizdim. ilgilenmediğimi söyledim. başlangıç için daha hafif bir şeylere baktığımı belirttim. adam çoşkusunu kaybetse de hiç sorun değilmiş gibi davranarak "zaten şu an için yemekteyiz hasan ve sadri yıldız beylerle anlaşma halindeyiz. ikinci el araba bazaarındaki amcayla da prensipte anlaştık. ayrıca ankara'da baş örtüsü hakkında press tv adında bir kanala zamanında röportaj vermiş bir arkadaş var, kendisi doğal bir yetenek. onu araştırıyoruz. ulaşabilirsek bütün mesaimizi onun üstünde kullanacağız. yani doğrusu kontenjan açısından bir doluluk yaşıyoruz. ama kararınızı değiştirirseniz sizinle de çalışmak isteriz" dedi. teşekkür ettim.

akşam eve dönünce mehmet ali birand'la anahaber'i seyretmeleri için tanıdığım herkesi aradım. zira bu ayın zam şampiyonu taze fasülye hakkında söyleyecek şeylerim vardı vardı.

Hafıza Kaybına Uğramış Halime Mektup

2010-07-16T19:19:00.000+03:00

merhaba. öncelikle seni tebrik etmem gerekir. zira çok merak ettiğim "hafıza kaybı nasıl bir şey acaba?" sorusunun cevabını buldun. umarım memnunsundur. gerçi, hafıza kaybından önce bu sorunun yanıtığını aradığını bilmediğin için bir önemi de kalmamış demektir. neyse...

bu mektubun kaleme alınması da aslındaki yukarıda bahsettiğim meraktan ileri geliyor. düşün artık, kendimi nasıl kaptırdıysam vakti geldiğinde hazırlıklı olman için sana mektup yazıyorum.

bu mektubun amacı ise "her şeye kaldığı yerden devam edebilmek" değil. yani senin "her zamanki gibi" olmanı değil, olmak istediğim gibi olmanı istiyorum. ayrıca az önceki cümle kafanı karıştırdıysa okuma-yazma olayına biraz daha kafa yorman gerekiyor dostum. işte başlıyoruz.

şimdi... önce temel bilgileri kafaya yerleştirelim. "nüfus cüzdanı" diye bir şey var böyle açık mavi bir kart. al şimdi onu eline. orada ismin cismin, nerede ne zaman doğduğun, devletin kaçıncı vatandaşı olduğun yazıyor. onları iyi ezberle. o kartın resim olmayan arka tarafı çok da önemli değil. hele o "cilt no", "aile sıra no" filan yazan yerleri hepten siktir et. o aşağıdaki imza da senin değil. "benim bilgilerimin olması gereken bir kartta başkasının imzası niye var lan?" diye düşünüyorsan; valla ben de bilmiyorum.

isim cisim kısmından sonra kişiliğini şekillendirelim. şimdi kişilik olayı pek çok etkene bağlı; içinden gelenler, ailenden gelenler, çevreden gelenler, yetiştirilme tarzından gelenler, kültürden gelenler.... varoğlu var. ama neyse ki insanlar birbirlerini etiketlemeyi çok severler. bu etiketler kısaca seni tanıtan stereotiplerdir.

misal; sen türksün. bu azimle sıçarsan dağı delebileceğin anlamına gelse de genel itibariyle götü yayma eğilimindesin. sıkışmadıkça pek performans bekleme yani. bu türk olma meselesini değiştirmek istersen başka bir ülkeye yerleşmen gerekir. bu biraz zor. zira bildiğin tek dilin türkçe. o yüzden bırak elleşme kalsın.

bir başka etiketimiz ve karakteristiğini hızlı, kolay ve verimli bir şekilde oluşturacak olan şey ise burçlar. bu burç meselesi hakkaten acayip bir olay. adamın biri bir şeyler yazıyor sen de okudukça "aa. hakkaten lan?!" diye şaşırıyorsun. şekillendirme olayı ise şöyle olacak; yanında yörende duran birilerine rica et sana astroloji ve burçlarla alakalı bir kitap getirsinler. oradan bir burç seç ve özelliklerini oku. ama dikkat edeceğin bir husus var; başka burçları okuma. yoksa bunun libidosu, onun romantikliği, şunun karakteristiği, öbürünün dürüstlüğü filan derken hepten allak bullak olursun. hepsinin dezavantajı var avantajı var. peki nasıl seçeceksin? onu bilemedim şimdi. istersen şekillerine bak, istersen ismi hoş gelene bak, istersen doğum tarihine göre seç. valla ben balıktan memnunum. ama yengeç de iyi diyorlar, bilmiyorum. hatta al sana bir kıyak yapayım; şımdi hacı, yükselen diye bir şey var. olayı tam olarak çözememiş olsam da burcunu beğenmeyenler için çıkarmışlar sanırım. beğendiğin başka bir burcu yükselen diye seçiyorsun, hoop bambaşka bir insan oluyorsun.

sırada kişisel tarihçe var. muhtemelen çevrendeki insanlar çoktandır seni sana anlatıyorlardır. "hani bilmem nereye gitmiştik, sen bilmem ne demiştin" gibi sana bir şeyler hatırlatmaya çalışıyorlardır. ya da çalışmıyorlardır. filmlerde öyle oluyor ne bileyim.. neyse, eğer böyle şeyler anlatıyorlarsa o yüzündeki aptal ifadeyi bozmadan dinle. hatırlamıyorsan "hatırlamıyorum" diye çekinmeden söyle. öyle sazan gibi "hee.. hatırladım" diye atlarsan senet filan imzalatırlar ayvayı yersin. ha, hatırlamayınca da adamları tersleme. yarın öbürsü gün işin düşer, rica edecek yüzün olmaz. hatıralar önemli.

büyük olasılıkla sana anlatılanlar da hep iyi anılardır. işte işin güzelliği de burada. geçmişini tekrar inşa edeceksin. bunu yaparken sana anlatılanlardan işine gelenleri kafaya yaz. misal, bekarsın ve güzel bir kız bir şeyler anlatıyor sana. işte, eskiden ne kadar düşünceli romantik olduğundan filan bahsediyor. hemen sen de yavaştan yazış moduna gir. kadınların hasta erkeklere garip bir zaafı vardır. bunu kullanmasını bil. ha bu arada, dikkat et milletin karısına kızına yavşama. yoksa dayağı yersin, hafızanın yanında şuurunu da kaybedersin.

farkındaysan yavaştan sosyal ilişkilere başladık. şimdi bu kısım çok önemli. çünkü hayatta sana gelecek fayda ve zararların neredeyse tamamı tanıdığın insanlardan kaynaklanır. işte burada, hayatına sokacağın insanları da tıpkı geçmişindeki anılar gibi seçeceğiz. peki nasıl?

benim aklıma şöyle bir yöntem geldi; hani şimdi hastasın filan ya, seni ziyarete gelenler arayan soranlar oluyordur. onların arama sorma sıklıklarına dikkat et. kim daha sık seni merak ediyor, durumunu soruyorsa onu en tepeye yaz. sonra çoktan aza doğru bir liste yap. bunlar senin dostların olacak.

sanıyor ve umuyorum ki, seni hiç yalnız bırakmayan kişiler de olacaktır. onlar senin ailen. onları bu listeden muaf tut. onlara karşı hep iyi ol.

mülkiyet konusuna geldik. valla hafıza kaybının ne zaman yaşandığını bilmek imkansız olduğu için bu mektubu zamandan bağımsız olarak yazıyorum. yani 25'inde de işe yarar 55'inde de. fakirsen de işe yarar, zenginsen de.

mülkiyet konusu biraz çetrefilli. yani öyle çok malın mülkün yoksa ailen iyi kötü bu konuyu halleder, bir zaman sonra her şey tekrar rayına oturur. ama öyle evler, arsalar, arabalar filan söz konusuysa değil mektup, bir baro dolusu avukat bile olayın altından kalkamaz. o yüzden bu mali işlerde biraz sıkıntı çekmen olası.

aslında ne diyorum biliyor musun; hani durumun iyiyse, eline bakan, doyurman gereken birileri yoksa sat her şeyi mınakoyim. gez toz. buradaki avantajın da bu zaten. hayat birbiri ardına gelen, bir öncekinden etkilenip bir sonrakini tetikleyen halkalardan oluşan bir zincir gibidir. örneğin, sırf 16 yaşında yaptığın bir seçim yüzünden, istemediğin bir işi yapıyor, istemediğin bir hayatı yaşıyor olabilirsin. ama senin üstüste koyduğun o iskambil kağıtlarının yıkılmaması için geceni gündüzüne katmana gerek yok. hafızan yoksa geçmişin de yoktur. geçmişin yoksa o zinciri baştan oluşturma şansın vardır.

bu anlattıklarım biraz karışık meseleler. ama emin ol; kendisini bekleyen hayatı bilse kimse büyüyüp adam olmak istemezdi. sen de ikinci hayatında tekerleği tekrar icat etmeyi bir kenara bırak ve keyfine bak. bir ömürde iki hayat yaşamak herkese nasip olmaz.

hoşçakal.

Kedilik Hastalıktır

2010-06-17T15:06:00.002+03:00

uyandım. öğlen çoktan olmuştu, gün akşama doğru ilerliyordu. bu halimi görse ahmet -ki kendisi evin patronu olur- tembelliğimden girip işe yaramaz bu hayatımdan çıkardı.

sabah mahmurluğunun verdiği ağırlığı göz kapaklarımdan kaldırmaya çalışırken uyanmak için bir neden arıyordum. zira götümü biraz da sola dönüp üç saat daha uyuyabilirdim. ama karnım acıkmıştı. ben de kalkma işlemlerine başladım.

önce sırtımı, bacaklarımı ve parmaklarımı olabildiğince gererek esnettim. sonra da ağzımı hayvani boyutlarda açarak kocaman bir nefes aldım. doğrulunca biraz başım döndü. boş boş etrafa bakınıp kendime geldikten sonra mutfağa yöneldim. ahmet'in gitmeden önce benim için hazırladığı pahalı kahvaltımın kokusu burnuma şimdiden geliyordu.

kahvaltımı hızlıca yedim. şimdi de kakam gelmişti. ahmet'le anlaştığımız üzere gittim ve tuvaletteki klozete sıçtım. ama sifonu çekmedim. onu da mı ben yapacaktım. zaten ahmet ibnesi de klozete sıçtığım için dua etsindi. yoksa gayet gidip evin dip köşesinde bir yerde de işimi görebilirdim. benim kafamı kızdırmasınlardı, vallahi yapardım.

ne yapacağını bilmez, amaçsız bir halde salona doğru yöneldim. koridordan geçerken boy aynası dikkatimi çekti. biraz kendimi seyrettim. bilenlerin, beni ferdi tayfur'a benzettiği hüzünlü yüz ifademi iyice inceledim. ferdi'ye benzemek oldukça işe yarıyordu aslında. özellikle ahmet'in kız arkadaşları bayılıyordu bana. her ne kadar kucaklarına almaya çekinseler de ara sıra beni mıncırdıkları oluyordu.

salona gelince, gittim halının tam ortasına oturdum. önce kafamı hafifçe çevirip soluma baktım, sonra aynı yavaşlıkta sağıma baktım. tam yere uzanmayı düşünüyordum ki ani bir refleksle kafamı tekrar sola çevirdim. çünkü oradan bir ses geldi sanmıştım. ama gelmemiş her şey normalmiş diye düşünüyordum ki sonra bir daha sağa hızla döndüm. şimdi dehşetle sağımı seyrediyordum. uzun uzun gözlerimi belirsiz bir noktaya dikip etraftaki hareketleri algılamaya çalıştım, sessizliği dinledim, havayı kokladım, bekledim... fakat bir sorun yoktu. sokaktaki bazı sesler haricinde ev tamamen sakindi.

halının ortasına yatmaktan vazgeçip pencereye doğru yaklaştım. bir müddet dışarıda top oynayan çocukları seyrettim, ağaçlara konan kuşlara tısladım. canım sıkılmaya başlamıştı. biraz hareket iyi olur düşüncesiyle kanepeden kanepeye atladım. yetmedi, son sürat koşa koşa ahmet'in odasına gidip geri geldim. bunu iki kere daha tekrarladım. yorulunca koşmayı bırakıp pencerenin önündeki kanepenin sırt kısmının üstüne uzandım. burası biraz rahatsız olsa da uyunabilecek bir yerdi. boşlukta dakikalarda uçup etrafıma konan sinekleri seyrederken onların bir metreküplük hayatlarının ne kadar boş ve amaçsız olduklarını düşündüm. sanki can sıkmak için yaratılmıştı bu varlıklar.

uyuyakalmışım. kilitte dönen anahtar sesiyle gözlerimi açtım. ahmet gelmişti. çevik bir hareketle kanepeden atlayıp kapıya koştum. kapıyı açan ahmet'in suratına bakarak bir kaç kez miyavladım. ayakkabılarını çıkarırken "ulan pezevenk! insan bir hoşgeldin der!" dedi. normalde bana küfretti diye ağzını burnunu dağıtırdım. ama gelip çene altımı kaşıyınca sakinleşmek zorunda kaldım.

odasına giderken onu takip ettim. üstünü değiştirirken dik dik bakarak onu seyrettim. mesajımı almış olacak ki "tamam lan tamam! ben de acıktım. iki dakika sabret, hazırlıycam bir şeyler mnskiym!" dedi. hala küfrediyordu şerefsiz. en sevdiği tişörtünü tırmıklamak farz olmuştu artık.

onu bir adım peşinden takip edip mutfağa gittim. hala söyleniyordu; "hay sikecem bu işi arkadaş! lan tamam anladık iddiaya girdin. ama o bir haftalıktı be adam... yirmi beş gündür kedi hayatı yaşanır mı mınakoyim?! manyak mısın, ruh hastası mısın sen? yav bari adam gibi bir şeyler ye. tutturdun whiskas diye. lan tamam, onu da geçtim bari masada tabak kaşıkla ye dingil! öyle yerden sapşup.... te allahım ya, sen bana sabır ver! bak olm... haftaya da kirayı ödememiz gerekiyor, kedi ayağına yatıp vermemezlik edersen harbiden bozuşuruz bak!"

beni anlamıyordu. anlayamazdı zaten. ben insanlıktan geçmiş, kedi olmayı seçmiştim. o ise bunun basit bir iddia hırsı olduğunu sanıyordu. belki kürküm, kuyruğum ve tırtıklı bir dilim yoktu ama kedi gibi hissediyordum. huzur kedilikteydi. kedilik mutluluğun diğer adıydı. hem mart da yaklaşıyordu.

Şirretli Geçimsizlik

2010-06-10T16:45:00.000+03:00

"heey! nereye gidiyorsun?!" diye haykırdı arkamdan bir ses. tonunda %50 sitem varsa %50 de tehditkar bir hesap soruş vardı. bu tehditkar sorguyu beklemediğim için tedirginlikle arkamı döndüm ve kaçamak bakışlarla cevap verdim; "muratgil yeni araba almış. arkadaşlarla ona bakacağız."

tondaki tehdit oranı artıyordu; "ee! peki ben ne olacağım?!" dedi. benimse, içimdeki kaynağı belirsiz tedirginliğin dozu artıyordu. "ne demek ben ne olacağım?" dedim. karşımdaki sinirli bakışlardan anladığım kadarıyla bu oldukça yersiz bir soru olmuştu. dayaktan önce babalara gelen nazik halin verdiği huzursuzluk gibi bir his her yanımı kaplamıştı. suçluydum sanırım. durumu toparlar sanrısıyla "sen de gel istersen." dedim.

"şapşal!" diye tısladı dişlerinin arasından. "ne yapacağım ben orada?! yav unuttun mu biz artık evliyiz. yok öyle sormadan etmeden bir yerlere gitmek." dedi. huzursuzluğun ve suçluluğun kaynağını yavaş yavaş farkediyordum. uzun bir hesabın ta en başında yapılmış bir hatayı görmenin çöküntüsüyle, "ha... doğru ya.. biz şimdi evliyiz değil mi?" dedim. bu, kendime soru yoluyla yaptığım bir telkindi. evliydik biz.

"biz şimdi evliyiz dimiii...." diye abartılı bir şekilde taklidimi yaptı. sonra "salak şey... evliyiz tabi. uf yav! nerden buldum ki ben seni sanki... keşke murat'la evlenseydim." dedi.. bu hayıflanmaya tepki vermemek daha iyi olur diye düşündüm. içinde bulunduğum durumun bir çıkışını bulma ümidiyle "e.. şimdi ne yapmam lazım ki benim?" diye sordum.

biraz sakinleşmişti. acemiliğimi kabul eder bir edayla "ya işte, eve para getireceksin, ben yemek yapacağım o parayla, çay içeceğiz, meyve yiyeceğiz, belki beni öpersin.. ne bileyim, çocuklara filan bakarız işte.." dedi. dediklerini kelimesi kelimesine içimden tekrar ediyordum. çünkü kuralları iyi bildikçe bu oyun diğerlerinden çok da zor değildir diye düşünüyordum. "hıı.." dedim, rica eder gibi "mesela bazen, arkadaşlarla maç yapsam olur mu?" dedim.

bilgiçlikle gözlerini yarım kapatarak "olur. ama misafirliğe beraber gideceğiz. çağırdığım zaman da yanıma geleceksin." dedi. top oynama iznini koparmayı bir zafer sayarak çoşkuyla "tamam" dedim.

"şimdi çay içelim." dedi. eline aldığı küçük pembe demlikten yine küçük pembe bir bardağa hayali çayı dolduruyordu ki önünde bulunduğumuz apartmanın ikinci katından bir ses yükseldi "betül! hadi eve gel artık, akşam oldu". sesin sahibi necla teyzeydi. betül annesinin duyabileceği bir sesle "tamam anne" dedi. çabuk çabuk minyatür plastik mutfak oyuncaklarını toplamaya başladı. minyatür pembe fırın, el kadar küçük küçük tavalar, plastikten yapılmış omlet, minik çatallar, bardaklar... ve benzeri her şeyi, tek gözü hep açık diğeri hep kapalı oyuncak bebeğiyle birlikte oyuncak torbasına tıkıştırdı.

bu acelesi biraz ağırıma gitti doğrusu. zira az önceki birliktelik derslerine oldukça tezat oluşturuyordu bu durum. ama öyle yargılar, hesap sorar bir halim de yoktu, sadece toplanmasını seyrediyordum. "ben gidiyorum şimdi. yarım devam ederiz. ha bir de yarın para getirmeyi unutma sakın. çünkü kocalar öyle yapar, tamam mı?" dedi. bunun üzerine, ben aynı tepkisiz ve anlamsız yüz ifadesiyle ona bakınca yaklaşıp hızlıca yanağımdan öptü ve aynı hızla apartman girişinin karanlığında kayboldu.

hepten afallamıştım. öpücükten sonra kendime gelmem bir kaç saniye sürdü. silkinip telaşla arkasından "betül! taso getirsem olur mu? kames top almıştım geçen, paramı ona harcadım hep.." diye seslendim. cevap gelmedi. sonra dönüp muratgilin arabasının kaç bastığına bakmaya gittim.

Güleryüzlü Kobra

2010-06-09T15:52:00.002+03:00

12 metre boyunda, 290 beygirlik yeri göğü inleten dizel motorlu ve tıslayan amortisörlü bir belediye otobüsü çaldı seni benden. hayatıma girişin de tıpkı çıkışın gibi şaşaalı ve oldukça hızlı olmuştu. kim derdi ki bir gün, kırmızı ışığın yayalara verdiği o kısacık müsaade, benim için böylesine heyecan, tutku ve aynı zamanda ıstırap dolu olacak.

açıkçası benim bu derin hislerimin aynısını senden de bekleyecek kadar cüretkar değilim, ey güzel... ama bundan eminim ki, sen de beni farkettin. baktın bana. gülümsedin hatta. belki de hafızanın bir kıvrımına "yan otobüsten beni kesen çocuk" diye de imledin beni. gizlemeye çalışmadın farkettiğini, hoş çalışsaydın da anlardım zaten. demek ki sen de boş değilsin bana.

ah bebeğim... fakat bilesin ki ben bununla yetinemem. isterim ki beni, misal 20 dakika sonra filan hatırlayasın. yapar mısın bunu hakkaten? ya da yine yapar mısın saçlarını bugünün anısına yine böyle? yoksa çok mu görürsün bu saadeti yan otobüsten seni kesen çocuk hatırasına?

ah, cancağızım... şundan emin ol ki, ben seni hatırlayacağım. ne 20 dakikası! eve gidene kadar birlikte olmamıza dair her bir küçük ihtimali bile hayal edeceğim. söz veriyorum. "meğerse aynı durakta inmişiz, meğerse aynı apartmanda kalıyormuşuz..." ne güzel olurdu. hatta bak ne diyeceğim sana; seni eve gittikten sonra bile hatırlayacağım. arkadaşlarıma filan anlatacağım seni, "olm! gelirken yan otobüste bir kız vardı... hem de ne kız! üff varya!!!" diye. valla bak.

ha! ama doğruya doğru, 1 hafta sonra da unuturum seni. yalan yok. o kadar da üstüme gelme benim. işim gücüm var, senle mi uğraşacam lan?! hem hiiç kusura bakma, otobüsler güzel kız kaynıyor. kapiş? ohoo... istesem kaç tanesiyle gözgöze gelirim de, istemiyorum. çünkü aşka aşığım ben kızım! yan otobüste olman, ulaşılamaz olman, sadece ihtimalde kalmandı beni heyecanlandıran. anladın? yoksa bizim otobüste de bir kız vardı... hem de ne kız. üfff varya!!!

Gider Borusu

2010-05-27T14:30:00.003+03:00

canımız ciğerimiz blogların yırtıcı forveti depik şurada dertlenmiş biraz. bunun üstüne ben de uzundur kafamda kurduğum bir teoremi burada paylaşmak istedim.

şimdi, bizlere "dünya barışı", "insanların kardeşliği", "bilimde yol katetme", "sanatın anasını ağlatma" gibi argümanlarla çok ulvi bir amaç empoze ediliyor olsa da çoğumuz için hayatın temelinde mutlu olmak yatar ve insan bu mutluluğu yine bir çok ulvi sıfatla içini doldurduğu, ismine de "aşk" dediği ikili ilişkilerinde arar. bir insanın en büyük derdi başka bir insan olunca da düşüncesi, hareketleri, amaçları hep beğenilmek ekseninde olur.

bu ekseni yakalamak haliyle pek kolay olmaz. zira bir çok farklı etken sayesinde o eksenin konumu oldukça belirsizdir. insanoğlu, trendlerin belirlediği rastlegele pozisyonuna ve yakalanamazlığına "görecelilik" diyip kovalamaktan vazgeçmeye çalışsa da o ekseni arayış hiç bitmemiştir, bitmez.

peki; beğenmek, beğenilmek bu kadar belirsiz şeylerken nasıl oluyor da oluyor? kimi kıllı severken, kimi kendini güldürene gönlünü kaptırıyor, kimi jude law beklerken, kimi apaçilere talim ediyor? yani böylesine kaypak bir durumda kimsenin kimseyi beğenmemesi gerekirdi.

yo hayır, bu olay kişiye ait beğenme skalasından dolayı kaynaklanmıyor. "nasıl birisinden hoşlanırsın?" diye anket yapsalar, kimse "mobilet ense saç modeli, boys anılar hayranlığı, öküzlük, andavallık" gibi sıfatları saymaz. herkes "güzel ya da yakışıklı, kültürlü, zeki, esprili, kocaman kolları gepgeniş omuzları ya da işte şu kadar götü böyle göğüsleri olsun" der. yani bu açıdan istekler ve arzularda neredeyse bir standart tutturulmuştur. ama pratikte durum hiç de öyle değildir. "onun bu vurdumduymaz serseri danalığına vuruldum", "aslında ismail yk'nın slov şarkıları hoş bile.." gibi bahanelerle üstü örtülmeye çalışılsa da pratikte kimden, neden hoşlanacağımız asla belli olmaz.

işte bu noktada tüm bu enteresan mekanizmaya bir açıklama getirmeye çalışırken bulduğum bir formül beni durumu kolayca kavraması yönünden oldukça tatmin etti. formülün ismi "gider". "edward's attraction of sexes" gibi bir şey de koyabilirdim ismini. ama arkasında o kadar duracak kadar güvenmiyorum bu formüle. biri çürütürse filan en azından "ismi gider diye formül mü olur lan, zaten komikliğine bulmuştum" diyip ortamdan sıvışırım. ha tutarsa da "halkın içinden gelen bir formüle halkın anlamayacağı 'bu benim ilerde ne işime yarayacak' dedirtecek bir isim koymak olmazdı. ah haha... imzalı fotoğraf mı? ah bir saniye lütfen" diye de hava atmam değil, atarım.

formül, kişisel özelliklerin karşıda yarattığı ilginin en birinci derecede özgüvene bağlılığını özetliyor. matematiksel ifadesi de şu;

özgüven x (zeka + güzellik + mutfak becerisi + yatakta hayvanlık + falan filan...) = gider

yani burada giderimizin olmasında, hayvani bir güzelliğe yahut über bir zekaya sahip olmamız yetmiyor. ayrıca bu hayvani güzelliğin ve über zekanın çarpanı olarak bir miktar özgüvene de sahip olmak gerekiyor. şimdi bir örnekle açıklayalım;

elde iki adam var özellikleri şöyle: (notlar 10 üzerinden. pi = 3)

adam-1

zeka: 2
güzellik: 4
karizma: 3
güldürme becerisi: 5
özgüven: 6

adam-2

zeka: 8
güzellik: 6
karizma: 7
güldürme becerisi: 7
özgüven: 2

şimdi giderlerini hesaplayalım bu arkadaşların:

adam-1'in gideri;

gider = 6 x (2 + 4 + 3 + 5) = 84

adam-2'nin gideri

gider = 2 x (8 + 6 + 7 + 7) = 56

işte! yazları esmer ve yavşak taylan'ların yanlarından kız eksik olmuyorken, zeki, kültürlü, yakışıklı ama biraz çekingen (badak) iyi çocukların evde yalnız oturmalarının sebebi aradaki 28'lik gider farkı. belki pi'yi 3,14 alırsak; olsun sana 25. yine kurtarmaz.

p.s.: bu formül gayet tabi hanımlar için de kullanılabilir. öyle "eh ama biz ne yapalım, gönlümüzü çalıveriyorlar..." diye sırıtacaklarsa, sonrasında "o şişkoda ne buluyorlar?!" diye yerleri döverken de ağlamasınlar.

Yumuşmalı Zombi

2010-05-26T15:29:00.000+03:00

yaşayan, değişen, değiştiren olarak biz insanlar çevremizi farkında olduğumuzdan daha fazla etkileriz. her gün yattığımız yatak, geçtiğimiz yol, yaşadığımız ev, oturduğumuz masa, bindiğimiz otomobil.. tüm bunlar kullanımızla doğru orantılı olarak bize doğru evrilirler. zaman içerisinde onlara kattığımız şeylerle git gide bize özel, fabrikadan beraber çıktıkları diğer ürünlerden daha farklı olurlar.

bir kaç farklı evde yatılı misafir olarak geçirdiğim şu bir kaç günde buna şahit olmaktayım. alışkanlıktan ötürü biz yukarıda bahsettiğim farklılıkları görmesek de, benim gibi yabancı olan bir göz o şeylerin ayrıtına kolaylıkla varabiliyor.

örneğin evler. şunu açıkça gördüm ki; evler, içinde yaşayanların kurdukları düzen sayesinde bir huy ediniyor. huy derken; su bardakları nerede, baharatlar hangi dolapta, tuvalet nerede, hangi musluktan sıcak su geliyor... gibi basit bir durumdan bahsetmiyorum.

bahsetmek istediğim; bir evdeki kombinin karmaşık çalıştırılma proseduru mesela. her evde bu farklıdır. kimi kombileri ateşlerken suyu açman gerekir, kimilerinin gazını bir müddet açık bırakıp öyle ateşlemek gerekir, kimisinin çalışırken sönmemesi için sıcak suyu bazı aralıklarla açıp kapamak gerekir. bunlar o makineye özel bir huydur. ya da misal, çamaşır makinesinin halay çekmemesi için hangi ayarda çalışması gerektiği. yahut sigortanın atmaması için hangi prizlerin beraber çalışmaması gerektiği, apartman kapısını açmak için kapı otomatına ne kadar süre basılması gerektiği, kumandanın hangi pozisyonlardan daha iyi çalıştığı...

tüm bunlar "o öyle" diye kanıksadığımız, fakat detayında o şeyi özel yapan durumlardır. bilerek istenerek o hale getirilmemiştir. tıpkı hayatın bizim üzerimizde yaptığı gibi, bu cansız varlıkların da üzerinde zamanın bir izi olarak kendine yer edinmiştir tüm bunlar.

benim için durumu daha da ilginç yapan işte bu kanıksama hali. ortaya çıkardığımız ürünlerle hayatımızı daha zahmetsiz bir hale getirmeye çalışırken diğer yandan huylarıyla bize fazladan efor sarfettiren şeylere de uyum göstermemiz çok acayip. hani mesela bir arkadaşla eve çıkarsın. daha önceden iyi bildiğini sandığın o adamla beraber yaşayınca sana dokunan kimi tarafları olduğunu görürsün. "sen git" diyemediğinden sabredersin, beraber yaşamaya alışmaya çalışırsın. işte onun gibi. aletlere de alıştıkça rest çekemez, onları değiştiremez oluyoruz.

"sahip olduklariniz sonunda size sahip olur" sözünü böyle değerlendirmemiz lazım bence. zira tyler durden'in yolu yol değil. ne yani, o kadar para saydığımız şeyleri çöpe atıp ağız burun birbirimize mi girişelim? günah lan!

Cır Cır

2010-05-25T16:16:00.000+03:00

genel olarak kuşları sevmem. hatta nefret ettiğim kimi kuş türleri de vardır. ama konumuz bu değil.

her ne kadar "dürüstlük", "kendin olmak" diye yırtınsak da, ilişkilerin başlangıç aşamasında karşı tarafı etkilemek veya karşı taraftan etkilenmek için kandırma ve kandırılma beklentisi içinde oluruz. kur yapma aşamasında eyleme dökülen şeylerin geçiciliğini içten içe bilsek de bir şekilde kendimizi kaptırmaktan hoşlanırız.

ama bu hoşnutluk, "abi kız pes oynuyor yea..", "ayh, çocuk çok kültürlü. kübrik mübrik diyo hep.." şeklinde olan tanışma faslı yorumları, sonrasında "sen çok değiştin" e dönünce yerini aldatılmış ruh haline bırakır.

nefret ettiğim kuş türleri listesinde hep tepeye oynamış olan tavuskuşları, bizimle oldukça paralel bir düşünce yapısına sahiptir. kur olayları o kadar basit ve salaktır ki; erkek kuş o devasa ve yakışıksız kuyruğunu açar, dişi etkilenir, çiftleşme gerçekleşir, kuyruk kapanır...

(ziyanlık bu ziyanlık!)

bizde de buna yaklaşık bir mekanizma var; farklı ol, ilgi çek, yeterince şanslı isen sonuç al, eski sıradan haline geri dön... belki kuşların kafası bizden daha rahattır. en azından maziyi hatırlayıp "sen eskiden kuyruğunu böööyyle açardın" diye hüzünlenmiyorlar.

şimdiye kadar araştırdığım (bir kaç kişiye sordum) kadarıyla hakikaten içinde "kendinmiş gibi hissettiğin ilişkiler" çok daha mutlu oluyor. (ne acı değil mi? kendinmiş gibi davranabildiğin ilişkiler piyango gibi. neyse...) ama zaten problemin kaynağı yukarıda bahsettiğim pek kırılgan olan etkileme safhasında geçtiği için, kendin gibi olmak, bir ilişkinin hiç başlayamamasına da vesile olabiliyor. neden? çünkü ilk olarak istediğimiz sıradanlığını ortaya koyup onu basitçe yaşayan biri değil, yalan da olsa farklılığını gösteren ve bizi kandıran biri. buna romantik olsun diye gönül çalmak demişler ama alakası yok. bir şekilde insan, kendini hiç ilgilendirmiyor olsa da kübrikle, dostoyevskiyle hatta kimsenin dinlemediği abuk sabuk metal gruplarıyla gözünün boyanmasını istiyor.

elbette hepimiz tornadan çıkmış gibi aynı değiliz ve elbette hepimizin prim yapan farklılıkları var. -orneğin, gamze sahibi olmak, boys anılar dinlemek, mobilet ense saç...- fakat eş bulma mekanizmasından ötürü seçtiğimiz kişiler de bizlerle yakın farklılıkları paylaşanlar kümesinden olduğu için yine olduğumuzdan farklı görünmeye çabalarız. yani misal, mobilet ense saç stili olan arkadaşlar, civciv sarısı -dipler siyah- saçlı yeşil adidas eşortman altı giyen ayva göbekli kızlarla ilgilendikleri için o kümeden -apaçi kümesi- en az bir özelliği ile ayrılmak zorunda ki şansı artsın, mutlu sona ulaşsın.

belki de insanlar, varacakları nokta olan "bugün niye aramadın" tandanslı telefon konuşmalarına giden yolun "mulholland dr.'da geçen o sahne aslında karakterin bilinçaltının bir dışavurumu olarak yorumlanabilir. tarkovski'nin aksine gerçekçi yaklaşımla değil de daha sarkastik......" şeklindeki manzaralı yerlerden geçmesini istiyorlar. istiyoruz.

son olarak nefret ettiğim kuşlar listemi de sizinle paylaşmak isterim. bu liste pek değişken olmakla beraber tamamen kişiseldir. evinizdeki muhabbet kuşunun kafasını kopartmak istemem beni kötü bir adam yapmaz.

1- güvercin: bildiğin gerizekalı bunlar. kuş beyinli derken bile beyinden ötürü bir potansiyel beklersin ama yok! tek işleri pencere pervazında birbirini aşağı atmaca oynamak.lüzümsüz.

(aferin.)

2- serçe: ayyy ne şirin, böyle küçücük di mi? bok öyle! serçe kadar sinsi, kurnaz bir hayvan yoktur şu dünyada. lugano gibi, o baby face'in altında tam bir canavar var. elimden patates kızartmasını kapıp pırr diye kaçanları var daha ne olsun.

(şirin mirin ama fırsatı bulunca french kiss'ten de geri durmuyor namussuz.)

3- papağan: pasaklı, kibirli, gösterişli ve gürültücü. askerliğim boyunca çok çektim bunlardan. topunun allah cezasını versin.

(apaçi demişken...)

4- muhabbet kuşu: tıpkı serçeler gibi bunlar da görünüş olarak oldukça aldatıcılar. ama bunlarda kurnazlıktan çok bir asabiyet var, düşman başına. lan altı üstü kafesin üzerinde peçete unutmuşuz ne delleniyorsun oradan oraya atlıyorsun car car car yırtınıyorsun. ha bir de bunların eline aldığında ısıranlar var. allahım o ne hırs, o ne hiddet?! yapabilse parmağımı yerinden koparır. hele bir de böyle ısırmaya çalışırken gözlerini kocaman açarlar.. ha bir de kimi evlerde muhabbet kuşuna gösterilen hürmet akıllara durgunluk verecek cinstendir. ağzından besleyen mi dersin, kafasına sıçtıran mı dersin... nedir olm bu kuşun sırrı? kim soktu bunları evimize?

(ayna şarttır zaten.)

5- martı: lan kim bunları romantiklikle özdeşleştirdi bilmiyorum ama fena halde bizi yemişler. artık nasıl gözümüzü boyadılarsa, simit atarken bile anlamıyoruz ne kadar cani bir hayvan olduklarını. simiti geçtim, fareden, at bokuna kadar her şeyi yiyor bunlar. eskiden beyazmışlar sanırım, şimdi öyle de değiller, iğrenç gri-kirli beyaz bir renkleri var artık. biraz aklı olan adam martı sevmez. bunu bilir bunu söylerim.

(istanbul haricinde yatacak yerleri yok bu canavarların.)

Düğün ATV'de Seyredilir

2010-05-21T14:04:00.000+03:00

takım elbisem, takım elbisemin ceplerinde sakladığım ellerim, özenle şekil verilmiş saçlarım, ciddi, vakur, cool duruşum ve çok belli etmeden dudağımın kenarına yerleştirdiğim bir sırıtışla giriş kısmındaki bütün salonu gören bir yükseltiden kargaşanın hakim olduğu düğün salonunu seyrediyordum. beni böylesine tartışma programı sunucusu triplerine sokan şey de işte bu kargaşaydı. zira izlediğim görüntü "yeni yayın dönemine giren televizyon kanalı reklamı gibi" şeklinde özetlenebilirdi.

salonun pencerelerinin olduğu tarafta, nispeten sakin bir köşeye kız tarafı konuşlanmıştı. sanki hiç çekilmeyecek bir fotoğrafa poz veriyormuşçasına hareketsiz ve ciddilerdi. donuk ve aşırı bakımlı yaşı geçkin kadın, kır saçlı ağır başlı yaşlı adam, orta yaş bunalımlı bakışlarıyla abla, takım elbisenin de verdiği özgüvenle ortamı kesen abi... masanın altında emekleyerek ilerlerken bir yandan da elindeki bitmiş meyve suyu kutusunu vakumlayan çocuk haricinde, bu sahne halit ziya uşaklıgil'in unutulmaz romanının televizyon uyarlamasından farksızdı. ve anlaşılıyordu ki; yeni yayın döneminde de -düğünden sonra başlayan 6 aylık süre- bu aile ve çevresindekileri yine büyük dertler, entrikalar ve karışık işler bekliyordu.

onların hemen berisindeki masa ise tam bir tezat içerisinde, eğlenceli ve canlıydı. bu masa damadın arkadaşları için ayrılmıştı. müzip hareketleriyle çevresini kırıp geçiren erkek, onun yanında çok yakışıklı cool erkek, masanın diğer tarafında etrafa kıskanç bakışlar fırlatan rüküş bir kız ve onun yanında da ortalamanın oldukça üstünde bir güzelliğe sahip bir kız... bu halleriyle birkaç sezondur başarılı bir reyting grafiği sergileyen bir sitcom dizisi oyuncularını andırıyorlardı.

sahnenin yanında, çalan orgun ve son ses açılmış dev hoparlörlerin arasında ise damadın erkek kardeşi ve gelinin kız kardeşi duruyordu. muhtemelen içkilerine bir şey katılmıştı. zira suratlarındaki o çoşkulu gülümseme ve sağa sola tavşan gibi atlayıp her işe yetişmelerini sağlayan enerjileri hiç bitmeyecekmiş gibiydi. gelenin gidenin bir isteği olur diye gözlerinin içine bakıyorlar, çocukları pistten uzaklaştırıyorlar, org çalan sarışın bıyıklı amcanın viskisini yeniliyorlar, oturan insanları dans için sahneye zorla çıkartanlara yardımcı oluyorlardı... hani pazar akşamı yayınlanan atlamalı zıplamalı yarışma programı sunucuları olur ya, işte tam da onlar gibiydiler.

pistin karşı tarafında ise damadın anne ve babası ayaktaydı. resmi ama soğuk olmayan gülümsemeleri ile konukların masalarını geziyorlar, yeni gelenleri karşılıyorlardı. bu curcunanın içinde bile sanki bunu her gün yapıyormuşçasına rahat ve sakindiler. el sıkışlarında, gülümsemelerinde, "hoşgeldin" deyişlerinde bir dinginlik vardı. tıpkı yıllardır yayınlanmasına rağmen dekorunun bile değiştirilmediği kültür sanat programı sunucuları gibiydiler. gerçi kendilerine ayrılan sürenin sonuna henüz vardı. zira daha kız tarafı anlaşmazlık çıkaracak, birinin çocuğu kaybolacak, sonra bulununca büyük hoparlörü üstüne düşürecek, alkölün de etkisiyle gençler tatsızlık çıkaracak, gelinin badana boyası gibi makyajı akacak, damadın pahalı takım elbisesinin sırtı terden ıslanacak... ama kontrol yine bunlarda; damadın anne ve babasında olacaktı.

tüm bunlar olup biterken "en mutlu" gününü yaşayanlar ise belki de ıstırabın en büyüğünü çekiyordu. sabahın erken saatlerinde başlayan hazırlıklar yüzünden pelteleri çıkmış iki genç, muhtemelen bütün bunlara sebep olan kararı alırken başlarına geleceklerden habersizdiler. şimdi ise zorla sırıtmaktan ağrımaya başlamış yanakları, kulaklarının dibinde bangır bangır bağıran hoparlörün tecavüzcü etkisi ve doğru dürüst tuvalete bile gitmelerine engel olan kıyafetlerine rağmen o masada mutlu ve rahat görünmek zorundaydılar. bence onlar anahaber bülteni spikerleriydi. başroldeydiler ama istediklerini yapamayacak kadar pasiftiler, hisleri düşünceleri olabilirdi ama bunu hiç kimseye sezdirmemeleri gerekiyordu. önemliydiler ama konu -düğün, eğlence- onlardan bağımsızdı gelişmekteydi.

tüm bu sahneyi ise köşede bir yerde şişe kapağıyla top oynayan çocuklar; spor programı sunucuları ve ortalıkta "ay pasta rezalet", "gelinin topuzu bozulmuş", "tuvaletler hep dolu hep dolu!" diye dolanan teyzeler; sabah programı sunucuları olarak tamamlıyorlardı.

bu basık, havasız, gürültülü ve sıcak düğün salonunda hep birlikte yeni sezona bomba gibi giriyorduk.

Türk Gibi Başla... Neyse Sabaha Dinç Kafayla Başlarız

2010-05-20T16:36:00.000+03:00

merhaba ey blogosfer sakinleri! tekrar merhaba ey güzel insanlar. askerliği de yedim geldim.

açıkça söylemeliyim; dönüşü muhteşem olan insanlardan değilimdir. hatta tam tersi, ara verdiğim şeylere tekrar geri dönmekte çok zorluk çekerim. aynı motivasyonu ve hevesi sağlamam epey sıkıntı olur benim için.

neyse ki geri döndüğüm kimi şeylerde eski heyecanımı sağlayacak şeyler bulduğum da olur. örneğin blog, yani yazmak. çok deli, çılgın atan şeyler olmasa da heyecanlanıyorum buraya yazarken, hoşuma gidiyor yani. dürüst olmak gerekirse, ne zaman yazdığımı bile unuttuğum yazılarımı okurken hafiften götüm bile kalkıyor, "iyi yazmışım" dediğim oluyor.

çok görmeyin a dostlar. az buçuk yazma olayına bulaşmış biri bilir ki, insanın kendi yazdığını beğenebilmesi çok kolay bir şey değildir. aynı bir yere kaydedilip bize dinletilen kendi sesimizin bize çok rahatsız edici gelmesi gibi, ilk zamanlarda insanını kendi yazdıkları da kendine "aptalca" gelir. yalan yok. ama sonra alışınca ve kendini geliştirince yazmanın verdiği hazza da paha biçilemez.

bu askerlik olayı beni yazmaktan alıkoymadıysa da yayınlamaktan fena halde tecrit etti. çokça boş vaktimin olduğu, (şükür ki) bol bol okuduğum bu dönemde de yazdım. yazdım ama kime yazdım? bir kaç kere beni kırmızı cep defterime bir şeyler karalarken gördüler, "neymiş bu ne yazıyorsun" diye sordularsa da -yazımın çirkinliğinden de olsa gerek- üstünde pek durmadılar.

sanırım bir yazarın "ilk yazı aptallığı" probleminden sonra gelen ikinci çilesi de bu; duyulmamak. ama bu durum pohpohlanma isteği, ilgi merakından ileri gelmiyor. yani olayın temelinde "takdir" yok, "tesir" var. burada ya da yazılmış herhangi bir yerde kelimeler okurda ufak bir tesire sebep olsa yeter. iyi ya da kötü.

p.s. : bu aslında "bomba gibi döndüm", "yeni albümle yaza damgamı vuracağım" ekseninde bir yazı olması gerekiyordu. ama tam olmadı. neyse, özet geçmemi isteyenlere (ağzınızı bozmayın hemen) şöyle sesleneyim; sevgili okur, burada yazılan her yazı facebook'ta paylaşıldığında, bu bloga eklenen her yeni izleyici ile küçük bir kedi kendine sığınacak ve sıcak yemek bulacağı bir yer buluyor. lütfen onlardan bu desteği esirgemeyelim. -kedi sevmeyenler için fok balığı da olur-

Poşetin Öyküsü

2010-03-27T10:39:00.000+02:00

ahh.. pardon, çok özür dilerim sayın hanımefendi. gerçekten, bu kasvetli sonbahar gününde kafanıza takılmak istemezdim. ama ne yaparsınız, rüzgar işte...

biliyorum, sinirlendiniz. kim olsa sinirlenirdi zaten. hele hele sizin gibi alımlı bir bayanın sokakta yürürken bir poşetin tacizine uğraması normalden iki kat daha sinir bozucudur, eminim. ama inanın bir kastım yok. dedim ya; hep şu rüzgarlar.

bir dakika lütfen sayın bayan! öyle sinirli el kol hareketleriyle başınızdan savmayın beni. içi boş bir poşet olsam da benim de duygularım var. kaderimin mevsim normallerine bağlı olması ya da günümü yere düşmüş yapraklar ve çer çöple geçirmem benim de bir gururumun olmayacağı anlamına gelmez.

eh, peki... ben de sohbetimize beni yere çaldığınız şu kaldırım taşlarında yuvarlanarak devam ederim. bakın! rüzgar biraz yardım edince sizin gibi güzel bir bayan ile işe yaramaz bir poşet bile yanyana yürüyebiliyor.

şaşırdınız mı? bunlar bir poşetin edeceği laflar değil mi sizce? hadi itiraf edin; etkilendiniz benden. dahası da var. arzu ederseniz, size gidelim. hepsini anlatayım.

off! tamam, tamam... biraz ileri gitmiş olabilirim ama üstüme basmanız da gerekmezdi. bu kadar gaddar olarak ve benden kaçarcasına adımlarınızı hızlandırarak kendi insanlığınızdan kaybediyorsunuz bence. tamam o zaman. siz bilirsiniz. ben birazdan şu apartmandan da yukarılarda fır fır dönüyor olurum. biliyorum, beni aramayacaksınız ama olur da eskaza görürseniz hiç değilse bir gülümseyin. bir poşet için bu yeter de artar bile.

hoşçakalın.

Eternal Sunshine Of The Spotless Tuğla!

2010-03-07T14:01:00.000+02:00

soğuk hava boynumdan içeri dolup içimi ürpertirken kendimi hani şu genelde avukatların ve doktorların iş yerleri olarak kullandığı apartmandan bozma işhanının demir kapısından içeri attım. şehrin bu tarafına hiç gelmemiş olmam ve birazdan karşılaşacağım şeylere olan kuşkum ben oldukça tedirgin ediyordu.

apartmanın girişini geçip kapısında "3 kişiliktir" yazan ama 2 kişinin zar zor sığabileceği asansöre bindim. arkadaşımın tarifi üzerine üçüncü katın düğmesine bastım. az önce orada asansörün enine ince uzun camlı kapısı bulunan yerde beton kat boşlukları geçerken arkadaşıın dediklerini anımsadım, "son çare olarak bence bunu denemelisin". son çare olarak başvurduğumuz yöntemlerdeki risk faktörünü görmezden gelmemizin ne kadar zavallıca olduğunu düşünürken asansör sarsılarak durdu.

karanlık apartman boşluğunda otomatın düğmesini el yordamıyla buldum. ortam aydınlandığında üstünde "7" yazan kapıya yönelip zili çaldım. bu tip yerlerin bir klasiği olarak içeriden laminat parke üzerinde yürüyen topuklu ayakkabı sesi giderek yaklaştı ve kapıyı açtı.

küçük, sadece ufacık bir an için içimden kopup gelen çığlığı ağzımda frenledim. karşımdaki sahne içeriden yeterince aydınlanmamış olsaydı o çığlık çoktan ağzımdan çıkmış olacaktı. zira karşımda beyaz hemşire önlüğünü kocaman bir gaz maskesiyle tamamlamış bir kadın duruyordu. maskenin camlı yuvarlak gözleri, ağzındaki o garip silindirik şeyle başka bir galaksinin hemşiresi gibi duruyordu.

pıhhlayan, darth vader gibi bir sesle "hoşhhh... gelhhdinizhhh..." dedi. bir el hareketiyle beni içeri davet etti. içeri girdim. o da arkamdan kapıyı kapatıp kapısının üstünde "GAZ" yazan odaya dar eteğinin izin verdiği ölçüde hızlı adımlarla girdi.

burası bir bekleme odasıydı. en azından bizim dünyaya ait normal bir bekleme odası. sol tarafta az önce hemşirenin girdiği gibi 2 kapı daha vardı. onların üstünde ise "SIVI" ve "KATI" yazıyordu. odanın diğer tarafında ise bekleyenlerin oturduğu banklar vardı. tek boş kalan oturma yerine yöneldim.

kahverengi kazağın üstünde beyaz yelekli, koyu mor kot pantolonlu, büyük ihtimalle boya olan kızıl saçlı ve kocaman yeşil gözleri olan kızın yanına otururken hala dünyada olduğuma şükrettim. kıza gülümsedim. o da gülümseyerek karşılık verdi. biraz süren rahatsız sessizlikten sonra dudak ucuyla "selam" dedim. bana doğru dönüp o kocaman ve hafiften deli deli bakan gözleriyle gözlerimin içine bakarak "geçmiş olsun" dedi ve "gerçi tam olarak bu durumda ne denir bilmiyorum ama.." diye ekledi. hala gülümsüyordu ama bakışlarındaki o acayiplik de hala oradaydı..

halinde, tavrında, giysilerinde, konuşmasında, bakışlarında değişik bir çekicilik vardı. yani böyle dudak ısırtan, ağız sulandıran, yürek hoplatan bir cazibe değil de, daha çok eve alıp beslemelik bir çekicilikti bu. hatta birazdan o meşum tuğlayı ortaya çıkarmasaydı gerçekten eve alıp beslemeyi teklif edebilirdim kendisine.

"sana da geçmiş olsun o zaman" dedim, bunun eğilip ayaklarının altında duran tuğlayı kaldırıp pantolonunun toz içinde kalmasına aldırmadan dizlerinin üstüne koydu. dönüp tekrar baktı ve "eh.. ne yapalım.. kısmet" der gibi ellerini iki yana açtı.

şaşkınlık ve şok içindeki surat ifademi görünce kıkırdayarak güldü. "bu bir sene önce kafama düşmüştü. sen böylesini hiç görmesin galiba" dedi. bense açık kalan ağzımı toparlama gayreti içinde "açıkçası daha önce böyle bir şeyin olabileceğini hayal bile edemezdim" dedim. yine kıkırdayarak güldü. şimdi bakışlarındaki o acayipliğin kaynağını anlamıştım. kendisi kafasına tuğla düşen biri gibi davranıyordu. sorun muhtemelen o tuğlaydı. yine o tuğlaya uzunca bir süre bakmış olacağım ki kafasını görüş alanıma aniden sokup "bak bak! buraya düştü. uff var ya, ilk başta ne biçim de acımıştı. hatta çok şişmişti. arkadaşlarım boynuz çıkacak diye dalga geçtiler" dedi. hemen sonra sanki bana değil de kendi kendine konuşuyormuş gibi alçak ve sinirli bir sesle "gerçi sonradan çıkmadı değil" dedi.

dikkatim biraz olsun tuğladan tekrar kıza kaymıştı. "hakikaten senin durumuna geçmiş olsun demek lazımmış" dedim. birden ciddileşerek sanki taziye kabul ediyormuş gibi "teşekkürler. ama şimdi iyiyim. işte bi bu tuğla kaldı. onu da burada halledecekler. sonra kurtuluyorum" dedi.

hani şu akli dengesi yerinde olmayanlarla konuşurken takındığımız o politik gülümseme vardır ya, işte onun başarılı bir örneğini sergileyerek yanımda oturan bu kızın o tuğlayı birazdan kafama geçirmesinden tedirgin bir halde kafamı önüme çevirerek odayı ve içindekileri incelemeye koyuldum.

gaz maskeli hemşire, tuğlalı kız... tüm bunlardan kurtulma çabası içinde dikkatimi diğer oturan insanlara çevirdim. o da fazla sürmedi. zira birazdan kendimi bu rüyadan uyandırmak için etimi çimdiklerken ve duvarlarda kamera arayarak bunun bir kamera şakası olduğuna inanmaya çalışırken bulacaktım.

oturanlar şöyleydi; hemen yanımda tuğlalı kız, bizim oturduğumuz bankın bitişigindeki bankta oturan bir adam ve kadın, karşımızdaki bankta oturan kız ve genç erkek. adamın şık takım elbisesinin paçaları ve pahalı olduğu belli olan ayakkabıları katran gibi siyah ve yapışkan bir şeyle kaplıydı. yanında oturan kadının topuz yapılmış gibi duran saçları aslında topuz değildi. saçlarına sanki onlarca çiğnenmiş sakızın birleşimi bir topak yapışmıştı. kafasını kaplayan o kütleye rağman gayet kayıtsızca geçen yıldan kalma bir dergi okuyordu. karşımızdaki bankta oturan kızınsa boynunda bir tasma vardı. emo stilindeki makyajıyla uyumlu gibi görünse de tasmasından aşağı sarkan kalın zincir görüntüyü ve her şeyden önemlisi kızın duruşunu bozuyordu. kız boynu aşağı eğilmiş bir halde cep telefonuyla meşguldü. onun yanında oturan oğlanın ise gözlerinde görme özürlülerin taktıklarına benzer kocaman siyah gözlükler vardı. sıkı sıkıya bir bilgisayar kasasına sarılmış bir halde sessizce oturuyordu.

dehşet içinde kalmıştım. dumura uğramış bir halde tekrar tuğlalı kıza döndüm. bir şey diyecek durumda değildim. muhtemelen kız beni bu durumdan kurtarmak adına "benimkisi yine iyi. atıyorsun tuğlayı çantana kimse farkına bile varmıyor. bu adamla kadınınki kötü ama. hele o sakız çok zor çıkar o saçlardan. ve kısa saç bu kokonaya hiç yakışmaz bence" dedi. sesi her ne kadar konuşurken sadece benim duyabileceğim kadar kısıksa da ardından attığı kahkaha oldukça sesliydi.

nihayet üç kapıdan üzerinde "KATI" yazan açıldı. içeriden sekreter olduğu gri ceketinden, kısa eteğinden, gözlüğünden, toplu saçlarından belli olan bir kadın çıktı. duvardan destek alarak bir ayakkabısını çıkartıp yere silkeledi. ayakkabıdan dökülen kumların son bulduğuna kanaat getirince aynısını öbür ayakkabısı için de tekrarladı. dürüstçe söylemek gerekirse; şimdiye kadar rast geldiklerim arasında hiç de şaşırtıcı değildi bu.

sekreter ayakkabılarını giyip üstünü başını düzelttikten sonra odadakilere şöyle bir göz gezdirip bana yöneldi."hoş geldiniz. buyurun" diyerek eliyle bekleme odasına açılan bir koridoru gösterdi. ayağa kalkarken tuğlalı kızla gözgöze geldim. ben gülümseyince o da gözlerini kırpıştırdı. bu sessiz selamlaşma sonrasında koridordan içeriye doğru giden sekreteri takip ettim. birbirine bakan iki kapıdan sağdakine girdik. tıpkı sekreterin üstü başı ben sekreterim diye bağırmakta ise aynı bu oda da her haliyle ben sekreter odasıyım diye bağırıyordu.

kadın masasına geçip oturdu. masanın önündeki bir sandalyeyi gösterip oturmamı söyledi. oturunca "edward bey, değil mi?" diye sordu. "evet" diye cevaplayınca aynı resmi ses tonunu koruyarak "öncelikle aşkurtul danışmanlık ve ilişki hizmetlerine hoşgeldiniz" dedi. pek anlayamasam da uzunca bir süre şirketlerinin tam olarak ne işle meşgul olduğu, burada hangi teknikleri kullandıkları, kaç kişilik bir personelin olduğunu, doktorların kariyerlerini anlattı. bu uzun brifing boyunca ilgilendiğim tek şey kadının bana ikram ettiği çaydı. daha önceden arkadaşımın benim adıma yaptığı online başvurunun bir çıktısını inceledikten sonra "burada belirtmemişsiniz, aşk-metanız hangi halde acaba?" deyince konuşma sırasının bana geldiğini anladım. "aslında neden bahsettiğiniz konusunda bir bilgim yok. benim bir arkadaşım burayı tavsiye etti ben de geldim" dedim hafif bir mahçubiyetle. sanki tüm bu manyak ortamdan, içerdeki acayip insanlardan haberimin olmaması çok olağanüstü bir şeymiş gibi. kadın gülümsedi. "yani bir aşk-metanız yok, yahut olup olmadığının farkında değilsiniz sanırım. hmm.... isterseniz doktorumuzu çağırayım teşhisi o koysun." konuşmama fırsat vermeden telefonu açıp bir iki tuşa bastı. "efendim, edward bey meta teşhis problemi çekiyor... evet... benim odamda... peki..." dedi ve telefonu kapattı. yüzüme bakar bakmaz odanın kapısı açılarak içeriye kır saçlı, kısa boylu beyaz önlüğünün önü kahverengi bir tozla boyanmış bir adam girdi. çok meşgulmuş gibi aceleyle benimle tokalaştı ve karşımdaki iskemleye kuruldu.

"evet, edward bey... sorunumuz ne?" diye sordu. aceleye getiriyor gibi bir hali vardı. aslında bu telaş benim işime yarıyordu. zira bir an önce tüm bu çılgınlığın bitmesini istiyordum. anlatmaya başladım "sizin insanları eski aşklarında kalan şeylerden kurtardığınızı söyledi arkadaşım. benim de buna benzer bir problemim var sanırım. gözlerimi kapatınca eski sevgilimin silüetini görüyorum. 3 aydır ayrı olmamıza rağman bu illet yüzünden onu unutamıyorum. bu da canımı sıkıyor. evet, sorun tam olarak bu. bir çaresi var mı?".

"heee..." diyerek iskemlenin arkasına yaslandı. "şimdi edward bey, burada belki gördüğünüz üzere katı sıvı ya da gaz haldeki aşk metalarını yok ederek hastalarımıza yardımcı oluyoruz. malesef sizinkisi daha çok nörolojiyle alakalı gibi görünüyor. illa bir tavsiye isterseniz şunu diyebilirim; hani bir ışığa bakınca gözlerimizde bir silüet oluşur ya işte onu giderirken yaptığımız gibi siz de bir süre ışığa bakmamaya çalışın." dedi. "ya da daha fazla göz kırpın" diye ekleyince burasının ve bu insanların bana bir faydası olmayacağını anladım. "anlıyorum. ya da bir beyin doktoruna gitmeliyim" dedim. aceleyle ayağa kalktı, yine hızlı bir tokalaşma ardından kapıdan çıktı. ben de sekreterin bana uzattığı kartviziti alıp çıkışa yöneldim. bekleme salonunda şimdi 3 kişi kalmıştı. tuğlalı kız ve paçaları katranlı adam yoktu.

normal dünyaya dönüş için kapıyı açarak kendimi apartman boşluğuna attım. asansörün kapısı tam kapanıyordu ki yetişip tuttum. 3 kişilik olduğunu iddia eden asansörün içinde tuğlalı kız duruyordu. "merhaba" dedim normal dünyadan ümidim kesmiş bir halde. "merhaba tekrar.. bak bak! gitti yok.. bak çantam da boş.." diye heyecanla bana cevap verirken çantasını bana göstermeye çalışıyordu. cantasının içi epey karışık olsa da içinde bir tuğla olmadığı belliydi. "ah! bu arada unuttum! benim adım emel" dedi. sarsılarak duran asansörde tıkış tıkış ayakta dururken tokalaşmak için elini uzattı. "ben de edward" dedim. apartmanın dış kapısına doğru yürüdük, çıkması için ona kapıyı açtım. kapıdan çıktı. kapıyı kapatmak için dönmüştüm ki arkamdan gelen bir "ahh!" çığlığıyla irkildim. geriye döndüğümde kızı bir eliyle havada tutunacak bir şeyler ararken diğer eliyle birazdan yere düşmeye hazırlanan bir halde buldum. hemen hamle yapıp yere düşmeden onu yakaladım. yavaşça kaldırımın kenarına oturtum.

"ufff.... kafam!" diye inledi. ben panik halinde daha iyi olup olmadığını soramadan "ee... şey... biraz vaktin var mı? şurada bi şeyler yesek?" dedi. birazdan beyin kanamasından ölecek bir hastanın son isteğini kabul eder gibi "tamam.. olur.. ama bir ambulans filan çağırayım istersen" dedim. elimden güç alarak ayağa kalkarken "yok yok.. iyiyim. hadi gidelim" dedi. kaldırıma oturduğu için pantolonunu silkeledikten sonra "hazırım ben. hemen şurada zaten.." diyerek kolumu çekiştirdi. tam dediği yöne doğru yönelmiştik ki "ayh! unuttum bak.. şunu da alalım" dedi ve geri döndü. yerden iki parça olmuş tuğlayı aldı. parçalardan birini çantasına koydu, diğerini ise bana uzattı. "al. istersen senin olsun" derken deli deli bakan yeşil gözleri parıldıyordu.

Fobilerim: Kitap okumak, Müzik dinlemek, Bisiklete binmek...

2010-03-07T11:47:00.000+02:00

gerek ikili ilişkilerde, gerekse geniş katılımlı sosyal ağlarda bizler birey olarak kendi profilimizi yüksek ve saygın tutma amacı taşırız. prim yapmak olarak da adlandırılan bu olay genel açıdan davranışlarımızı ve hayata bakışımızı önemli ölçüde etkiler.

bu aralar -hatta modası geçmeye yüz tutmuş- bir prim yapma vesilesi de fobiler. tıpkı bir aralar pek tutulan "yükselen burç", "kontakt lens", "aileden göçmen olmak", "kimsenin bilmediği bir müzik türü dinlemek" ve hatta "ameliyatlı olmak" gibi. bu saydığım etiketlere benzer şekilde fobiler de prim yapmada, kendini özel hissetmede kullandığımız bir alt başlık.

fakat daha önce de belirttiğim gibi fobilerin de prim yapmadaki marjinal faydasi git gide düşmekte. çünkü millet artık ipin ucunu kaçırdı. kime sorsan bir fobisi var. yani bir orjinalitesi kalmadı olayın.

daha da vahimi, artık bizi örümceklerden, kapalı mekanlardan, yüksekten korkmak gibi avam fobiler de kesmiyor. gün geçmiyor ki insanlar yepyeni bir fobiyle kapımızda dayanmasın. güzellikten, mürekkepten, otomatik kapılardan, pantolon fermuarından, uçan kuştan, esen yelden, kıldan, tüyden, ottan, boktan... korkan korkana. "ay benim palyaço fobim var!" diyen mi dersin, "abi büyük salonlardan korkuyorum, sanki boğulacak gibi hissediyorum" diyen mi dersin... var oğlu var. fobi ne kadar orjinalse insan kendini de o kadar marjinal sanıyor.

böyle kafadan atma fobi de olmuyor tabi. bir yere dayandırmak lazım. ne bileyim, gazetelerin sağlık sayfalarına ya da psikolojiyle ilgili olduğunu iddia eden bir kitaba filan. işte bu noktada benim teorim şu; tüm bu abuk sabuk fobilerin kaynağı -reklam filmlerinde oynayıp parayı kıran isviçreli bilim adamları gibi- bir takım bilim adamları. (nereli olduklarını bilmem ama kesin iskandinavyadadır)

düşünsenize; böyle hımbıl, dombili, beyaz önlüklü, kalın çerçeveli gözlük takan üç dört tane adam gece bir yerlere gidiyorlar. sizce hiç şansları olur mu? kim ne yapsın onları? işte, eskaza sohbet açılınca bunlar veriyorlar fobiyi, veriyorlar korkuyu... "aa! sende de mi fare fobisi var... gec canım buraya.. kıyamam sana ben" ya da "bence sende aldatılma fobisi var. tek tedavi yöntemi sıcak bir kahve. gel bize gidelim" gibi yavşama teknikleriyle ortam yapıyor dingiller.

aha ben de buldum yepyeni gıcır gıcır bir fobi; tekrarlama fobisi! hayır, ortam yapma niyetim varsa nah şuradan şuraya gitmek nasip olmasın. ama ben tekrar tekrar yaptığım işlerden tiksiniyorum ve her seferinde aynı standardı tutturamayacağımdan ölesiye korkuyorum. mesela aynı fıkrayı ya da aynı şakayı ikinci kere bambaşka insanlarla bile olsam tekrarlamıyorum. hep başka olmak zorunda hissediyorum kendimi. fanı olduğum bir sanatçıyı bir iki ay dinleyip sonra anında ondan nefret ediyorum. ya da "sadece arkadaş" kalmam gereken kişilerle "tekrar başa dönmemek" için iletişimi kesiyorum. bunlara benzer alışkanlıklar hatta geçmişte kalmış anılar ıstırap veriyor bana.

fobimiz bu sayın okur. yukarıdaki paragrafı istediğin yerde aynen kopyalayıp kullanabilirsin. fiyakalı bir isim bulalım dersen bence "tekrarofobi" olsun. bizim topraklardan çıktığı belli olur hem. zaten isviçre dahil iskandinavyadaki bütün erkekler ibneymiş. ne alakası varsa...

(-ehe ehe.. la getir mikroskopta bakak. floresan ışığında sperm görükmez.. -şş.. olm bi dur la.. gördüm sanki..)

General Kış vs. Onbaşı Alkılınç

2010-01-24T12:41:00.002+02:00

Ocağın soğuğunu hissettirmeye başladığı ilk günlerinde, henüz acemi birliğindeyken bir katakulli ile koğuş kapıönü nöbetimi, koğuş içi bot nöbetine çevirmiştim. Böylelikle soğuktan korunarak, bir nöbeti daha başımdan savmış olacaktım.

1-3 adlı bu güzide nöbetin daha ilk dakikalarında çay eşliğinde uykumu açma çabasındaydım ki nöbetçi onbaşının –soyadı Alkılınç’tı ve “kolluk bende kıllık bende” mottosunu benimsemişti- koğuş nöbetçilerini aşağı çağırmasıyla şov başladı.

Şimdi düşününce oldukça aptalca bir hareket gibi geliyor ve neden böyle yaptığım hakkında bir fikrim yok ama aşağıya elimde çay bardağı ve palaskam olmadan indim. Eh, bu halim de zaten fırsat kollayan nöbetçi onbaşına iyi bir malzeme oldu.

Birkaç şınav ve bacak yorucu bir takım egzersizler sonucu bu onbaşı ile “bir daha çay içmeyeceğim, hatta zaten çayı pek sevmediğim” konusunda mutabık olduk. Buraya kadar askerliğin doğasına uygun gelişen olayları, onbaşı Alkılınç’ın can sıkıntısını azaltma çabaları izledi. O, bizlere ne kadar boş beleş işe yaramaz bir insan olduğunu özetleyen anılar buklesi sunarken bizde huşu içerisinde –gerçi içimizden sövmememizi istemiş, “içinden sövenlere iki katı benden” demiş olsa da- dinliyorduk. Bu hal yaklaşık bir saat sürdü. Ve nihayet bizleri serbest bıraktı.

General Kıştan kaçarken, onbaşı Alkılınç’a yakalanmam o zamana kadar hissettiğim ama ifade edemediğim bir durumu gözlerimin önüne serdi. Henüz sivilken pek çoğu gibi ben de askere gitmeden önce girilen o enteresan ruh halinde bürünmüştüm. Güya kendimi mental ve fiziksel olarak hazırlama çabasındaydım. Gerektiğinde hazır olmak için şınav çekiyor, her sabah kalktığımda aslında ne kadar geç kalktığımı askere gidince çok ama çok erken kalkacağımı kendime telkin ediyor, annemin yemeklerini orada bulamayacağımı düşünerek kendimi alıştırıyordum.

Meğer bir noktayı –ki bu nokta en önemlisiymiş- atlamışım. Askerlikte –özellikle acemilikte- bu tip fiziksel zorlanmalara alışmak, onlarla başa çıkmak kolay bir şey. Asıl zor olan, yolda görünce uzaktan geçeceğiniz, sivil hayatta değil düşüncelerine hareketlerine varlığına dahi tahammül edemeyeceğiniz insanlarla yaşamaya, yeri geldiğinde onlardan emir almaya alışmak. Askere gidecek birine olan tavsiyeniz bu yönde olmalıdır. Yoksa şınav çekmenin, sabah erken kalkmanın, otuz kişilik koğuşlarda bir senfoniyi andıran horlama gürültüleriyle uyumanın, bir tost için saatlerce sıra beklemenin, çamurda sürünmenin, bot vurmasının, gece nöbetlerinde soğuktan burnunuzdan akan sümüğü fark etmemenizin, eşten dosttan hatta dünyadan ayrı kalmanızın… böyle şeylere alışıyorsunuz.

Ha yanlış olmasın; benim askerliğim kebap denilecek harikulade bir yerde geçmekte çok şükür. Yani benim bu anlattıklarıma götüyle gülen kat kat fazlasına şahit olmuş pek çok asker vardır. Hepsine müthiş saygı duymakla beraber, kendi ölçeklerinde de durumun aynı olduğu kanısındayım. Yani askerlikte bir insanı fiziksel koşullardan öte psikolojik koşullar yıpratır.

Stabil Ol, Canımı Ye

2010-01-24T12:34:00.005+02:00

Ortalama yaşam süresinin kısalığından yakınırız hep. Bir yönüyle bu haklı bir yakınmadır. Zira, gezilecek yerler, görülecek şeyler, tecrübe edilecek işler listesi o denli uzundur ki 60-70 senelik ömrümüzde hep içimizde bir yerlerde “bir şeyleri kaçırdığımız hissi” vardır.

Fakat bu potansiyeller dünyasında geçerlidir. maalesef bir de içinde kapana kısılmış bir halde yaşamaya çalıştığımız, ismine reel hayat dediğimiz ve işlerin genelde boktan yürüdüğü bir şey de vardır. İşte tam da bu boktanlık yüzünden –genelde farkında olmasak da- ortalama ömürlerini doldurmak çoğu insan için bir eziyete dönüşür.

Ortalama bir ömre sahip biz ortalama insanlar, bize öğretilen –hatta dayatılan- “mümkün olduğunca stabil bir hayat” peşinde koşarız. Buna olan eğilimimizin başlıca itkisi rahat ve istirahat içinde bir hayat yaşama arzusudur. Sırt bu arzu yüzündense, henüz kendimizi güçlü hissederken stabil bir hayata kavuşma adına var gücümüzle çalışır, çabalarız. Az önce bahsettiğim potansiyeller dünyasında at koşturmak varken, reel hayatta bir sandalye kapma düşüncesi daha akla yatkın gelir bize.

(işte o sandalyeler!)

İşte ortalama ömrümüzün gereksiz uzunluğu da buradan ileri gelir. O sandalyede oturmak için 40-50 yıl biraz fazla değil midir? 60-70 yıl aynada aynı yüz ve bedenle karşılaşmak, onu tanımaya çalışmak, zaaflarından ve eksikliklerinden utanç duymak, problemleriyle boğuşmak, tüm bunların yanında başka başka yüz ve bedenlerle uzun yıllar geçirmek, kendinden arta kalan zamanlarda onlarla ilgilenmek…

Burada yanlış anlaşılabilecek bir noktayı bertaraf etmek isterim. Demek istediğim; ne kadar boş ve anlamsız hayatlar yaşadığımız, biz düz adamların var olup olmadıklarının önemsizliği, düz adam olmanın –hatta olma çabasının- gereksizliği, herkesin çılgın bir hayat yaşaması gerektiği filan değil. Benim demek istediğim şu ki; az önce bahsettiğim uğruna kendimizi parçaladığımız o sandalyeye oturduktan sonra –ki buna biz “işleri rayına oturtmak” diyoruz- hayatlarımızın nasıl da tek düze hale geldiği.

Gerçi bu tekdüzelik içinde akıl sağlığını koruyan, yılmadan usanmadan “yuvarlanıp giden” insanlara saygı duymamak da elde değil. Bu tip bir kararlılık hali doğada pek nadir bulunur. Ve pek çoğumuz da bunu başaramayız zaten. Bu sıradanlık bizleri o denli etkiler ki, bazen kendimizi tarifi –haliyle tedavisi- imkansız sıkıntılar içinde buluruz. Fevkalade basit olan hayatlarımızda bizi kimsenin anlamadığından yakınır, başta dediğim “bir şeyleri kaçırıyor olmak hissi” sayesinde kaybedenleri oynarız.

Newton’a hayran olmamak elde değil; “etki tepkiyi doğurur” diye tanımladığımız kanun o denli geniş bir alanda geçerli ki, sosyal yaşamımızda bile örneklerini görüyoruz. Mesela bu dediğim sıradanlığın verdiği hastalıklı ruh hali. Bu hal toplumun genelinde had safhalara ulaştığında resmen kuduruyoruz, bir yerlerden o sıradanlığı bozacak bir şeyler icat ediyoruz. Savaşlar, toplumdaki genel sinirlilik haline bağlı infialler, bunalımlar, intiharlar… bu tip şeylerle bir nebze olsun kırdığımız o stabil hayatımız üzerimizden yumuşak örtüsünü çektiğinde rahatsız olup tekrar eski halimize dönmeye çabalıyoruz.

Spontane Zeka

2010-01-09T03:28:00.000+02:00

çevresinde toplanmış olduğumuz masa, üstüne oturduğumuz sandalyeler, bardaklarta buz gibi olmuş çay kalıntıları, 70 wattlık ampül ve odada bulunan diğer eşyalar, belki de hayatlarında tanıklık edebilecekleri en yüksek kültür düzeyli tarşımayı derin bir sessizlikte dinliyordu. tezler, antitezler, kuramlar, teoriler havada uçuşuyor bahsedilmedik ne Engels kalıyordu ne Freud. biz konuşmacılar da tıpkı masa gibi, ampül gibi hayatımızdaki en yüksek kültür düzeyli tartışmasını yapmaktaydık. akşam yemeğinden sonra içilen çay sırasında tamamen spontane gelişen bu sohbet o kadar tatlıydı ki resmen sarhoş olmuş, kendimizden geçmiştik. edebiyattan, felsefeye, oradan bilime, oradan sanada... her dalda herkes bir şeyler söylüyor, konuştukça şevkimiz artıyordu.

liseden üniversiteden kalan bilgilerle, kitaplardan akılda kalan pasajlarla harladıkça harladığımız muhabbetimizin bizi sabaha çıkarttığını ise gün doğuşuyla ilgili bir şiiri yorumlarken anlamıştık. yorgun, bitkin ama gururlu gözler birbirine bakarken hepimizin içerisinde yıllardır kullanmaya kullanmaya paslanmaya yüz tutmuş beyinlerimizin sonunda hakikaten çalışmaya başladığına dair bir his vardı. hepimiz öylesine bitkin düşmüştük ki çok istememize rağmen artık konuşamaz halde sadece bakışıyorduk. derken ortamın abisi konumundaki şahsiyet sessizliği bozarak; "gençler sizde doyum olmaz ama ben 2 saat sonra işe gideceğim. isterseniz yatalım. durun size battaniye filan getireyim." dedi ve yerinden doğrulup odasına yöneldi. elinde yatak yorganla geri döndüğünde arkada uyuşmuş ayağını ovan biri garip bir surat ifadesiyle "abi.. benim çok hoşuma gitti bu muhabbet. yarın da yapalım. ama bizde toplanırız. olur mu?" dedi. o anda gayet mantıklı gelen bu fikirde hepimiz mutabık olduk. zira yeni yeni çalışmaya başlayan beyinlerimiz arap atı gibi sonradan açılabilir, bu dört kişiden bir bilim adamı ya da bir felsefe akımını başlatan biri çıkabilirdi. hatta belki de bu sohbet halkası büyüyebilir, aramıza yeni katılanlarla bir düşünce akımı başlatabilirdik.

nah başlatırdık!!! babayı başlatırdık! anca üçün birini alırdık! aldık da zaten! dur sevgili okuyucu, aileli ortamda küfür duyan orta yaşlı amcalar gibi homurdanma hemen. bu fevri hareketler boşa değil, bir dinle.

evet, o gece hepimiz zonklayan şakaklarla, yorgun gözlerle girmiştik. ama içten içe duyduğumuz şevk ve gurur her şeye değerdi. sözleştiğimiz üzere ertesi akşam buluştuk. ama heyhat ki, olaylar hiç de bizim düşlediğimiz gibi ilerlemedi. zira o soğuk öğrenci evinin perdesiz camlı salonunda yere serilmiş kırlentlerde oturan dört kişi yaklaşık bir saattir tek kelime etmemişti. hepimiz kitlenmiş kalmıştık resmen. ne söyleyecek bir söz bulabiliyorduk, ne de soracak bir soru. öyle oturmuş birbirimize bakıyorduk. yok işte.. bizim bakışlarımız derin huşu ve bilgelik içeren bakışlar da değildi. resmen mal gibi bakıyorduk. bu mallık yaklaşık 45 dakika daha sürdü. üstüne üstlük, ortamın yüksek kültür seviyesini bozar ve muhabbeti bir şekilde karıya kıza, futbola filan bağlar diye çekirdek, leblebi filan da almamıştık. üstüne şeker yapışmış tek çay kaşığını ortaklaşa kullanarak çayı da bitirmiştik. kısacası o anda bize en lazım olmayan organımız ağzımızdı.

ortam sessiz ve gergindi. hepimiz halimizin ne derece acınası olduğunun farkındaydık. ama başarısızlığı kayıt altına almamak adına açıkça dile getirip kabullenmiyorduk. bir bekleyişteydik. açıkçası benim için bu bekleyiş süblimleşip ortamdan ayrılma ümidi taşıyordu. zira benim bu muhabbete olan inancım çoktan bitmişti.

o sırada ortamın abisi elindeki boş çay bardağını masaya serçe koyarak "gençler, acıktık değil mi? hadi gidip çorba filan içelim bir yerde." dedi. bu sözün üstüne bir müjde duymuşçasına ayaklandık. öyle ya, temiz hava ve biraz yürümek iyi gelebilir, kafamızı tekrar çalışır hale getirebilirdi. hazırlanıp çıktık, yakınlardaki bir çorbacıda oturup siparişlerimizi verdik. hala sessizdik. arada bir çorbacının "buuiyruunn!" ve "miyerrcimiyeeek çiyeeek!" diye haykırışları haricinde ortamda bir ses yoktu.

nihayetinde çorbalar da geldi. ben günü kurtaran olma adına şansımı denemek isteyip "çorba.." diye başladım lafa. "çorba, bir yemek olarak ilginç değil mi sizce de? yani yüz yıllar içerisinde yiyecekler gitgide daha da sıvılaşmış. belki de ileride katı yemekler hiç olmayacak." diye de devam ettim. iyi gidiyordum. hem bir muhabbet başlangıcı için yeterince geyik, hem de devamı gelecek kadar derin bir konuya parmak basmıştım. fakat şimdi bunları düşünmeyi bir kenara bırakıp kaldığım yerden devam etmeli diğerlerini de sohbete katmalıydım.

tam osmanlı mutfağında çorbaya verilen önemle aynı dönemdeki avrupa'daki yemek kültürünü karşılaştıran bir söze girecektim ki karşımda oturan dingil arkadaşım o anda sıkmakta olduğu limonu yaklaşık bir karış mesafeden çorbaya düşürdü. resmen hem gerçek manada hem de mecazı manada ortamın amına koymuştu. bir anda etraf, masanın üstü, bizim üstümüz mercimek damlalarıyla kaplandı. can havliyle onları temizleyeyim derken diyeceğim lafı da üstüne konuşacağım konuyu da unuttum. ve sustum. hepimiz sustuk. artık acı gerçeği kabullenmiş bir halde kafamız öne eğil bir şekilde çorbalarımızı içtik ve hesabı ödeyip çıktık.

karanlık boş ve ıslak sokakta yanyana evlerimize yol alırken, limonu düşüren dingil hepimizin duyacağı şekilde "abi.. belki de o kadar akıllı adamlar değilizdir. yani zorlamanın bi alemi yok ki.. di mi?" dedi. herkes durup önce sözü diyene sonra birbirine baktı. yüzlerimizde karma karışık bir ifade vardı. biraz acı, biraz üzüntü, biraz iğrenme. düştüğümüz bu rezillikten ötürü birbirimizden ve kendimizden iğreniyorduk artık. o gece herkes evlerine yollandı. sonraki buluşmalarda sadece bu dört kişinin beraber olmamasına dikkat edilerek bir kaç gün geçti. ondan sonra da bir daha kimse kimseyle görüşmedi.

felsefe, bilim, sanat, kültür bizi ve arkadaşlığımızı alt etmişti. o gün o dört kişi Marks'ı, Andy Warhol'ü, Lynch'i kazanacağim diye birbirini kaybetti.

Çiti Seven Dikenine Katlanır

2010-01-09T02:14:00.000+02:00

ceza kavramı, kendilerini "doğru" olarak addeden ve yetki kullanma hakkını kendinde haiz gören kimi insanlarca, yine "yanlış" olarak addedilen kimi diğer insanları yanlışlarından döndürmek ve onları kendi istedikleri gibi yapmak amacıyla ortaya çıkmış bir şeydir. uygulamada tarih boyunca farklı şekillere bürünmüş olsa da -kol kesmek, hapse atmak, damgalamak, idam etmek- temel olarak mantığı hiç değişmemiştir.

tam da son günlerde bir insanı özgürlüğüyle cezalandırmanın herkes için gerçekten bir ceza olup olamayacağını düşünürken kendimi askerde buldum. her ne kadar amacı o olmasa da, bize söylenen bölge ve hareketler bütününden çıkmamamız gereken bir alan olan askeri kışla, yukarı paragraftaki bazı şartları sağlamakta. işte buradan hareketle anladım ki; özgürlük dediğimiz hadise bir ölçek meselesi.

bir örnekle konuyu pekiştirelim. sokaklarda yaşayan, bir varilin içerisinde yanan ateşle ısınan, üşümemek için yattığı yere gazete seren, çöpten topladığı şeyleri yiyen, gezdiği gördüğü bir kaç sokaktan fazla olmayan bir adam düşünelim. bir gün bu adam bir suç işleyerek hapse düşsün. ikinci olarak yine bu arkadaşın takıldığı mekanın biraz ötesinde bir apartman dairesinde yaşayan sıradan bir üniversite öğrencisi olsun. hayal eden, hayallerini gerçekleştirme potansiyelini kendinde gören, beklentileri olan bir arkadaş olsun bu. yani ha sen, ha ben. bu arkadaşı da bir şekilde hapse gönderelim. birinci arkadaş ile ikinci arkadaş, cezaevinde aynı yataklarda yatsın, aynı yemekleri yesin, aynı kişilerle muhattap olsun. gözümüzde de canlandığı üzere "ceza" olarak, bu iki arkadaşa yapılan muamele birisine ihsan olurken diğerine hakikaten bir ceza olmakta.

şimdi varmak istediğim nokta şu; özgürlük bir insan için sınırları zihinde çizilmiş bir hacimde yapabildiği fiziksel hareketler bütünüdür. yani fiziksel hareket sınırlarımız, kafamızda çizdiğimiz psikolojik hacimden küçükse özgürlüğümüz kısıtlanmış demektir. örneğimize dönelim; birinci arkadaşın psikolojik alanı zaten oldukça küçük. hayat üzerinde bir beklentisi yok. hayalleri o kadar sınırlı ki, hapishane şartları kendisine fazla bile gelebiliyor. aynı şekilde ikinci arkadaşın beklentisi ve hayalleri geniş olduğu için, önüne konulan herhangi bir fiziksel sınır, özgürlüğünün kısıtlandığı hissini ona veriyor. kısacası hayal edebildiğimiz ölçüde özgürlüğe ihtiyaç duyarız.

işte bu da kendimden bir örnek; şu an büyük bir kışlanın geniş bir alana bakan merdivenlerinde oturmuş bu yazıyı yazıyorum. yanımda yöremde hiç kimse yok. tam şu anda yapmam gereken bir şey yok. akşam içtimasına kadar kimseye görünmemek şartıyla burada istediğimi yapabilirim. fakat biliyorum ki özgür değilim. çünkü yürüyemeyeceğim kadar uzakta da olsa orada bir yerde çitlerin ve dikenli teller var. onları göremiyor olsam da kafamdaki varlıklarıyla sadece hayallerimi kısıtlamaları bile beni hapis psikolojisine sokmaya yetiyor.

aynı şekilde, gökyüzüne baktığımda o sonsuz hacme asla ulaşamayacağımı bilmek de canımı sıkıyor. oralarda neler olduğunu ve olabileceğini hayal ettikçe ıstırap duyuyorum. hadi bırak yıldızları, hemen götümüzün dibindeki ay'a bile tüm insanlık olarak öyle mal mal bakıyoruz sadece. bir kaç kişiyi gönderince fethettik sanki. kim bilir ne ortamlar, ne cıvırlar vardır halbüse oralarda...

Kışla İçerisinde El Ele Tutuşmak Tehlikeli Ve Yasaktır

2010-01-08T22:15:00.002+02:00

biz erkekler hayatı "kadın" merkezli yaşıyoruz. bunu 600 küsür adamla 1 ay geçirerek kolayca (!) anlayabilirsiniz.

ama bana asıl şaşırtıcı gelen, kadınların ekseriyetle bu gerçekten habersiz yaşamaları ya da bunu göz ardı etmeleri. yani bariz olarak görülüyor ki bir erkeğin tüm davranışlarının ucunda kadın öğesi var. pazarlamacı bir yaklaşımla davranan en yılışık erkekten tutun da, olaya işletmeci olarak bakıp arzı düşürmemek için talebi de az gösteren cool erkeğe kadar hepimiz eksenimize kadınları oturtmuş bir şekilde davranıyoruz. biz bu denli kör bir şekilde yaşarken, bence kadınların sosyal dünyada kendine yer bulamıyor oluşu kendi başarısızlarının sonucudur. daha önce de bir yazımda dediğim gibi, her ne kadar silahı biz erkekler tutuyor ve birbirimizle savaşıp böğürlerimizi deşiyor olsak da asıl yönetim kadınların elinde. tabi burada bir kukla efendi ilişkisinden söz etmiyorum. dediğim gibi; pek çok kadın gücünün farkında olmadan yaşayıp gidiyor. farkında olmadan sebep olduğu savaşlardan galip çıkanın yanında yine farkında olmadan ömrünü geçiriyor.

(işte! güçlü ve gücünün farkında bir kadın.)

neyse, başka bir noktaya geleyim; kadınsız bir hayat. erkekler yaşam döngüleri içerisinde hep "adam olmak" merkezli yetiştirilir. kendilerinden bir an önce çocukluğu bir kenara bırakıp savaşa hazır biri olması beklenir. işte bu beklentinin merkezinde de kadın yatar. en başta dediğim gibi, 600 küsür erkeğin bir aylık yaşantısında aslında kadınla dolu olması gereken o merkezi boşalttığınızda absürt bir durumla karşılaşıyorsunuz. sosyal hayatın gerekleri haline gelmiş bir çok şeyin aslında o kadar da vazgeçilmez olmadığını farkediyorsunuz. örneğin; ilk önce nezaket duygunuzu yitiriyorsunuz. "lütfen", "teşekkürler" gibi formal hitaplar fiziksel güçün kazananı belirlediği bir ortamda anlamsızlaşıyor. temizlik, düzen, kişisel bakım, güzel konuşma da tıpkı nezaket gibi yavaş yavaş hayatınızdan siliniyor. ardından çocuklaşma evresine giriyorsunuz. efendi olmak, ağırbaşlılık filan primini kaybediyor. yalnız burada bir nokta da çok önemli; otorite. yani örneğin bir orduda yukarıdaki hasletlerin devamı emre bağlanmıştır. her gün traş olmak, düzgün konuşmak, dolabı düzenli tutmak gibi şeyler size duvarlara asılan notlarla ya da bizzat komutanlar tarafından daima hatırlatılır.

(yeterince askerlik yaparsanız böyle bir şey olarak çıkıyorsunuz.)

tüm bu bahsettiğim genel geçer sosyal kurallara ters gelen "kötü" olarak imlenmiş durumların haricinde güzel şeyler de olmuyor değil. mesela kadının olmadığı bir ortamda rekabetçilik duygusu da azalıyor. bundan ötürü arkadaşlık daha derin ve lezzetli oluyor bu tip ortamlarda. yine benzer şekilde; ortamda sürekli kendisinden bir şeyler isteneyen, hep bir eksiği olan ve bu eksiğin giderilmesi görevini erkeğe yükleyen bir kadının bulanmaması sayesinde, daha fazlasına ihtiyacı olmadığına kanaat getiren erkek daha tok gözlü oluyor.

p.s. : ey sevgili okur. asker tanıdığın varsa, bu hafta sonu onun ziyaretine git. illa en yakın arkadaşın ya da sevgilin olması gerekmez. uzak bir tanıdık da olsa, ona "la benim ziyaretçim varmış" heyecanını yaşat. ziyarete giderken de elemana bolca börek çörek götür. ama hakikaten bol olsun, bir koğuşa yetsin. ha bir de, kurbanınız olayım o ziyaret alanında sevgililer kendilerine görünmeyen bir yer filan bulsunlar. olan var olmayan var lan.. böhüeeaaa!!

Askere Gittim Dönücem

2009-12-12T12:34:00.001+02:00

gün itibariyle askerlik görevimi yapmak üzere birliğime teslim olmus bulunmaktayım. cep telefonumdaki son kontorlerimle de bu yazıyı yazdım. hoşçakalın, en yakın zamanda görüşmek üzere.

Erkekler İçin Evlenilecek Kadın Testisi

2009-12-11T12:45:00.001+02:00

yüz yıllardır evlilik, erkekleri esas yönüyle, kadınları ise üsul yönüyle tedirgin etmiştir. evlilik adındaki bu güzide kurumun bu denli sorun teşkil ediyor olması, genel olarak iki tarafın olaya bakış açılarının uyuşmamasından kaynaklanmaktadır. erkekler "en doğru zamanda, minimum sıkıntıyla" gibi garantici bir düşünceye sahip iken, kadınların "en doğru kişiyle, minimum zaman kaybıyla" gibi hayalci bir yaklaşımla düşünmesi bu çakışmanın ana sebebidir.

belki karar alma aşamasında olan erkeklere bir faydam dokunur diye şöyle bir test geldi aklıma. lütfen kadınlar okumasın. bu bizim özelimiz. ahhaehahe.. şaka lan. herkes okusun. o kadar uğraştım yazmak için.

aşağılardaki soruları ve cevap şıklarını adaylara yöneltiniz. verilen cevaba uygun şık yoksa en yakın görünen şıkkı işaretleyiniz;

1- aşkım, mesela evlendik. beni leğende yıkar mıydın?
a) bari az biraz büyük banyolu bir evde yaşasaydık. etraf batmazdı seni yıkarken.
b) neaaa?! küvetimiz olmayacak mı?
c) bir kişilik yer varsa, ben de yanına gelirdim beraber yıkanırdık.
d) hı?! ne dedin bi tanem?

2- bir tanem, diyelim evlendik ve balayına çıktık. açık büfeden benim için de bir servis tabağı getirir miydin?
a) tamam ben ortaya bir şeyler getiririm. ama keşke şöyle havadar bi apart otele gitseydik. en azından ne yediğimizi bilirdik.
b) hiiii!!! balayı!!! nereye gitcez?! nalan'lar karayip adalarına gitmişler, çok güzelmiş. biz de oraya gidelim. noooolluurrr...
c) ben ne bileyim sen ne yiyeceksin. gidip kendin alırsın.
d) servis mi geldi? ama mesainin bitmesine daha 2 saat var.

3- sevgilim; yaprak sarması, baklava, mantı, hamurişi... ?
a) çikolatalı kek, içli köfte, kadayıf dolması, zeytinyağlı taze fasülye, etli nohut, kurabiye... daha sayayım mı?
b) ay.. bi keresinde mozaik pasta yapmıştım, böyle puding gibi bir şey oldu, pasta tabaktan akıyor o derece.
c) burger king, yemek sepeti, domino's pizza, dürüm, mc donald's, nutellalı ekmek.... daha sayayım mı?
d) siz yiyin, ben simit filan atıştırdım sabahleyin.

4- hayatım, düşün ki evliyiz. halimiz vaktimiz yerinde, çok şükür. ben bir gün işe giderken sana bir miktar para veriyorum kendine bir şeyler al diye. ne alırsın?
a) katı meyve sıkacağı.. yok yok, ya da şu yeni fritöz gibi şeyler var ya ondan. ev hep yağ kokuyor kızartma yaparken. üstüne para kalırsa, meyve alırım. akşam televizyon seyrederken iyi gidiyor.
b) tabi ki de ayakkabı. geçen gördüm var ya, ne güzel ayakkabılar gelmiş. hele bi vitrindeki modelin ayağına takmışlar, ona bayıldım. böyle kırmızı şeritler geçiyor yanından, ama rugan değil. sonra tokasında işlemeli taşlar var, beyaz beyaz. uçları da sivri. topuğu biraz dayanıksız geldi gözüme ama sorun olmaz sanırım. sonra bi de beyaz bi ayakkabı vardı vs. vs. vs.
c) siyah-kırmızı bir iç çamaşırı alırım. sen işteyken her yarım saatte bir telefon açıp detaylı detaylı anlatırım. eheheh..
d) evet ya. kilo aldım, eskilerim hiç olmuyor üstüme. yeni bir şeyler almak lazım. şu dosyayı bana uzatır mısın?

5- canım, varsay ki evlendik. bizim haylaz bir oğlumuz var. derslerine hiç çalışmıyor. evde azıtıp duruyor. nasıl başa çıkardın?
a) ayağımdan terliği alıp kafasına fırlattığım gibi anyayı konyayı anlardı kerata.
b) demek ki çocuk enerjisini atamıyor. yüzme kursuna gönderirdim. üniversiteyi de özelde okusun canım ne olacak..
c) veririm eline salçalı ekmek, salarım kapıya. top mop oynar, ben de kafa dinlerim biraz.
d) versay mı? versay neresiydi ya?

sonuçlar;
a şıkkı çoğunluktaysa: tebrikler! evlenilecek kadına çok yaklaşmışsınız. zaten onu bulana kadar da yaş epey ilerlemiştir. 30? 35? evlenin, evlenin. daha düğününüzde oynayacağız. bakın arkadaşlarınız hep evlenmiş, çocuklarını seviyorlar. siz en iyisi evlenin evlenin...

b şıkkı çoğunluktaysa: geçmiş olsun. keşke bu testi yapıp kızın kafasına evliliği hiç sokmasaydınız. (bu blog'da yayınlanan tavsiyelerin uygulanmasından dolayı doğabilcek mağduriyetlerden blog sahibi sorumlu tutulamaz.) bir an önce köşeyi dönüp, kafi bir nafaka mukabilinde boşanma planlarını yapmaya başlasanız iyi olur. bir rus atasözü der ki; milyoner olmak istiyorsanız evlenin, tabi önce milyarderseniz.

c şıkkı çoğunluktaysa: muhtemelen adayınız evlilik kararı almak için henüz çok genç. bu testi kendisine 8-10 yıl sonra tekrarlayınız. eğer hala aynı cevapları veriyorsa bırakınız gitsin. geri dönerse elinizde taş varmış da ona atıyormuş gibi yapınız. hala geliyorsa, kaçınız.

d şıkkı çoğunluktaysa: kadın çalışıyor. bi rahat bırakın, müsait olduğunda testi yine yaparsınız. ha yok, en müsait olduğu an o an ise usulca yanından uzaklaşıp hayatından çıkınız yüksek ihtimalle gittiğinizi anca 40 yaşında filan anlayacaktır.

Gray Matter, Yani Gri Mesele

2009-12-10T14:23:00.001+02:00

kendi elimizle oluşturduğumuz, kurallarını biz insanların belirlediği sosyal yaşamımız yine kendi eserimiz olan teknolojinin yardımıyla öyle bir ivmeyle hız kazandı ki, daha önceleri trendleri belirleyen "seneye bunun yenisi gelecek" diye teknolojiye takvim belirleyen bizler; şimdi facebook'ta duvara kimler ne yazmış, twitter'da kim ne demiş, "yeni aldığım ekran kartı eve gelirken eskidi minakoyim" diye resmen yırtınarak teknolojiyle güçlendirilmiş hayatımızın peşinden koşmaktayız. "aman hızlı olsun, pratik olsun, şıp diye gelsin" eksenindeki düşüncemiz ve bu düşüncenin ürettiği ürünler istenilenden daha da hızlı olmaya, hız konusunda kontrolden çıkıp biz naçiz insanların algılarını zorlamaya başladı.

çevremizdeki her şeyin bu denli hızlı hareket ettiği ve her geçen gün elektron hızında hareket eden sanal dünyayla iç içe geçmekte olan hayatımızda, kendi hızımızı da artırmak zorunda kaldık. ilk olarak ortaya somut bir gelişme çıkarmadığını düşündüğümüz duygusal ilişkilerimizden feragat ettik. optimum sayıda arkadaş ve tanıdıktan, maksimum verimi alma düşüncesiyle; sohbetler, oturmalar, misafirliğe gitmeleri azalttık, ikili ilişkilerde emek-zaman pastasından en fazla alanı yiyen tanışma kısmını hızlandırdık, yeterince verimli olmayan tanıdıklarla olan iletişim yoğunluğunu "iş güç" bahanesiyle minimuna çektik, falan filan...

bu yetmedi, sonrasında ise hızlı karar verip çabuk harekete geçmemiz gerektiği için karar verme mekanızmamızda bir takım modifiyelere gittik. zira oldukça gereksiz ve uzun prosedüre sahip karar verme ve niteleme mekanizmamız adil olsa bile hızlı değildi. mesela niteleme eylemini gerçekleştirirken üzerinde gezindiğimiz "gri bölgeler" vardı. bu gri bölge kesinliğine karar veremediğimiz şeyleri birahire tekrar kararlaştırmak için ortaya bir yere koyduğumuz bir alandı. gerekli hıza ulaşmak için bu gri alandan kurtulmak gerekiyordu. buna dayanarak "eh işte", "fena değil", "güzel ama.." gibi gri bölgede yer alan nitelikleri atıp beyaz ve siyah mesafesini sıfıra yakınsadık. böylece herhangi bir şeyi tanımlarken ve nitelerken (tıpkı bilgisayarlardaki "1" ve "0" gibi) "iyi" ve "kötü" kelimeleri bize yeter oldu. böylece çabucak etiketlediğimiz bir olguya karşı duruşumuzu belirleyebildik. gerçi burada kimi sorunlar çıkmadı değil. bu iki yargının kesinliğinden ötürü bazı konularda anlaşmaya varmamız zorlaştı. neyin gerçekten iyi, neyin gerçekten kötü olduğu anlamsız bir soru haline geldi. zira bu tip bir sorunun cevabını sadece istatistik bilimi verebilirdi. çoğunluk hep haklıydı. azınlıksa sadece akıntının tersine yüzmekten bıktığı ya da bizzat çoğunluk haline geldiği anda haklı konumuna gelebilirdi.

(" allahım, sen annemi babamı ve bütün robotları insan şerrinden koru yarebbim..")

hani hep filmlerde olur ya; gelişe gelişe manyak tehlikeli bir şekil alan, düşünebilen, kin duyabilen insansı robotların bir gün tepesi atar ve insanoğluna kafa göz dalar. biz de bunu izleyince hafiften korkarız; "allahım, tost makinelerinin elimizi kaptığı, mutfak robotlarının bizi kıtır kıtır doğradığı, buzdolaplarının kapaklarıyla ağzımıza ağzımıza gömçürdüğü günleri bize gösterme ya rabbi!" diye içten içe dua ederiz. ama şu an hal vaziyet o ki; asıl bilgisayarlar bizden korkmalılar, zira git gide onlara benzeyen insanlığımızdan yiyen bizleriz. hani gün gelir de beyin dalgalarıyla internete bağlanabilirsek, işte o zaman satarım ben bu bilgisayarı, parasıyla da götüme ses kartı taktırırım.

Kızları Almayın Artık Askere

2009-12-03T11:13:00.003+02:00

bu erkeklerin dünyası.. bu dünya erkeklerin
fakat hiçbir şey olmazdı, bir kadın olmadan

görüyorsun, erkek arabayı yaptı, bizleri yollarda gezdirmek için
erkek treni yaptı, ağır yükleri taşımak için
erkek elektrik ışığını buldu, bizi karanlıktan çıkarmak için
erkek su üzerinde giden sandalı buldu, tıpkı Nuh'un gemisini yapması gibi

bu erkeklerin dünyası, bu dünya erkeklerin
fakat hiçbir şey olmazdı, bir kadın olmadan

erkek bir kız bebeğı ve bir oğlan bebeği düşünür
erkek onları mutlu eder, zira onlar erkeğin oyuncaklarıdır
ve erkek yapılacak, yapabileceği her şeyi yaptıktan sonra
bilirsin; erkek parayı yaptı, eksiklerini diğer erkeklerden satın almak için

bu erkeklerin dünyası
fakat hiçbir şey olmazdı, bir kadın olmadan
erkek kayboldu, kendi dünyasında
erkek kayboldu, umitsizlik içinde

- James Brown, 1966

monopoly oyunu, kutu oyunları arasında hayatı en başarılı haliyle taklit edenidir. fakat biraz uzaklaşıp (mesela uzaydan, bir tenis topu kadar göründüğümüz bir yerden) baktığımızda, dünya aslında başlı başına bir kutu oyunu. ortada bir zarın bulunup bulunmadığı bir inanç meselesi olsa da sırayla herkes hamlesini yapıyor, gelecek için planlarını kuruyor. bir taraftan birbiriyle rekabet içinde olan oyuncular bir taraftan da oyunun kendisine kafa tutabiliyor. işte içinde bulunduğumuz büyük hengame de oyunun kurallarını değiştirmeye çalışmamızdan ötürü oluştu.

peki "büyük hengame" nedir? söyle ki; biz erkekler oyunun zaten oldukça basit olan tek kuralını (güçlü kazanır) gayet güzel benimsemiş bir halde birbirimizi boğazlarken, son yüzyılda "ben de oynicam!" diye ortaya çıkan kadın, tüm dengeyi altüst etti. gerek fiziksel, gerekse oyun tecrübesi açısından erkeklere oranla zayıf olan bu oyuncuyu oyuna dahil etmek için oyunun kurallarını esnetmek ve değiştirmek zorunda kalmamız, (ya da bırakılmamız) eski basit kurallardan vazgeçemeyen yahut yeni karmaşık kuralları istemeyenler tarafından hiç hoş karşılanmadı. oyuna dahil olma çabasındaki kadın kendini, hem yeni rakiplerine, hem yeni rakibelerine, hem oyuna, hem de kendilerine karşı bir savaşta buldu.

halbuki bu kargaşanın öncesine kadar kadın, aslında oyuncu gibi görünen fakat bir oyun taşı yahut bir piyondan öte olmayan erkeğin hamlesini, erkeği tahta üzerinde sürüyerek yapmasını sağlama görevindeydi. bu perde arkası yönetimde hem (yine kendi taşının inşa ettiği ve rahatlığını sağlamak için çabaladığı evinde) oyunun yıkıcı rekabetinden mümkün olduğunca uzakta yaşıyordu, hem de oyun için yeni taşları ve bu yeni taşların yeni sahibelerini oyuna en iyi şekilde hazırlama görevini üstleniyordu.

şimdi yanlış anlaşılmak istemem, kadınlara karşı "top bizim olm.. gidin buradan" şeklinde bir düşünceye sahip değilim. zaten şu saatten sonra oyuna başlamış, savaşmış, yara almış, bir şeyleri kaybetme pahasına da olsa kazanmanın tadına varmış, oyunun kuralları doğrultusunda en az erkekler kadar vahşileşmiş kadınları tekrar sırça saraylarına koymanın mümkünatı yok. burada ben ve bu yazdıkların "haydı kızlar eve" minvalinde aktivist bir pozisyonda değil. benim tek amacım oyunun şu anki halini kabullenip "peki ama nasıl bu hale geldik" sorusuna yanıt aramak.

("oyun mu? ne oyunu?" diyenler için temsili resim)

para üzerine kurulu yaşamlarımız ve bize bu yaşamları yaşayabilmemiz için imkanlar sunduğunu iddia eden para sahipleri; "neden sadece erkeklere satalım ki?!" düşüncesiyle çıktılar yola. doğrusu çıktıkları yolda şu ana kadar başarısız oldukları söylenemez. zira herhangi bir şeyin sadece boyasını pembe yaparak "kadınlara özel", hatta reklamlarda rakipleri olan erkekleri çatlatırçasına kullandıkları sloganla; "biz kadınlara özel" hale getirebilmekte ve üstünden para kazanabilmekteler. aksi gibi çatışıyormuş gibi görünen bu karşılaşmada, iki taraf da o reklamlarda bahsi geçen nesneyi almak için sağlıklarını kaybederken, tek kazanan o nesneyi bir taraf için siyaha bir taraf içinse pembeye boyuyan oluyor. yani bir nevi, artık kuralları koyanlar bizzat oyunu oynayan bir kaç kişiden başkası değil.

son olarak, dürüstçe söylemek gerekirse bu teorim üzerinde etraflıca düşünme ve araştırma imkanım olmadı. yani buraya bir çok yeni argümanı ekleyebileceğim gibi, içimden gelen tek bir "hasiktir la ordan" dürtüsü sonrası bu yazıyı silebilirim de. okuyanlardan ricam, yorumlarıyla katkı ve eleştirilerini (anayı bacıyı karıştırmadan sövebilirsiniz de) eksik etmemeleri.

şarkıyla başladık şarkıyla bitirelim;

gönül verdim kara gözlü esmere
alıp götürdüler beni askere
kurban olam size ey komutanlar
kızları da alın artık askere

yüce dağlar senin karın biter mi
yanmayan ocakta duman tüter mi
kurban olam size ey komutanlar
yar olmazsa bu askerlik biter mi?

nazlı yare için için yanardım
bu askerliği ben bitmez sanırdım
ne çabuk gelirmiş meğer teskere
herkes seve seve gitsin askere
kızları almayın artık askere..

- Erkin Koray, 1968

Sistem Sıkıntıda İşlemi

2009-11-29T01:05:00.000+02:00

belki bilgisayarlarla insan beyni arasındaki benzerliği dillendiren ve üzerine bazı çıkarımlar yapan şanslı ilk 1000 kişi içinde olmayacağım ama kannımca bilgisayarlar ile bizim beyinimizin çalışma sisteminde şaşırtıcı paralellikler mevcut.

mesela sıkıntı olayı. biz insanların her daim kati suretle bir adet sıkıntısı vardır. kimi zaman durup dururken düşüncelere daldıran, kimi zamansa tam birinden kurtuldum derken ortaya çıkan türlü türlü sıkıntılar hep kafamızı meşgul eder. öyle ki üstüne kafa yorulacak sıkıntı kalmadığında "allahım.. her şey mükemmel gidiyor. kesin kötü bir şey olacak" diye kendi kendimize dert ederiz. bilgisayar da böyledir. misal şu an windows kullanıyorsanız klavyelerinden ctrl + alt + delete kombinasyonun yapıp gelen ekranda işlemler sekmesini seçtiğinizde orada bir yerde "sistem boşta işlemi" adında bir şey göreceksiniz.

söz konusu şeyi gördüğünüz ilk anda biraz kazıklanmış hissi duymanız normal. bende de olmuştu, "ula o kadar para gömdük, aletin yaptığı işleme bak" diye derin derin düşünmüş, o an boyunca ekrana boş boş bakmış, tüketim toplumuna ve bizi bu hale getirenlere filan sövmüştüm. tabi bir yandan ben ekrana boş gözlerle bakıp mırıl mırıl sessizce söverken sistem boşta işlemi de boş durmayarak evimize kadar gelen elektrik nimetini boşa yakmaya devam etmekteydi.

(işte o işlemler!)

aslında işin aslı şöyle; biz en yeni çıkan oyunları alacağız, en hızlı bilgisayar bizimkisi olacak diye o kadar performanslı bilgisayarlara para harcıyoruz ki bilgisayarın açık kaldığı zamanın çoğunda hiç gerekmeyen bu fazla iş gücü odayı ısıtmaktan başka hiçbir işe yaramıyor. sistem boşta islemi adı altında harcanıp gidiyor. bilgisayarlarda güç optimizasyonu üzerine daha sonra yazmak isterim. ama şu an bu yazıyı "çocuk romantik dedik, nerd çıktı" düşünce doğrultusunda okuyan latif cinsli okurların pencerenin çarpı tuşuna basmaması için sıkıntı konusuna geri dönüyorum.

evet... bir beynimiz var. yalan değil. örneğin ben bazen kafamı sağa sola çarptığımda içten içe bir şey zonkluyor. anlıyorum ki orada bir şey var, gup gup atan kalbim de oraya kan pompalıyor. ama mesele şu ki bence beynimiz tuvalete gitmek, yemek yemek gibi gündelik işler hatta bize para kazandıran, hayatımızı idame ettiren -hatta belki gün içerisinde beynimize en fazla iş çıkartan- işler için fazla. tabi burada bir adet beyin sahiplerini küstürmemek adına modern dünyaya bok atıp "reklamlar bizi aptallaştırıyor, yürüyen merdivernler bizi şişmanlatıyor.. kahrolsun modern, yaşasın kara lastik ayakkabı!" da diyebilirdim. fakat geçmişte de durum hemen hemen aynı görünüyor. tarihte isim yapmış dahileri ve gerizekalıları çıkarırsak genel için (gauss dağılımı, yahut üniversitelerden tanıdığımız çan eğrisi deniyor buna) ortalama zekamız önümüze çıkan sorunları çözmek için bir darboğazda değil. adet demişiz, gelenek demişiz, eskiler demişiz, inanç demişiz, bir şekilde buralara kadar beyne fazla yüklenmeden gelmişiz.

ama beynimiz düşünmekten geri durmuş mu? yok.. beynimizde sahip olduğumuz fazla işlem gücü, evham olarak dışarı atılmış ve atılmaya devam ediyor. "aman, bu akşam maç ne olacak", "acaba behlül kıza yumulacak mı?" gibi basit diyebileceğiimiz sıkıntılardan tutun, insanı ciddi ciddi düşündüren sıkıntılara kadar tüm bunlar aslında o anda bir iş yapmayan yani boşta olan beynimizi doldurarak kalp tarafından gönderilen kanı israf ediyor. tabi burada hayal kurma eylemine lafımız yok. hayal kurma aşamasını bir işin prosesinden ayrı tutamayız. misal "üniversitede kızlar teklif ediyormuş lan" hayaliyle gaza gelip test çözmek "üniversiteyi kazanmak" eyleminin bir parçası olarak görülmeli. gerçi dürüstçe söylemek gerekirse olayın bu kısmını kendi kafamda da bir açıklığa kavuşturamadım. yani biriniz "beynin verimli düşündüğünü gösterir tek emare ortaya somut bir iş çıkarmak mıdır? behlül'ün kıza yumulması üzerinden hayata dair tespitler çıkarılıyor olamaz mı?" diye çıkıp sorsa, hiç bir cevabım olamaz. bir şeyi heyecanlı heyecanlı anlatan arkadaşa "sorduk mu?" diye ayat verildiğinde ortamda hasıl olan sessizliğe gömülüp içimden söve söve çayımı yudumlamaya devam ederim. neyse.. en iyisi siz bu paragrafı çok kurcalamayın. ya da kurcalayın siz bilirsiniz... yok lan! rahat bırakın paragrafımı. benim olm bu yazı.

en büyük problem ise beynin boş yere çalışması durumuna bir çarenin bulunmaması. sarhoş olma gibi, uyuşturucu gibi yöntemler akla gelse de pek kullanışlı oldukları söylenemez. makineyi dinlendireceğim diye hepten reset atmanız gayet olası. diğer yandan, misal ben henüz kendimi keşfetme aşamasında meraklı bir çocukken konuşmadan durabildiğimi farketmenin ertesinde düşünmeden de durabileceğimi zannetmiş sonradan hüsrana uğramıştım. çünkü "acaba şimdi düşünüyor muyum, yoksa düşünmüyor muyum" diye düşünürken -ki bir yandan da istemsizce nefesimi tutmuştum- farkına vardım ki beyin denen hadise vücudun en müsrif organı. en azından ben pek verimli kullanamıyorum.

konuyu iyice dağıtmak pahasına şuna da değinmeden geçemeyeceğim; tuvalette insanın aklına bir fikir gelmesi çok normal. bunun idrardaki amonyak kokusuyla, şampuanların arkasında yazan yazıları okumakla, zemindeki fayans karosu sayısıyla ya da türk olmakla bir alakası yok. o anda yaptığımız şey düşünme gerekliliğini getirmediğinden tamamen atıl olan beyin istemeden de olsa çalışmasını sürdürüyor o kadar. denerseniz göreceksiniz ki, göte pis su sıçraması tehdidi ve tedirginliği olan bir tuvalet ortamında aklınıza hiçbir şey gelmiyor, o anda tek derdiniz, klozet ile doğru açıyı ayarlayabilmekten öte değil.

(sanırım bu kadının ismi "idle brain". ya da google'la bir alıp veremediği var.)

Elmalılı Hem De Yazar

2009-11-27T22:56:00.000+02:00

"seviyorum" diyor kadın, "çok seviyorum". adam ise kadına mümkün olduğunca kayıtsız kalmaya çalışarak, elindeki elmayı soymaya devam ediyor. kadın az önce söylediğini zaten bakışları, hal ve tavırları ile öyle bir doğruluyor ki, hiç konuşmasa bile halinden her şey anlaşılıyor. ama konuşmaya devam ediyor, çizdiği tablodaki rötüşları tamamlamak istercesine detaylı ve titiz bir halde anlatıyor; "hep yanında olmak istiyorum. istiyorum ki hep beline sarılayım, elini hiç ama hiç bırakmayayım. kafam hep göğsüne yaslı olsun. geniş omuzlarının gölgesi hep üzerimde olsun."

kadının söylediği her söz adamı elma soyma işinde daha da derin detaylara gömüyor. daha önceleri alelade bir şekilde elmanın etinden etinden keserek soyduğu kabuğu gittikçe daha da inceltiyor, daha da özenli halde ayılıyor elmadan. adam, sanki çok narin bir sanat eserine davranırmış gibi tüm ilgisini elmaya vererek elmayı soymaya devam ediyor. kadın ise hayallerinden sonra rüyalarını da anlatmaya koyuluyor; "bazen rüya görüyorum. böyle, geniş yeşillik bir yerde birlikteyiz. elini tutuyorum, ama sanki tutmasam uçacakmışım gibi oluyor. o kadar mutlu oluyorum ki rüyada, bazen gülümseyerek uyanıyorum uykudan."

adam, elmanın geri kalan son kabuklu kısmına geldiğinde işi yapabileceği en yavaş şeklinde yapmaya devam ediyor. zira biliyor ki elindeki meşguliyeti onu, şu andaki dış dünyadan ayırabilmiş tek şey. bu yüzden onu kaybetmek istemiyor.

o anda kadının cep telefonu çalıyor. kadın, az öncekinin belki 10 katı daha fazla heyecanlı gözlerle adama bakarak, "allahım!! o arıyor! o arıyor! ne yapayım?! hı? açayım değil mi?" diyor. adamın gözlerine, kadının heyecandan titreyen elleri takılıyor. sonra zaten ayakuçlarına bakan kafasını biraz daha eğerek avuçlarının içerisinde duran elmaya odaklanıyor. nemlenen göz bebeği görüşünü biraz bozuyor olsa da hala avuçlarındaki elmanın beyazını seçebiliyor. kadının "alo... hihi.. iyiyim.. sen nasılsın? ... hiiç.. oturuyorum işte.. sen ne yapıyorsun?" diye devam eden sohbetini duymamaya çalışarak, tüm algılarını elmaya yönlendiriyor tekrar.

ama olmuyor, eskisi gibi dönemiyor elmaya. az önceki gibi elma soyarak izole edemiyor kendini ortamdan. zira gerçek duruyor hemen yanıbaşında. o sırada o mekanda elle tutulur gözle görülür olarak elma soymaktansa, çok uzaktan gelen uydular ve baz istasyonlarıyla taşınan bir ses olmayı istiyor o an için. gözlerinde biriken yaş, adamın görüşünü tamamen kapatacak kadar çoğalıyor. "elma!" diyor içinden bir ses. tamamen soyulmuş elmayı ortadan ikiye bölmek için bir hamleyle bıçağı elmaya saplıyor.

bıçak elmayı hızla sıyırıp adamın elmayı kavrayan elinin baş parmağını kesiyor. adam gayrı ihtiyari "aah!" diye bağırıyor. kadın telefondaki tatlı sohbetine bir an ara verip "ayy! ne oldu?" diye soruyor. adam "yok bir şey.. biraz kesildi o kadar" diyor. kadın tekrar telefona dönerek "hı.. evet.. yok yalnız değilim şu an. bir arkadaşım var yanımda. elma yiyordu elini kesti. ... ha tamam, bi dakika o zaman ben yan odaya geçeyim.." diyor ve hızlıca kalkıp kapıdan çıkıyor. odada yalnız kalan eli kesilmiş "bir arkadaş" ise üzerinde kan ve tuzlu su bulaşmış elmadan kestiği dilimi çiğnerken "keşke mandalina alsaydık" diye düşünüyor.

Hakiki Tsubasa Benim!

2009-11-25T02:24:00.001+02:00

uykunun en leziz olduğu zaman dilimi olan çocukluğumdan soğuk bir pazar sabahı, ranzamın aşağı katından uzanan bir el, açıkta kalmış ayak bileğimi tutup sallayarak beni uyandırıyor. "abi.. abi.. şşş.. abi.. hadi uyan. birazdan başlayacak." henüz dünya algılarım yerli yerine otumamışken, gece yatmadan önce kendimi programlamış olduğum üzere beynim vücuduma uyanmam gerektiğini söylüyor ve yataktan doğruluyorum. ranzanın merdivenlerinden inip banyoya gittiğim o anlık dilimde, zamanın ve mekanın farkına varmamaya çalışarak o güzelim pazar sabahı uykumun son dilimini iyice sündürüyorum.

yüzüme çarpan soğuk su beni biraz olsun uyandırsa da aynada gördüğüm suratın bir türlü açılmak bilmeyen gözlerinde hala çapakların olduğunu görüyorum. lavaboya iyice gömülüp iyice uyanana kadar buz gibi suyu suratıma bir kaç kere serpiyorum. uyanmanın verdiği dinçlikle hızlıca yüzümü kurulayıp tv'nin bulunduğu odaya yöneliyorum. henüz koridordayken içimi kıpır kıpır eden, kalbimi heyecandan küt küt attıran jenerik müziğini duyuyorum. "başlamış mı lan?!" diye bir telaşla odaya giriyorum. ihlas quartz sobanın karşısında iki büklüm oturan vaziyette, gözleri televizyona kitlenmiş kardeşim "yok.. özet bu.." diye cevap veriyor.

kardeşim benim gibi devamlılık sorunu çeken bir çocuk değildi. bense sevdiğim şeyleri bir anda çok sever sonra hevesim geçtiğinde ise ilgisiz kalırdım. mesela geçen hafta yine böyle sabahın köründe sıcak yatağımdan kalkmak yerine uyumayı tercih etmiştim. o ise geçen bölümü seyrederek, nankatsu'nun yarı final maçının ilk yarısının sonuna doğru attığı süper golü seyredebilmişti.

"ne oldu ki geçen bölümde?" diye sordum. gözlerini televizyondan ayırmadan ve bazı heyecanlı sahnelerde konuşmasına ara vererek; "nakayama orta açmıştı. o uzun saçlı çocuk da revöşata vurdu. ama son anda kel defansçıyla..... kel defansçıyla kardeşi topu kurtardı.. sonra misaki topu aldı orta yaptı... misaki topu aldı gitti gitti gitti.. sonra orta yaptı. orta yaptıktan sonra bölüm bitti." dedi.

evet.. soğuk bir pazar günü, okula gitmek için uyandırılırken 5 dakika daha fazla uyumak için yalvaran bu iki çocuğu televizyona kitleyen küçük golcü isimli bir çizgi filmdi. ve türkiye sınırları içerisinde bu iki çocuğun sayıları belki yüzbinleri bulmaktaydı. şimdilerde "koca adam" mertebesine epey yaklaşmış bir nesil bu eziyeti kendilerine "neden?" diye sormadan yaptılar. zira pazar günü arkadaşlarla maç yaparken, yahut pazartesi sabahı istiklal marşını okumak için sırada beklerken bu haftaki bölümde ne olduğunu bilmek ve ballandıra ballandıra anlatmak büyük bir prestij meselesiydi. belki kanal d yöneticilerinin hiç de umursamadıkları, ileri sürüş teknikleri bittikten sonra yayın akışını doldurmak için koydukları bu çizgi film binlerce çocuk için oldukça yüklü anlamlar içermekteydi.

o sabah "phh.. phh.." sesleri eşliğinde odanın havasını nemlendirdiğini iddia eden ihlas kuartz sobanın karşısında büzülerek oturmuş iki uykulu çocuk, nankatsu - sao paulo maçının ikinci devresini izledi ve ertesinde başlayan casper ve bugs bunny'e inat, oturma odasının zemininde uyuyakaldılar. bu eziyetin ödülünü ise sadece o hafta için değil, onbeş yıl sonra seksenler-doksanlar geyikleri dönen ortamlarda göğüslerini kabarta kabarta "yau... sabahın köründe kalkardık onu izlemek için.." diyerek de aldılar ve almaktalar. tabi, hala içten içe sordukları "neden lan?" sorusunun yanıtını bulmaya çalışarak.

not: yav! nasıl bir bilinç altı yöntemi kullandılarsa artık; top sekme sesini, wakabayashi'nin şapkasını, orta sahayı geçince yavaş yavaş kalenin görünmeye başlamasını ve benzeri tonla detayı kafamdan çıkartamıyorum lan! yardım edin çok zor durumdayım. mesela geçen halı sahada top sürerken "edwaard.. edwaard gidiyor.. bir çalım! bir çalım daha! kaleyi gördü ve kartal vuruşuuuuuuu!" diye bağırınca aldığım bakışlardan anladım işin boyutunu. durum ciddi.

Buraya Çarpıcı Bir Başlık Bulmak Lazım

2009-11-18T00:47:00.000+02:00

buraya da ilginç, eğlenceli, yer yer düşündürüp yer yer okuyucunun aklını alacak bir yazı yazmalı.

yazılacak yazı ne çok düz, ne de çok dallı budaklı olmalı. okuyucuya kimi zaman "şimdi ne olacak acaba lan?!" diye meraklı meraklı sordururken, kimi zaman da yavaşlayarak okuduğunu anlama fırsatı tanımalı. ana konuya takılıp kalmamalı, diğer taraftan da çok dağıtmamalı. klişelerle dolu olmamalı fakat bir yerlerden de tanıdık gelmeli. başı boş, amaçsız, baştan savma gibi görünüp inceden inceye bir çizgiyi takip etmeli...

tıpkı.. tıpkı bir su kaydırağı gibi olmalı buraya yazılması planlanan yazı. güvenli bir heyecan oluşturmalı okuyanda. okuyucu, her sağa sola yalpalamasında "lan ne oluyoruz" demeli, hemen ertesinde ise "du bakalım ne olacak?" diye devamını istemeli okuduğu şeyin. özellikle de yazının başı ve sonu çok etkileyici olmalı. öyle ki okuyucu, birazdan yaşayacağı heyecan patlamasından ya da kaydırağa ulaşan merdivenleri heyecanla çıkmaktan nefes nefese kalmış bir çocuk gibi tıklamalı yazının linkine. bittiğinde ise okurun kafasında az önce okudukları hayal meyal dönerken, suratına da engel olunmaz bir sırıtış yerleşmeli. hani o boyu geçmeyen havuza kaydıraktan düşmenin verdiği sersemlik vardır ya, mayoyu mu toplasam, gözlerimi mi silsem, saçımı mı düzeltsem bilemezsin. işte o tip bir hisle bir kaç saniye de olsa ekrana boş boş bakmalı.

evet evet.. bir şey yazmalı buraya.

Hisli Geçmiş Zaman

2009-11-13T03:49:00.003+02:00

kapanan dış kapının sesi hafif uykumu bölüyor. uyurken ağzımdan düşüp minderle saçlarımı birleştiren sakıza ve salonu ısıtma görevini üstlenmiş sobanın bir tarafımı kızartmasına aldırış etmeden gözlerimi sımsıkı kapatmış bir halde yerde yatıyorum. annemin biraz sinirli sesi geliyor; "oğlum.. burada mı yattın yine? gitsene yatağına çocuğum!". bu biraz tedirgin edici bir ses. ama biliyorum ki eğer uyuyan çocuk numarasını başarılı oynayabilirsem geçen seferki gibi annem beni yatağa kadar kucağında götürebilir. sonlarına doğru uyuya kaldığım chuck norris filmi de çoktan bitmiş. televizyon ekranında arena programının açılışını yapan uğur dündar heyecanlı heyecanlı bir şeyler anlatıyor. annem hala sinirli sinirli bir şeyler söyleniyor. inşallah bu sefer annem kafamı kapıya çarptırmaz diye düşünerek tekrar uykuya dalıyorum.

parliament pazar gecesi sinemasının jingılı kulaklarımda yankılanırken ufak bir telaşla gözlerimi açıyorum. yine filmin sonunu kaçırmışım. halbuki ne çetin pazarlıklar yaşanmıştı bu pazar günü saat 11'den erken yatmayacağım diye. filmin bitmesinden güç alan annem en tehditkar ses tonuyla "oğlum, hadi yat artık. bak yarın okula kaldırırken mızmızlanırsan kafandan aşağı soğuk su dökerim ha!" diye azarı basıyor. reklamlardan sonra devam edecek filmin son on saniyesi için mızmızlanıp en ergen halimle isyan ediyorum. bu isyan sonrası annemin sabrı taşıyor, "ne halt edersen et" diyerek yatmaya gidiyor. "the end" yazısını görüp yatacağıma dair kendime söz verirken, anneme -otoriteye- karşı kazandığım ufak çaplı zaferin sarhoşluğu reklamların bitimine kadar bile beklemeyerek beni uykunun kollarına atıyor.

sıcak bir yaz öğleden sonrasında açık camlardan içeri giren mahallenin gürültüsü beni tekrar uyandırıyor. sabaha karşı gece boyunca ülkeyi kurtarıp eski sevgililere küfretmekten bitkin düşüp sızan dört genç olarak küçük salonun muhtelif yerlerinde yatmaktayız. gözüm muhtemelen dün gece fonda çalsın diye açılmış ve son sekiz saattir açık olan televizyondaki müzik kanalının saatine takılıyor;15:23. saat 14'te girmem gereken ders, bir hafta sonra başlayacak olan finaller, bu dört gençten hangisinin kalkıp bakkaldan yiyecek bir şeyler alacağı gibi bir çok şeyin kafamda dönüp durduğu düşünsel hareketliliğe dayanamayıp götümü dönerek ağzımda ikindiye karşı uyumanın verdiği garip hisle birlikte uyumaya devam ediyorum.

telefonum çalıyor. kanepenin hemen yanındaki sehpanın sert zemininde korkunç bir ses çıkartan telefonun titreşim özelliği yerimden hafifçe zıplayarak uyanmama sebep oluyor. kendimi çok yorgun hissediyorum öyle ki el yordamıyla telefonu bulmam adeta bir işkence seansına dönüyor. gözlerimi dahi açmadan telefonu bulup yeşil düğmenin olması gereken kısma basıyorum. kulağıma götürünce gürültülü bir müzik eşliğinde, ne dediği pek anlaşılmayan bir ses beni dışarıya davet ediyor. "yok abi.. çok yorgunum. ofiste mesai vardı. bir saat önce eve geldim. çoraplarımı çıkartırken televizyonun karşısında uyuyakalmışım.. kusura bakmayın, bu gecelik bensiz takılın..." diyorum ve kaçan uykuma yetişircesine tekrar uyuduğum pozisyonu alıyorum. ev biraz soğuk. kombiyi açmaya mecalim olmadığından üstümdeki ceketi düzelterek açıkta kalan bir takım yerlerimi kapatmaya çalışıyorum. televizyonda kaplanları anlatan bir belgesel var. klasik bir kedi umursamazlığıyla ağacın üstünde uzanan bir kediyi gösteriyor. mute tuşuna basıp evi sessizliğe gömüyorum ve kediden daha önce uykuya dalmaya çalışıyorum.

yanağımda hissettiğim ufak, sıcak ve yumuşak bir hisle gözlerim aralanıyor. bir kadın elinde tuttuğu bir bebeği suratıma doğru yaklaştırmış bir vaziyette "hadi iyi geceler de babaya... iyi geceler babası.. öp bakalım babanı.." diyor. kadının ellerinden sarkmakta olan çocuk bir yandan bir eliyle burnumdan destek alırken diğer yandan annesinin ittirmesiyle ıslak ağzını yanağıma dokunduruyor. işte o anda içime tarifi imkansız bir huzur doluyor. bu garip durum yüz kaslarımda engellenemez bir sırıtış şeklini alıyor. öylesine saf bir mutlulukla doluyor ki içim, açık televizyondaki tartışma programında, ülkeyi yönetme niyeti taşıyan bir kaç adamın birazdan birbirlerine ağız göz allah ne verdiyse girişecek olması bile zerre kadar umurumda olmuyor. kulaklarımdaki hoş uğultuya kendimi bırakıp gözlerimi kapatıyorum.

elimdeki bir kıpırdanma ile uyanıyorum. genç bir erkek beni uyandırmamaya çalışarak, biraz da titiz bir hırsız edasıyla elimdeki kumandayı almaya çalışıyor. yenilen yemeğin sonrasında insanın üstüne çöken ağırlıkla öylesine meşgulüm ki televizyonun kontrolunu artık elimde tutamayacağımı fark ediyorum ve kumandayı gence teslim ediyor. genç heyecanla kanalı değiştirirken o anda hemen yanı başımdaki tekli koltukta meyve soymakta olan kadın "üşüteceksin.. dur üstüne bir battaniye bir şey getireyim" diyerek odadan ayrılıyor. bense kanepenin iç tarafına doğru iyice gömülerek ağırlaşan göz kapaklarıma kapanmaları için izin veriyorum.

bir kız çocuğu koluma hafifçe dokunarak beni uyandırıyor. sağ omzuma düşen kafamı kaldırdığımda büyük ve güzel gözleriyle bana bakan kız "hadi dedecim. yatağına götüreyim seni.." diyor ve sonra gidip televizyonun tuşuna basarak odayı karanlığa gömüyor. tekrar yanıma gelip koluma girerek odama kadar bana eşlik ediyor. karanlık ve sayıca az olan eşyalar sebebiyle olduğundan daha geniş görünen odaya giriyorum. pijamalarımı giyip boş ve soğuk yatağıma uzanıyorum. elim son 23 gündür olduğu gibi yan yastıkta birilerini arar halde dolaşıyor. bulamayınca yorganı kavrayarak geri dönüyor. sıkı sıkı sarıldığım kalın yorgan eşliğinde gözlerimi kapatıyorum ve eskiden kışların bu kadar sert olmadığını düşünürken son kez uykuya dalıyorum.

Bu Tutmuş, Bu Pişirmiş, Bu Yemiş, Bunu Da Vurmuşlar

2009-11-06T16:59:00.000+02:00

serçe parmağı olmayan sağ elini gösterirken, "önümüzdeki ay 3. yıl olacak" dedi. gülümsüyordu. açıkçası bu sahne benim garibime gitmişti. hayır, gülümsemesinde değildi gariplik. sadece aynı kare içerisinde gülen bir surat ve serçe parmağı eksik bir elin bulunmasını garipsemiştim.

çay bardağını ağzına götürürken "biliyor musun? üç yıldır her keşkelik durumda sızlar burası" dedi ve çaydan bir yudum aldı. serçe parmağın çay bardağı tutmak için çok lüzümlü bir organ olmaması, beni onun adına sevindirmişti.

"keşkelik durum derken abi?" diye sordum. biraz düşündükten sonra çay bardağını masanın üstüne koydu ve hafifçe öne doğru hamle yaparak "hani otobüste güzel bir kız görürsün. bir şekilde tanışmak istersin.yol boyunca türlü türlü hayaller kurarsın. sen başarılı bir tanışma planı tasarlamaya çalışırken onun ineceği durak gelir ve tüm zerafetiyle otobüsten iner gider. sen ise süküt eden hayallerini unutmak için otobüs camının öte tarafındaki gerçek dünyayı pişmanlıkla izlemeye koyulursun ya. bir şekilde hayatına katmak istediğin o güzelliğin seni teğet geçmesine yanarsın ya. işte bu bir keşkelik durum örneğidir. işte benim bu gibi durumlarda elimin burasına ağrı girer." dedi. yerinde serçe parmağının olması gereken boşluğu bana doğru uzatıp gösterirken "ve ben bu gibi durumlarda ne yaparım biliyor musun?" diye sordu.

heyecanlı bir hikaye dinleyen çocuk gibi merakla sordum "ne yaparsın abi?". bu tip bir soruyu bekliyormuşçasına geriye doğru yaslanarak "acımı dindirmek için, sonradan keşke diyip daha da acınası bir durumda kalmamak için harekete geçerim. ne yapar eder o kızla tanışırım." diye bilmişlik tasladı. doğrusunu söylemek gerekirse bu tip "ben olayı yaladım yuttum hacı. benim elimden bir uçan bir kaçan.." tipi artistik tespit ve tavsiyelerden hep uyuz olmuşumdur. bu yüzden biraz da itiraz eder bir uslupla "yav.. tamam da abi. o iş öyle herkes için kolay değil. huy meselesi. o güzel kız tüm zerafetiyle otobüsün kapısına yöneldiğinde benim de canım sıkılır. o insanın aklını donduran saçları otobüs kapısından içeri giren rüzgarın etkisiyle hafif hafif boynunun okşarken benimse kalbimi bir jilet gibi çizim çizim çizer. senin elin acıyorsa benim de yüreğim acır. ama öyle ısıttığım yerimden kaldırmaz bu sızı beni." dedim.

takrar ileri doğru hamle yaparak masaya abandı. bu kez biraz sinirlenmişti sanırım. "bu!" dedi ve devam etti; "bu, sıradan bir parmak acısı değil aslanım! bu sızının altyapısını bir bilinç oluşturur. bu bilince ise ancak kafanın üstünden vızır vızır mermiler geçerken ulaşabilirsin. hani diyorlar ya hayatım film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti filan.. yalan onlar. o saniyede 710 metre yol kateden 39 milimetrelik kurşun kütlelerinin kuyruğuna takılmış, kimi zaman gözünün önünden geçen kimi zaman ise eline isabet eden görüntüler resimler senin hayatında yaşadığın güzel anlar olmuyor malesef. gösterime giren o şeritte senin 'iyi ki'lerini değil 'keşke'lerini izliyorsun. işte o zaman uyanıyorsun olaya.". bu söylediklerini daha önceden hazırlayıp provasını yapmış olmalıydı. zira bir insan bu tip bir tiradı bu kadar spontane bir şekilde oluşturamazdı. ortam gerilmişti. artık o karede serçe parmağa eşlik eden gülen suratın yerini "ciddiyet" kelimesinin resimli sözlükte karşılığı olan bir imaj gelmişti.

sanırım benim suratımdaki ifade de "tırsmak.. yusuf yusuf.." kelimelerinin karşısındakine benzemiş olacak ki tekrar gülümsemeye başladı. arkasına yaslanırken "eh tabi olaya uyanıyorsun dediysem çatışma esnasında olmuyor bu. o hengame de senin ne yaptığından bile haberin olmuyor. ölmez de sağ kalırsan sonradan farkına varıyorsun. misal benim kafama ilk kez dükkanda ellerimle hesap yaparken ona kadar sayamadığımda dank etmişti." dedi. his dünyamda korku yerini hızla hayranlığa bırakıyordu. o bilgelik, hayata karşı dik duruş, özgür bir şahin gibi kararlı bakışları, olmayan serçe parmağı, hatta masaya bir bütün halinde koyduğu sigara-cüzdan-çakmak triosu.. en ufak detayları bile gözümde uhrevileşmişti adeta. çayının son yudumunu kafasına dikerken gözlerim eksik serçe parmağına kitlemiş bir halde şöyle mırıldandım; "keşke beni de serçe parmağımdan vursalar".

Aşkımızın Dinamosu

2009-11-01T16:09:00.002+02:00

"artık yeter.. yoruldum anlıyor musun? düzeltmeye çalışmaktan, düzelmeni ummaktan yoruldum.. her seferinde belki deyip hayal kırıklığına uğramaktan bıktım. ilişkimize hiç emek vermiyorsun. ikimiz için çaba göstermiyorsun. seni terk ediyorum."

bu son cümleden sonra zaten karşımdakinin içerisinden geçip arkasında bir yerde oluşan görüş odağım hepten dış dünyanın sınırlarından çıkmıştı. sıkıntılı anlarda sık sık başıma gelen bu duyusal izolasyon tekrar kendini göstermişti. durumun farkına varınca "belki de bir savunma mekanizmasıdır" diye geçirdim içimden. dışarıdaki sesler hala uğultulu bir şekilde devam ediyordu. fakat ilginçtir, şu izolasyon anında artık kulaklarımın arkasındaki atar damarların sesini duyabilmekteydim. uzaktan gelen tekno müziğin bas sesleri gibi güp güp duyuyordum o sesi ben. hatta bir ara kendimi kaptırıp ritim tutmaya bile başladım. her "güp" sesinin arasında dişlerimle "tıs tıs" ekliyordum. şüphesiz ki şu an bu uğraş, gerçek dünyadan çok daha eğlenceliydi.

sesler tekrar tizleşip görüş odağım normale döndüğü anda karşımdaki sandalyeyi boş buldum. gitmişti. kim bilir ne kadar olmuştur gideli diye düşünürken karşı masadan bana ters ters bakan bir adamı farkettim. muhtemelen ben son bir kaç dakikadır onun sevgilisine buğulu gözlerle bakıyordum. hızlıca bakışlarımı devirip masanın üstünde gezdirmeye başladım. kendime geldikçe son cümlelerin kafamdaki yankısı daha da netleşiyordu. "ilişkimize emek vermiyorsun.. bizim için çaba göstermiyorsun..."

ne demek ki şimdi bu? hani bir kelimeyi peşpeşe söyledikten sonra kelime anlamını yitirip insana saçma bir şeymiş gibi gelir ya sevgili okur, işte aynı onun gibi olmuştu. bir ilişkiye nasıl emek verileceğini, bir ilişkideki iki kişi için nasıl ve neden çaba gösterileceğini kafamda hiçbir yere oturtamıyordum. o kavramların içleri boş bir otoparktan daha ıssız bir hale gelmişti.

gözlerim masadaki nesneleri amaçsızca incelerken adisyon kağıdı dikkatimi çekti. ters çevrilmiş ve küllüğün altına sıkıştırılmıştı. "neden bunu ters bir halde masaya koyuyorlar ki" diye içimden geçirirken adisyonu alıp okudum.

1 çikolatalı mus
1 milkshake
2 çay

parasında değildim. hakikaten para mühim değildi çok şükür. ama şu on santime on santimlik kağıt bile açıklıyordu çoğu şeyi. yo hayır.. köyünden kopup gelen, kıtlama çay içip haşil yiyen ya da ne bileyim o kafamızdaki cennet anadolunun yağız delikanlısı tipi bir insan değilim. mesele o da değil. doğru, bu meydan okumada bir köşede üç şekerli çay, diğer köşede ise her yudumunda başka tatlara yelken açtıran milkshake vardı. ama bu sefer imajları farklıydı. bu karşılaşma bir boks maçı olsaydı muhtemelen şöyle isimlendirirlerdi; garanticilik vs. heyecan!

"çaba sarfetmiyorsun, emek vermiyorsun" daki maksadı şimdi yavaştan kavramaya başlamıştım. bizimkisi biraz fazla sorunsuz bir ilişkiydi. hani kıskançlık krizleri, ufak kaçamaklar sonucu yalvar yakar barışma sekansları, içip içip sapıtma sonrası kapıya dayanma ritüelleri gibi şeyler olmamıştı hiç bizimkisinde. hiç kavga etmemiştik mesela. zira ben özellikle her tartışma potansiyeli taşıyan konuya ayrı bir ihtimamla yaklaşıyor, daha ses tonumuz yükselmeden alttan alarak, durumu soğutuyordum. bu taktiği çok etkili bir şekilde kullandığımdan olsa gerek, bir buçuk yıl çok stabil ve problemsiz yaşamıştık.

adisyonu kasaya götürüp ödemeyi yaptım. dışarıda hafiften bir yağmur yağıyordu. hava da epey soğuktu. belki iki saat önce olduğundan daha soğuk.. otobüs durağına yürürken ve otobüs beklerken bir sürü düşünce kafamda uçuşuyordu. kışa doğru doğuran kedilerin vahim halleri, walkman kulaklıklarının neden o kadar dayanıksız yapıldığı, postaneden gönderilen paranın yerine güvenlice ulaşmaması halinde yapılacaklar.... ve daha bir çok şey. sanırım bir diğer savunma mekanizmam da buydu benim. sorunlu konuların etrafından dolaşmak.

nihayet otobüs geldi. arkadalarda bir yerde dörtlü koltuklardan birine oturdum. karşımda da bir amca oturuyordu. elinde siyah bir poşette mandalina vardı. "acaba bu amca ilişkisine nasıl emek veriyordur ki?" dedim kendi kendime. yani çocukları büyütmek, ailenin barınacağı yeri sağlamak, eve ekmek getirmek gibi ailevi görevleri değil de, ikili bir karı-koca ilişkisini yıllarca yürütmenin sırrı neydi? stabilite değildiyse, kavga gürültü olmadan yaşamak değildiyse neydi? mandalina mı? o andan itibaren birden kafamın içini mandalinalı fanteziler bastı. ineceğim yere kadar suratımda yavşak bir gülümsemeyle dışarıyı seyredip gelecekte karımla birlikte yapacağım mandalinalı fantezileri düşündüm.

duraktan eve giden yolu hep sevmişimdir. günün muhasebesini yaptığım bir zaman parçasını temsil ederdi bu yol benim için. ve şu an problemsiz bir ilişki için hangi problemlerin çıkartılması gerektiği üzerinde kafa patlatıyordum. belki de arada bir yalancıktan da olsa sorun çıkartmalıydım. mesela durduk yere "yok! yeşil giymeyeceksin! yeşil giydirtmem" diye tutturup kavga başlatabilirdim, veya sahte mail adreslerinden mektuplar atıp sonradan "kim lan bu murteza" diye sinirlenip trip atabilirdim. o zaman daha sağlıklı bir ilişkimiz olur muydu?

izlediğim bir filmde esas oğlan "çok seveceğiz. sonra sıradanlaşacağız ve kavga edip ayrıcalacağız. birbirimizden nefret ettikten sonra başkalarını sevmek için çaba sarfedeceğiz. neden? neden bunu kendimize yapalım ki?" diyordu. hakkaten lan.. niye bunu kendimize yapıyorduk ki?

Klozetimizdeki Tehlike

2009-10-26T13:41:00.002+02:00

"paranoya sattırır", TV'de gördüğümüz çoğu reklam ve haberin çıkış noktası ve hareket dayanağı işte bu düşünce. özellikle temizlik ürünlerinde artık bu abartı derecesini aşmış bir duruma geldi.

kalın sesli ciddi bir amca "klozetinizde 1 saatte 4 milyon bakteri ürüyor. yeni yoğun kıvamlı domestos'u kullanarak %100 hijyen sağlayın. klozetinizi mikroplardan koruyun!" diyor. konu ciddi yani. iyi de yahu orası adı üstüne klozet! içine şıçtığımız bir porselen kütlesini ne diye böyle koruma altına alıyoruz ki?! manyak mıyız biz.. ney?! çocuklarımızı korumak için mi? la senin çocuğun evde klozeti yalıyorsa bize ne! ortalığı velveleye vermesene. misal, biz normal insanlar güzel güzel üstüne oturup işimizi görüyoruz, sonrasında su ve sabun kullanmak suretiyle kişisel temizliğimizi yapıp hijyenimizi sağlıyoruz. bu kadar. klozette üreyen mikroorganizmaların nüfüsu bizi ilgilendirmiyor. çünkü biliyoruz ki sabah akşam yırtınsak da, çatlasak da, patlasak da biri gelip sıçınca hijyen mijyen kalmayacak. senin götündeki mikropların yerlerini başkalarınki alacak. klozeti temiz tutmak yerine kişisel hijyenini sağlarsın gerisini kafaya takmazsın.

aslında gizliden gizliye istenilen de bu, kafaya takılması. istiyorlar ki temizliğe girişmiş bünye hep "ay temiz olmadı galiba. bir de domestos ultra ile üstünden cila geçeyim.." şeklinde düşünsün. her seferinde "daha etkili! mikropların ağzına sıçar, hepsini tarumar eder!" diye pompaladığımız ürünümüzü alsın. sırf bu paranoyanın eseri olarak tuz ruhu denilen bir olay -ki bildiğin asit- yüzünden kaç kişi hastanelik oluyor her yıl.

zaten temizlik denilen hadise tamamen 5 duyunun kandırılmasıdan -hadi ikna edilmesi diyelim- ibaret. orada kir görmüyorsan, koku gelmiyorsa temizdir. bunu böyle kabullenerek yapmak lazım. çünkü olayın sonu yok. ne kadar küçük ölçeğe inersen durum o kadar derinleşir.

(tam yalamalık klozet! daha yeni silindi. biri içine sıçmadan hemen yalayın!)

hepimiz mevzuya uyanalım ve annelerimizi güzelce uyaralım. etrafı temizleyecem diye helak olmasınlar. ayrıca evlatlar olarak biz de üzerimize düşeni yapıp artık lavaboları, klozetleri filan yalamayalım. lütfen!

Altı Çizilmiş Önemli Boşluklar

2009-10-24T00:53:00.002+03:00

son derece garip bir gülümsemeyle suratıma bakıp; "la olm.. bunun filmini yapmak lazım. böyle animasyon gibi. hani oluyor ya sinemada çizgi filmler, hah işte onun gibi. herkes biliyor cin ali kimdir necidir. izleyicisi de çok olur yani..". sözlerinin artan saçmalık derecesine göre benim yapay dinleme reflekslerim de artıyordu. fakat "hı- hı", "evet, abi haklısın" şeklinde geçiştirdiğim her salvo bir diğerini hazırlıyordu.

öğrenim hayatına sil baştan başlamak gibi garip bir işe girişen şevket abinin dükkanında şu an kendimi adeta köşeye sıkışmış bir kedi gibi hissediyordum. belki de hayatımın son 3 aylık yaz tatilini geçirdiğim bu küçük, basık ve loş ayakkabıcı dükkanı artık eski cazibesine sahip değildi benim için. ısmarlanan sıcak (çay) soğuk (oralet) içecekler, yeni ayakkabıların lastik kokusu... ve daha bir çok faktor aynı nostaljik çekime sahip olmasına rağmen, başladığı yeni öğremin hayatının ilkokul basamağında olan şevket abinin okuma şevki benim tüm keyfimi kaçırmaya ve bu güzelim ortamın tüm atmosferini soğutmaya yetiyordu.

aslında doğru. bırak okusun, ilmini artırsın bir şeyler öğrensindi bu saygıdeğer abimiz. ama malesef kendisi sıradan bir öğrenci değildi. üzerinde insanı miskinleştiren sebebsiz bir heves vardı. o cin ali serisinin yapraklarını öyle bir çeviriyor, o sayfalara heyecandan kocaman olmuş gözleriyle öyle bakıyordu ki insanın sorumlu olduğu herhangi bir işe bu hevesi duyamayışı sevket abiye uyuz olma isteği doğuruyordu. kıskançlık mı dersiniz, yoksa başka şey mi bilmiyorum ama bu durum karşısında bir insan kendini hiç de iyi hissetmezdi.

öteki taraftan, hafiften bir suçluluk duygusu içine de girmiştim. biraz bunu bertaraf etmek, biraz da kıskançlık kaynağım şevket abinin üstüne en azından ego hakimiyeti kurmak adına şevket abiye mentorluk bir nevi hocalık tavsiye ettim. bu uzun maratonda onun akıl hocası olacağım için daha da bir heyecanlandı, sevindi. kulaklarına kadar varan ağzına eşlik eden fırça bıyık ve kocaman gözleri kendisini daha bir uyuz yapmaktaydı. ama ben bu manzaraya, öğretmenlere has "ya sabır" bakışımı atıp işe koyuldum.

önce ilkokul birden başladık. gerçi kendisi zaten düz çizgi, eğik çizgi, bir satır boyunca alfabenin harfleri gibi kısımları çoktan yapmıştı. fişlerini fiş defterine özenle yerleştirmiş, onları hb kurşun kalemiyle deftere çılgıncasına bastırarak yazmıştı. aslına bakarsanız kendisinin tüm bunlardan önce de okuma yazması vardı. ama garip bir biçimde -ki genel tablonun garipliği içerisinde çok kolay seçilmeyen bir ayrıntı bu- kendisi hakikaten baştan başlamak istiyordu. yani bu adam bir psikoloji uzmanı olsa ve bir insanın eğitim sürecini büyük aklıyla yeniden yaşayıp tecrübe etmek gibi bir misyonu olduğunu söylese bu kadar olurdu.

(temsili resim.)

nereden bulduğunu söylemediği cin ali serisini bitirdik. ilkokul birinci sınıfı geçmesi sadece bir akşamını almıştı. ertesi gün öğlen dükkanda evinden getirdiği haşlanmış patates ve yumurtayı yerken kendisine karnesini takdim ettim. etmez olaydım. adam karne sevincini de kendi mislince yaşadı. koca göbeğini sallaya sallaya dükkanda koşturarak sevinç nidaları atıyor, karnesini yukarıdan aşağıya tekrar tekrar okuyordu. manzara gittikçe daha ürkünçleşiyordu. bir anda deli gibi bakan kocaman gözlerini bana çevirerek baktı ve "ikinci sınıf başlasın şimdi. akşama bitiririz!" dedi. az önce manyak gibi zıplayıp hoplayan ve halen elinde yumurta sarısının kalıntıları olan bu adamın elinden bir kaza çıkabileceğini tahmin ederek suyuna gittim "tamam abi. başlayalım" dedim. oturduk ilkokul ikinci sınıf hayat bilgisi kitabından başladık. dört işlem, mevsimler, alıştırmalar, okuduğumuzu anladık mı... derken gece olmuştu. benim peltem çıkmış, başım ağırmaya başlamıştı. ünite dergisinden son soruları da çözünce ikinci sınıfı bitirmiş olduk. artık yumurtadan mıdır yoksa arada içtiği çaylardan mı bilinmez şevket abinin pili hala bitmemişti. yüzümdeki bitkin ifadeyi farkmeyip kendinden biraz utanmamış olsaydı muhtemelen sabaha üçüncü sınıf mezunu olarak çıkardık. arabasıyla beni eve bırakırken "koçum! yarın erkenden gel. üçüncüyü de bitirelim. ha bi de ikinci sınıfın karnesini hazırlamayı unutma.." dedi ve gecenin karanlığında kayboldu.

ertesi gün dükkana gittim. sonraki gün de.. bu saçmalıktan sıkılıp ya da en azından dördüncü sınıfta hayat bilgisinin fen ve sosyal olarak ikiye ayrılmasını protesto edip her şeye bir son vereceğini umarak hep gittim. ama hevesinden en ufak bir şey kaybetmiyordu. aksi gibi konular daha da artıyor sınıf atlama periyodu artıyordu. bu da bende aşırı bir yorgunluğa yol açıyor hayatımı mahvediyordu.

bir hafta, on gün bu böyle devam etti. yedinci sınıfa kadar gelmiştik. ilginçlik bu ya sanki şevket abi de hafiften ergenliğe giriyor gibiydi. çatallaşan ses, ters ters cevaplar, çok bilmiş havalar filan zaten yorgun psikolojimi hepten bozuyordu. disiplin kurulunun liseden önce olmadığını olsa bile sicile işlenmediğini bir yerlerden öğrendiği gün durum hepten içinden çıkılmaz bir hal aldı. sekizinci sınıfın ortalarında filan şevket abi oturduğum sandalyeye osuruk sesi çıkartan balon gibi bir şeyi koyunca tepemin tası attı. bir dolu küfür ve hafif bir kalp çarpıntısı ile dükkanı terk ettim. eve gidene kadar bana yapılanlar üstüne düşünüp insanoğlunun nankörlüğüne atıfta bulundum.

üç dört gün boyunca evden çıkmadım. telefonlara cevap vermedim. sonraki üç dört gün boyunca çarşıya çıkmaya başladım ama şevket abinin dükkanının önünden geçmemeye dikkat ederek işimi görüp tekrar eve döndüm. zaten artık telefonlar da kesilmişti. aramayı bırakmıştı. biraz rahatlamıştım, ama içimde bir kaygı da yok değildi. şevket abinin tahsilinin ne durumda olduğunu, sonunda bir baltaya sap olup olmadığını merak etmekten kendimi alıkoyamıyordum. yine böyle düşünceli bir şekilde yürürken kendisiyle rastlaştık. uzun uzun yüzüme baktı, ben de onunkinin. hiç değişmemişti. zaten 2 haftada değişmesi de garip olurdu. "vaay koçum naber?" diyerek sarıldı boynuma. dayanamadım bende hasretle onun boynuna sarıldım. özlemiştim keratayı.

kısa bir hoşbeşten sonra "ne yapıyorsun? boş vaktin varsa gel benimle. arkadaşlarla kafede oturucaz seni de tanıştırayım" dedi. "olur" derken kafamda şevket abi ve kafedeki arkadaşlar silüetini renklendirmeye çalışıyordum. hemen yakınlardaki bir kafeye girdik. genelde üniversite öğrencilerinin takıldığı bu mekana gelip yuvarlak bir masa etrafında kızlı erkekli -kızlar koyu makyajlı, erkekler uzun saçlı- oturmuş bir gruba katılınca bende jeton düşmüştü. evet! daha dün mini mini bir olan şevket abi şimdi üniversiteye geçmişti. ya da en azından geçmiş gibi yapmaktaydı. ben biraz yeni ortama girmenin çekinikliği ile biraz da "ama nasıl olur, kısacık zamanda bu seviyeye nasıl gelir" diye içten içe düşünürken ortamdan hepten soyutlanmıştım. grup henüz gösterime girmiş bir filmden, ekonomi 101 dersinin vizesinde sorulacak sorulara kadar geniş bir konu yelpazesinde dolaşarak sohbet etmektelerdi. daha da ilginci bu sohbeti yeri geldiğinde yönlendiren, sessizlik hakim olmaya başladığında muhabbeti harlayan, sorulan sorulara ilk cevabı veren hep şevket abi olmaktaydı. şaşkınlığım üstüne şaşkınlık eklenmiş bir halde şevket abinin ortamı nasıl da avucunun içinde oynattığını hayranlıkla izliyordum. daha 2 hafta önce "alıştırmalar" kelimesinin "alış" ve "tırmalar" şeklinde iki kelimeden oluşmuş bir bileşik kelime olduğunu iddia eden bu adam, şimdi yeri geliyor keynes'in ekonomisini eleştiriyor, yeri geliyor gauss dağılımının hayatın üzerine izdüşümlerini açıklıyordu.

yaklaşık yarım saat boyunca beni dumurdan dumura sürükledikten sonra "ben gidip dükkanı açayım. ha, selvi! sen nazım hocanın dersinde not tutuyordun değil mi? onu bi zahmet versene çalışayım" diyip ayağa kalktı. selvi'den aldığı notları tek omzundan aşağı asılan üniversite öğrencisi çantasına yerleştirdikten sonra beraber kafeden çıktık. dükkanına kadar konuşmadan yürüdük. ben kendi kafamdaki soruları bir mantık çerçevesine oturtmaya çalışırken o yol boyunca birileriyle sms trafiği içerisindeydi. dükkana girdiğimizde 43 numara kırmızı-siyah converse'lerini hafif bir inlemeyle çıkardı ve "yav bunlar da çok rahatsız. nasıl giyiyorlar bu zibidiler la anlamadım gitti" diye söylendi. ben ise milyonlarca sorunun arasından sorulması en kolayını yönelttim; "abi, nasıl?"

gözlerindeki ilk günkü neşe ve fırça bıyığı ile yüzüme baktı. belli ki bu soruyu bekliyordu, hatta kafasında cevabını hazırlamıştı bile. "eheheh.. koççuum! sen hangi dünyada yaşıyorsun!" dedi. istediğim ya da içinden bir cevap çıkarabileceğim bir yanıt değildi bu. anlamsız anlamsız suratına bakmayı sürdürdüm. "sen o gün dükkandan öyle bi hışımla çıkınca kendim devam edeyim bari dedim. ama baktım olacak gibi değil. konular gittikçe artıyor. hafiften de sıkılmaya başlayınca imdadıma sercan yetişti." diye devam etti. "sercan?" dedim. "bizim çaycının oğlu. sekizinci sınıfı geçen yaz bitirmiş. bana eski kitaplarını filan hep verdi. bi görsen nasıl akıllı çocuk. önemli yerlerin altını hep çizmiş. ben de sadece oraları okuyunca hemencecik bitiverdi kitap. baktım bu yöntem iyi, mahallenin tüm çocuklarına altı çizilmiş kitap getirene bedava bez ayakkabı diye kampanya yaptım." dedi. arka tarafındaki bir rafı göstererek devam etti; "aha bak bu kitapların hepsini mahallenin çocukları getirdi. böylelikle liseyi hemen bitirdim. zaten lise dersleri çok mühim değil. öss'de çıkmayan yerleri atlayınca daha kolay oldu. üniversiteye de gidecektim, ama dediler ki sınavı tee hazirandaymış. ben bekleyemem dedim yandan dahil oldum üniversite gençliğine. işte şimdi de selvi'den filan fosforlu kalemle çizilmiş ders notları topluyorum. bazı hocalarla da anlaştık sınavlara sokuyorlar beni. o da heyecan oluyor işte. öyle mis gibi üniversite okuyorum. diploma vermeyiz dediler ama bu yaştan sonra ne diploması be hacı dedim ben de." dedi.

donmuştum resmen. el yordamıyla oturacak yer arayıp bulduğum bir iskemleye çöktüm. aklıma 15 yıllık eğitim öğretim hayatım geldi. meğer dedim kendi kendime. meğer biz hayatımızdaki boşlukları dolduralım diye gereksiz yere uğraşıyormuşuz. sadece altı çizili yerleri okumak yetiyormuş.

Kim Bu Lenslerindeki Yabancı

2009-10-21T12:50:00.000+03:00

hayatım boyunca çılgıncasına merak ettiğim kontakt lens olayını nihayet tecrübe etme fırsatım oldu. öncelikle bana bu fırsatı sunan arkadaşım sümeyra'ya, anneme, babama, bursa'daki dayıma ve kuzenlerime, memlekette ve yavru vatandaki tüm lens kullanıcılarına selam eder, lenslerinden öperim.

gözüne bilerek bir şey kaçırıp sonradan kaçırmamış gibi yapmak dışında, benim için bu tecrübenin en önemli bir o kadar da şaşırtıcı noktası lens kullanımının çevremde oluşturduğu psikolojik etkiydi. zira lensleri takar takmaz aldığım tüm tepkiler "korkunç" kelimesiyle özetlenebiliyordu. gerçi aynaya baktığımda ben de hafiften tırsmadım değil. tırstım. hatta aynadaki görüntünün elinden bir kaza çıkacak diye kendisine uzun süre bakamadım. karşıda bana dik dik bakan mavi gözlü abi pek tekin görünmüyordu.

şaka bir yana, aslında bu korkunun temelinde benim başkalaşmam yatıyordu. bir lens takımı süresinde ansızın başka birisi olmuştım. haliyle çevremdekiler de masalarında biribirden beliren bu yabancıya karşı savunma iç güdüsüyle hareket edip tırsmışlardı. hala aynı saç şekline, yüz hatlarına, ses tonuna, aynı giysilere sahip olmama rağmen beni bu denli başkalaştıran ve toplam dış görünüş alanımın sıfıra yakınsayan bir oranında söz sahibi olan göz bebekleri ve dolayısı ile bakışlar bir insanı tanımlamakta kullandığımız en şeylermiş. bu gerçekten şaşırtıcı bir şey. güneş gözlüğü de aynı etkiye sahip. bakışları engelleyince hop "gizemli, karizmatik" oluyoruz. neden? çünkü eski şapşal bakışlarımızı gizleyince herkes kafasından bir görüntü seçiyor bizim için. ki bu görüntüler de genellikle filmlerden filan aktarma olduğundan en sevdiğimiz bakış şeklini o siyah gözlüğün arkasına konduruveriyoruz. bu gizleme konusu da ayrı bir konu, neyse.

(lenslerin etinden sütünden faydalanmak da mümkün.)

diğer taraftan lens olayının teknik taraflarını da irdelemek isterim. öncelikle lens takmak ve çıkarmak hakikaten zor bir şey. canhıraş bir şekilde kendi gözümü parmaklarken lens kullananlara saygım bir kat daha arttı. eğer bir insan gözünü kırpmadan kendi gözüne parmak atabiliyorsa o adam benim gözümde buyuk adamdır. (az önce bir cümle içerisinde en fazla "göz" kelimesini kullanma dalında rekoru türkiye'ye kazandırdım sanırım.) ikinci olarak, daha önce kontakt lenslerin kişinin göz rengine bağlı olarak renklendirme performansının düştüğü yönünde bir şeyler duymuştum. ama bence bu etki sözünü edebilecek kadar büyük bir şey değil. ister ela üstüne yeşil, ister siyah üstüne mavi şeklinde kullanılsın göz rengini tam olarak değiştiriyor. başka bir açıdan, kannımca şekil olarak lensin kullanımının tek falsosu, göz bebeğine verdiği bombe. o şişlik bazen çok sırıtabiliyor. hele bazen makyaj desteğiyle gözleri ortaya çıkaracam diye iyice pörtlek gözlere şahit oluyoruz. bu tip şeylere dikkat etmek lazım. madem kızlara seslenmeye başladık şunu da aradan sokuşturayım; la allah rızası için şu ugg denen lanet şeyi giymeyin! yahu çok çirkin. converse'i de sevmezdim pek. ama beterin beteri varmış. zaten boy yönünden milletçe defoluyuz, hepten götten bacak gösteriyor şu zıkkım sizi.

evet. lens diyorduk; gerçekten korkunç bir lens kullanıcısı olmak istiyorsanız lensleri tek tek takıp kullanın. bu bir taraf başka bir taraf başka göz renkleri olayı sadece kedilerde işe yarıyor, diğer türlü terminatör'ün derisinin soyulmuş haline benziyorsunuz.

son olarak; bilmiyorum belki alışkanlıktandır ama en güzeli doğal olanıdır gibi geliyor bana. hani derler ya eli yüzü düzgün, işte o klasmanda yer aldıkça görünüş üzerinde fazla oynamamak lazım. bu yapaylık çağında farklı olmak için doğallığı bozmamak en iyisi.

p.s. : la noolur şu ugg'ı giymeyin. ha benim canımlarım, ha benim güzellerim lütfen diyorum. güzel güzel uyarıyorum. yoksa çok pis çirkefleşip siz o otobüs kapısının eşiğinde otururken ağzınıza tekme atacam bak! te allam!

Duruşuma Kızlar, Gidişime Yollar

2009-10-15T00:08:00.005+03:00

kamyoncu: (kam·yon·cu) 1. Kamyonla taşıyıcılık yapan kimse. 2. Kamyon kullanan sürücü. (bkz. kamyon)

yok işte. o kadar basit ve sığ değil. kamyonculuk ayrı bir dünya, ayrı bir felsefe.

kendi aleminde insanlar. ama biz ne sanıyoruz; "atletli, terli, kıllı yaratıklar". çok yanlış. bi kere adamların yemek yedikleri mekanlar bile kendine has. en alakasızlarının bile zihninde "kamyoncu lokantası" en iyisini en ucuza bulabileceğin yer olarak yer etmiştir. neden? çünkü yolları ve yol kenarlarındakileri bir kamyoncudan daha iyi kimse bilemez. halbüse biz ne sanıyorduk? cahil cühela.. ı-ıh. öyle değil.

haklarında başka hangi sanrılarımız var? öküz, odun, bidon...? öyle de değiller. bak şimdi; kaç kişi tanıyorsun ki iş yeri gibi hayatının çoğunu orada geçirdiği ve sosyal alanda orada var olduğu bir muhitte en görünür bir yere kendini ifade edecek bir şiir yazsın? sıkıysa ofisinde bir denesene. gülerler, ayıplarlar diye mi çekiniyorsun. sadece yakın arkadaşlarının görebildiği facebook statusuna yazabildiğin için kendini muaf sayıyorsun. iş ki onu hiç tanımadığın yüzlerce insana saatlerce egzoz dumanı eşliğinde okutmak. işte bu bir sosyal cesaret örneğidir. o bidon, yontulmamış odun, yeri geldiğinde -bazen oldukça klişe olsa da- bir sözü arabasına işleyerek topluma kendini idafe eder. aman kimseye dokunmayayım. farkedilmeden eve gidip peynir yiyeyim, sonra da yatayım adamlarından değildirler. demek ki neymiş? hassas ve narin olabilmektelermiş.

lütfen kamyonculara karşı biraz daha duyarlı olalım. genç kamyoncular bu durumdan çok rahatsızlar. geceleri uyuyamayıp milleti şarampole yuvarlıyorlar sonra.

40 Yıl Çok Be

2009-10-13T23:52:00.005+03:00

daha hızlı, daha mobil yaşamamızı, yoksa zayıf düşüp eleneceğimizi salık veren modern dünya yaşamı sayesinde bu "bir kahvenin 40 yıl hatırı vardır" mottosu da yok olmak üzere.

yani demem o ki artık uzun süreli dostluklara yer yok. her arkadaşlık ölmek zorunda. böyle diyince hemen yüz ekşitip en iyi arkadaşımıza çağrı bırakmadan önce bir düşünelim. hangimiz doğup büyüdüğü lokasyonda hala hayatını sürdürmekte? okumak için, çalışmak için, öyle ya da böyle bir yerlere gitmemiş kimseyi hiç terketmemiş kaç kişi var?

işte bu mobilite arkadaşlıkların ömürlerini de kısıtlıyor. her gün bir öncekinden daha hızlı olmamız gerektiği için uzun vadeli şeylere mesaimiz kalmıyor. biz farkında olmasak da bilinçaltımızda durmadan biri bize "nasıl olsa bir kaç yıl sonra olmayacaklar, çok takılma" diye fısıldıyor. onun yüzünden arkadaşlarımızla irtibatlarımızı sıkı tutmak bize boş yatırım gibi geliyor.

burada "e, telefon var. facebook var. varoğlu var.. irtibatlar zaten kuvvetli. kimse kimseyi kaybetmiyor. aksine gitgide daha da kolaylaşıyor. herkes ulaşılabilir oluyor" şeklinde bir düşünce de akla gelmiyor değil. ama biraz düşünürsek asıl problemin zaten "ulaşılabilirlik" olduğunu görüyoruz. yani birisi ne kadar ulaşılabilir ne kadar el altında olursa o kadar değersiz oluyor bizim için. çünkü ihtiyaç anlarında o kişiye ulaşımda sıkıntı çekmeyeceğimiz zannıyla ilişkiye mesai harcamak anlamsız geliyor.

misal tee eskilerde mektup olayının çok önem arzetmesi bu yüzden. irtibatın besleneceği tek kaynak mektup. ve alıcı da gönderen de biliyor ki o kağıt parçası üstünde yazanlardan çok oraya ulaşmasından dolayı önemli. zarfa konmuş, üstüne pul yapıştırılmış, elden ele dolaşmış mektup ilişkiye harcanan emeğin kristal halini temsil ediyor. bu elle tutulur hale geçmiş mesai sayesinde ilişkiler daha dayanıklı ve uzun ömürlü oluyor.

günümüze dönelim. ömür boyu sürecek bir ilişki mümkün değil midir? örnekleri yok mudur? ömürlük arkadaşlık insan için bir ihtiyaç değil midir?

doğru. mümkünatı ve örnekleri olan ömür boyu arkadaşlık aynı zamanda yaşamımız boyunca geçirdiğimiz tüm evrelere tanıdık olan birini tanıma şansı olarak gereklidir de. ama daha önceden bahsettiğim hız ve mobilite yüzünden sıradan bir kişi için çok ekstrem bir hal almış durumda. çocukluğumuzda başlayan bir dostluğu, eski arkadaş mertemesine düşürmeden idame ettirmek adeta imkansız. ve birkez düşürülen vites yürüyen arkadaşlığın bir gün duracağının apaçık göstergesi.

konu dışı olarak, durmadan pompalanan "sosyallik ne güzel şey" olayına da ayrı gıcığım var. ne hikmetse herkeste bir sosyalleşme kaygısı, bir asosyallik fobisi almış başını gidiyor. yalnızlığımız öyle bir başımıza vurmuş ki etrafımıza 1000 kişilik "tanıdıklar" ordusu dizmeden kendimizi güvende hissedemiyoruz. gün gelip bu yavan tanıdıklar bir şekilde dağıldığında da afallayıp kalıyoruz. boşluğa düşüp arkadaşlık kurumuna olan inancımızı yitiriyoruz. yalnızlığı bertaraf etmek için topladığımız o kalabalığın yine yalnızlık canavarı tarafından köşeye kıstırılmış bir gürüh olduğunu göremediğimizden arkadaşlığın bir yalandan ibaret olduğuna, hayatta herkesin tek başına savaşması gerektiğine inanıyoruz.

doğruya doğru. benim çok geniş bir çevrem yoktur. yani hani "oo! benim altınkum'da bi tanıdığım var. söyleyeyim yer ayırtsın size" ya da "konyaaltına gittiğinizde bilmem kime selamımı söyleyin" tipinde konuşan insanlardan değilimdir. hatta pek çok kez vefasızlıkla suçlandığımda olmuştur. yalnızlığı -seçilmiş olduğu müddetçe- severim. ama bu durumun bir yanlışlık, eksiklik ve de problem olarak sunulmasından, öyle gösterilmesinden, bana yapılan "görüş, tanış, yabani olma" ikazlarından sıkıldım. bu bıkkınlık ilişkilerimi de etkiliyor. karbonkopya kandil mesajları, facebook statusları gibi iletişim şekillerinin sığlığı beni onları kullanmaktan ve arkadaşlarımla irtibatta kalmaktan soğutmakta. gerçi bu soğukluk cep telefonuyla irtibatımı "çalarsa annem, mesajsa turkcell"e kadar düşürse de bazı avantajları da yok değil. uzun vadede telefonun yaydığı radyasyondan ve de akrostijli kandil mesajlarından kurtuldum diyebilirim. belki bir kaç arkadaşımın son bir yılda ne yaptığından haberim yok ama en azından olur da buluşursak konuşacak konularımız var.

sosyal olmak, 1000 kişi tanımak, her ortamda çevre yapmak zorunda değiliz. pompaya gelmeyeyim. tonguç, sertaç, berke olmaya kasmayalım. herkes kendisini oynasın. birbirimizden rol çalmayalım.

En Sıradan Süper Kahraman: Kastamonulu Avni

2009-09-27T02:11:00.004+03:00

merhaba, ben avni. genel olarak isimlendirildiği üzere ben bir süperkahramanım. "hasiktir ordan! avni diye süperkahraman mı olurmuş?!" dediğinizi duyar gibiyim. ama hakkaten öyle, yani ismim hakkaten avni. 28 yıl önce kastamonu'da bahçesinin orta yerine bir göktaşıyla düştüğüm gün babam bu ismi takmış. yapacak bir şey yok.

ha tabi bir de süperkahramanlık olayı var. aslında durum o kadar da olağanüstü değil. cidden bak.. daha önce de buralara süperkahramanlar gelmiş. milletle taşşak geçeni de olmuş, hakkaten yardım edeni de. mesela hani bir hikaye var ya; eski türk kavimlerinden birinde bir çocuk doğmuş. 3 yaşında kılıç kuşanmış, 5 yaşında ata binmiş, 7 yaşında kımız içmiş falan. işte o da bizden. artık millet nasıl şaşırmışsa, olay efsane olmuş. malesef bu iş biraz böyle. yani ne kendini çok gizleyeceksin ne de açık edeceksin. açık edince görenler kafayı yiyor, gizleyince de sana eziyet oluyor, sefil sefil yaşıyorsun.

bana dönersek ben 11 yaşımda inşaattan kuma atlarken farkettim bende bir şeylerin farklı olduğunu. arkadaşlar ikinci kattan atlarsın atlayamazsın filan gaza getirdiler ben de atladım. şimdi yine "hadi lan.. ben de atlıyorum ikinci kattan. bunun nesi süperlik?!" dediğinizi de duyuyorum. ama bu kadar değil. ben oradan atlayınca arkadaşlar gaza getirmeye devam ettiler.
"üçten atla" diye. o zamanlar salaktım. "atlarım olm" diye hırslanınca soluğu üçüncü katta aldık. o yüksekliği görünce bende hafiften yusuf yusuf atmaya başladı. belki iddiayı unuturlar diye

arkadaşları lafa tutmaya başladım. orada bulunan çocukları, yaklaşık yarım saat boyunca çarşıdaki bir bakkalda bedava dondurma dağıtıldığına ikna etmeye çalıştım. inanmadılar tabi. "atlamayacak la.. bunu bi daha aramıza almayalım." diye konuşmaya başlamışlardı ki ben kendimi boşluğa bırakıverdim. düşerken daha önce ikna çabalarına harcadığım yarım saatimi atlayış fizibilitesi üzerine harcasaymışım diye düşündüm. zira daha ilk katta kafam aşağı katların birisinin pencere çıkıntısına çarpıp beni havada tepe taklak etmişti. başaşağı düşerken yukarı malzeme çekmeye yarayan vincin teline tutunma çabalarım hızımı yavaşlatsa da aşağıdaki kuma belime kadar saplanmama mani olamamıştı.gözlerimi hastanede açtığımda ağzımda hala bir miktar kum vardı ve biraz da üç numara kesilmiş saçlarımın arasındaki kum taneleri kafamı kaşındırıyordu. içimden "annem beni gebertecek.." diye düşünürken hastane odasına babam girdi. telaşlı görünüyordu. bana yaklaştı. ben kızıp tokadı basacak diye beklerken "oğlum, iyi misin? bir şeyin var mı?" diye sordu. içinde bulunduğum olayın ciddiyetini o zaman farkettim. zira çok ciddi bir şey olmasaydı en azından babam bir kulağımı çekip küfrederdi. ama garip bir şekilde hastanede herkes çok iyi davranıyordu bana. bu yüzden hayatım boyunca hastaneleri hep sevdim. ama hastaneye o günden sonra hiç işim düşmedi.bu olay yerel basında "üçüncü kattan düşen çocuğun burnu bile kanamadı" olarak yer buldu. muhtemelen okuyanların çoğu da "öldürmeyen allah öldürmüyor" diye düşündü. ama benim düşüncelerim biraz farklıydı. sonradan denedim; mesela ne kadar zorlasam zorlayayım iğnenin batmamasını istediğim sürece iğne derimi delemiyordu. sonra bi kere de kamyonun altından top çıkarırken kamyon elimin üstünden geçti yine bir şey olmadı. tüm bunların üzerine anladım ki ben biraz farklıyım.bu fiziksel farklılık psikolojime de etki yaptı tabi. haylazın teki oldum çıktım. sağa sola sataşıyor, mahallenin en kabadayı çocuklarına kafa tutuyordum. hiç yoktan problem çıkartıp milletle kavga ediyordum. hani mahallenizdeki çelimsiz ama cok iyi dövüşen üç numara saçlı psikopat çocuk vardı ya. işte o bendim..

(kastamonu sokaklarında hayat zordur.)

sorunlu çocukluk beni evden erken kopardı. liseyi bitirince üstün yeteneklerimle sinema dünyasında yer bulacağımı sanarak istanbul'a gittim. bir kaç filmde figüranlık yaptım. ama istediğim rolleri bulamadım. çünkü hiç bir yönetmen 17 yaşındaki bir çocuğa arabayı şarampolden aşağı yuvarlama rolünü vermiyordu.

ne garip değil mi? herkes süper kahraman olmak ister. özel bir yeteneği olsun ister. ama gelin görün ki hiçbir işe yaramayan bir yetenek sıkıntıdan başka bir şey getirmiyor. örneğin kurşun geçirmez olmam o sıralar karnımı doyurmama yetmiyordu. eskiden olsa belki sirkte filan çalışırdım. ama sirk mi kaldı mınakoyim. fakat gelin görün ki biraz ingilizce bilseydim belki markette poşet tutan eleman olabilirdim.

istanbul'da dayımlarda kalıyordum. dayım çok iyi bir insandı da, sanki yengem evinde atletle dolaşan üç numara saçlı bu genci pek sevmemiş gibiydi. iş bulamayınca babamın gönderdiği parayla dersaneye yazıldım. amacım hiç değilse universite okuyup kastamonu'ya geri dönmekti. hem universiteyi kazanırsam belki saçlarımı uzatırım diye düşünüyordum.

üniversite sınavına çok çalıştım. gece gündüz test çözdüm. o aksi problemli avni gitmiş yerine öss test kitabı canavarı bir avni gelmişti. ikinci kez bitirmediğim soru bankası kalmamıştı. belki siz de rast gelmişsinizdir, hani "günde kaç soru çözüyorsun?" sorusuna "700 ama konu tekrarı da yapıyorum." diye cevap veren uyuz çocuk vardı ya. işte o bendim.

işte bu çalışma temposuyla çalıştığım bir gün pek sıradan olmayan hayatımda sıradışı bir olay daha oldu. çalıştığım dakikayı çözdüğüm soru sayısına bölen arkadaşlarım saniye başına 12.4 soru düştüğünü hesaplayınca yalan söylediğim kanısına varmışlardı. içlerinden biri de ileri gidip beni sıkıştırmak için bana yalan söylediğimi itiraf etmem için baskı yapması üzerine ben olaya uyandım. kafam karışmıştı. akşam eve gelip yemek yedikten sonra masama geçtim. kronometreyi çalıştırıp, saati masaya ters olarak koydum ve test çözmeye başladım. soruları yapıyordum ama aklım hep kronometredeydi. mümkün olduğunca soruları ağırdan alarak cevapladım. cevapları arkadan kontrol ettim. 25 soruluk testin hepsini doğru yapmıştım, bu benim için yeni bir şey değildi. fakat kronometreye bakıp 3.53 saniye ibaresini görünce şok oldum. bu deneyi tekrar tekrar uyguladım. acaba dakikayı saniye diye mi okuyorum diye başka

başka saatlerle tekrarladım. sonuç değişmiyordu. öss'ye hazırlık yüzünden özel yeteneklerimden iyice kopmuş olan ben böyle bir şeyle karşılaşınca dünyaya daha farklı bakmaya başlamıştım.

büyüdükçe daha sakin bir insan olma eğilimim devam etti. bazen hayatım üzerine düşündüğümde sakin ve sıradan bir ömür istediğimi farkettim. bu yüzden öss'de makul bir net çıkartıp bir mühendislik bölümünü yazdım. hani sizin dersanede hep denemelerde derece yapıp öss'de sıçan inek öğrenci vardı ya. işte o bendim.

üniversitede saçlarımı uzatmaya başladım. top sakal da bıraktım. artık bambaşka görünüyordum. özel yeteneklerimi ise çok nadiren kullanıyordum. sıradan bir hayat için süper yeteneklerimden vazgeçmiştim. çünkü biliyordum ki sıradan olursan başın belaya girmez.

(universite yıllarım çok güzeldi.)

yeteneklerimi kullandığım nadir anlardan iki tanesini anlatmak isterim. birincisi şöyle; ikinci sınıfta finaller öncesi arkadaşların evinde toplanmıştık. ilk 15 dakika her şey harikaydı. herkes ders çalışıyor, notlar fotokopiler havada uçuşuyordu. birbirimize "oğlum yarın 90 ı çakacaz!" diye gaz veriyorduk. ama ne olduysa büyü birden şu cümle ile bozuldu; "la çay içen var mı?". çayı içtik. üstüne iki el pes attık. ama bir türlü eski havamıza giremedik. ders çalışmamız lazımdı ama hiçbirimizde eski heves kalmamıştı. çaydı, maçtı, monopolydi derken sabahı ettik. 3 saat sonraki sınav için hepimiz "hacı salla ya.. olmadı bütte geçeriz.." moduna girmiştik. kimileri oturdukları yerde uykuya daldı. kimileri çorba içmeye dışarı kaldı. arkadaşlarla sabahlamak güzeldi ama şu anki durumum bana huzursuzluk veriyordu. hele 3 saat sonraki sınavda boş kağıt vereceğimi düşünmek beni kahrediyordu. elimde olsa zamanı geri alıp dün akşama dönerdim diye düşünürken özel yeteneklerim aklıma geldi. olur ya belki böyle bir gücüm de vardır diye yaklaşık 1 saat boyunca zamanı geri almaya kastım. olmadı. ter kana batmıştım ama zamanın ilerleyişinde bir değişiklik olmamıştı. başım zonkluyordu, bari son son notlarıma bakayım diye umutsuzca önümdeki fotokopiye uzandım. fakat elimi göremiyordum. daha doğrusu hiç bir parçamı göremiyordum. sanırım kendimi o kadar kasmıştım ki görünmez olmuştum. belki de en eğlenceli özel yeteneğimi o zaman keşfettim. şaşkınlık dolu 1 saat boyunca bu yeni özel yeteneğimi denedim. arkadaşlara şaka yaptım, sokakta milleti dumur ettim filan. tekrar görünür olmayı da öğrendikten sonra aklıma müthiş bir fikir geldi; sınav sorularını çalmak. çok zor olmayan bir operasyon sonrası sınav sorularını elde ettim. fotokopiyle çogalttığım soruları tüm sınıfa el altından dağıttım. hani üniversitede sınıfınızda sınavdan önceki son onbeş dakikada "sınavda bunlardan çıkacak" diye dağıtılan sorular vardı ya. işte o da bendim.

ikinci özel yetenek kullanma hadisem ise bu kadar güzel bir sonuç vermedi. kazara duvarlardan geçebildiğimi farkedip kendimi yan dairenin yatak odasında bulunca gece gece epey problem çıkarmıştım. sonra o evden bizi kovdular zaten.

şu bu derken okul bitti. ve size söyleyeyim süper kahraman bile olsanız üniversite bitip iş bulana kadar süren o acayip dönemi yaşıyorsunuz. yok askerlikti yok yüksek lisanstı filan oldukça sancılı bir dönem. maalesef kaçarı da yok.

askere gittim. ama allah için askerlik boyunca hiç yetenek kullanmadım. hani paşa paşa derler ya. öyle geçti gitti. askerden döndükten sonra memlekette bir fabrikada işe başladım. yeteneklerimden pek kimseye bahsetmedim. bahsettiğim insanlar da benimle görüşmeyi reddedip benden uzaklaştılar. bu biraz can sıkıcı oldu benim için. ama arada sırada eğlenmedim değil. mesela; euro 2008'de attığımız son dakika golleri, hiç ortaya çıkmayan loto talihlileri, arada sırada görünen ufolar, felaketlerden mucizevi bir şekilde kimi insanlar ve benzeri garip şeylerde katkım var. ha bu arada belki aklınıza gelmiştir ama, vallahi billahi recep tayyip erdoğanı attan ben düşürmedim. o ben değildim. valla lan! niye gülüyorsunuz olm..

şimdilik bu kadar. ha bu arada, süpermen, örümcek adam, x-men tayfası, fantastik dörtlü, ajdar filan... bunların hepsi gerçek. hepsiyle birebir görüşmüşlüğüm var. kimileriyle kanka sayılırız. hani diyorlar ya "amerika pazarlamasını biliyor aga.." diye. o hakkaten doğru. adamlar parayı götürüyor valla. bizimkilere yazık oluyor. devletimiz biraz yardımcı olsa türkiye'den de çok süper kahraman çıkar. yetkililer bu konuya eğilseler çok iyi olur. biz çektik başkaları çekmesin.

dinlediğiniz için teşekkürler. iyi günler.

not: olm, şu orman yangınlarını kim çıkarıyorsa çok pis sövüyorum ona göre. imanımız gevriyor lan söndürecez diye. iki dakka adam olun.

Tanıdık

2009-09-23T15:05:00.003+03:00

salonda oturan üç kişiye gereksiz bir sessizlik eşlik ediyordu. hem ev sahipleri hem de aslen bu ziyaretin muhattapları olan annem ve babam komşu ziyaretine çıkmıştı. bayram ziyaretlerini sevmediğimden evde kalmak istedim. ama bizim eve gelebilecek misafirleri hesap edememiştim. erken kalkılan bayram sabahlarının en lüzümsüz iştirakçisi bir tanıdık ve tanıdığın karısını bizimkiler gelene kadar oyalamalıydım. tanıdık amca ve karısını içer buyur ettim. önlerine zigon sehpanın ortancasını çıkartım ve kendilerine baklava ve su servisi yaptım. kısa bir hoşbeş faslından sonra haklarında öğrenebildiğim tek şey eski komşularımız olan amca ve teyzenin küçüklüğümde bana 1 hafta bakıcılık yapmış olmalarıydı. ailem için eski olsa da benim için daha bir kaç dakikalık tanıdıklar olan bu kişilerle paylaşacağım konuların azlığı odaya sıkıntılı bir sessizlik doldurmuştu. sessizlik sıkıntıyı, sıkıntı ise sessizliği besler halde 3 dakika ya da yanlış saymadıysam 197 saniye bekledik.

sessizliği, hafif şişmanca ve bıyıklı olan tanıdık amca bozdu; "ee.. nasıl gidiyor okul?". açıkçası o sıkıntı anında bu sorunun gerekliliği yahut ciddiyeti hiç önemli değildi benim için. sessizlik bozulsun da ne olursa olsun diye düşünerek hemen cevap verdim; "ben bu sene bitirdim.". tanıdık amcanın surat ifadesi değişmeden aynı ses tonuyla kontra bir soru sordu; "hangi bölüm?". aslında buna alışkındım. hiç yapmadıysam aynı konuşmayı yaz başından beri 100 kere yapmışımdır. her seferde olduğu gibi bu seferinde de replikler hiç değişmeden hangi bölümde okuduğum, bölümün aslında ne kadar zor olduğunu, ilerdeki iş imkanlarını, hatta mühendislik fakültelerinin kız oranlarını kısa bir soru cevap şeklinde tartıştık. sohbet iyi gidiyor gibiydi ama bir türlü derinleşmiyordu. konuşacak malzemeyi çabuk tükettiğimizi ve tekrar eski sıkıntılı sessizliğe döneceğimizi zannederken tanıdık kişi ilerideki 45 dakikanın kaderini belirleyecek soruyu sordu; "ee.. şimdi ne yapacaksın?"

sen de "ee.. ne var bunda?" diye düşünebilirsin. ama bir dur sevgili okur. evet, "şimdi ne olacak?" sorusu da elbet bir çok kez soruldu daha önce. ve ben şimdi de öncekilerinde olduğu gibi "askerlik var. onu halletmeyi düşünüyorum." diye yanıtladım. ama ne olduğunu anlamadığım bir şekilde tanıdık amcanın bir anda yüzü ekşidi. karısına baktım. onda bir sorun görünmüyordu. hala önündeki baklavayla meşguldü. tekrar tanıdık amcaya döndüm, yüzünün ekşiliği geçmemişti. neler olduğunu anlamıyordum. ama içimden bir his bela geliyor diyordu. bu saçma sahneden soyutlanmak amacıyla gülümseyerek başımı eğdim ve halıyı incelemeye, ayagımla halının dokusunu okşamaya başladım. halıyı incelemek içimdeki bela geliyor duygusunu biraz azaltıp yerine tatlı bir huzur koymuştu.

ama tanıdık amca bana bu huzuru çok gördü. az öncekinden biraz daha yüksek bir ses tonu kullanarak "niye tecil ettirmedin?" diye sordu. ben halıdan kafamı kaldırmayarak ve başka bir soru gelmeyeceğini umarak "bir an önce aradan çıksın istedim" dedim. "olur mu ya?! bu zamanda askere mi gidilir? devlet hak vermiş, tecil ettirsene. millet kaçıyor, sen misin tek enayi. okumuş adamsın basmıyor mu kafan. hem yüksek lisans filan var. düşünmüyor musun yüksek lisans? olmadı açık öğretim var. kpss var.. var oğlu var." dedi. yavaşça artan ses tonu beni, bakışlarımı, dikkatimi ve benliğimi aynı hızla halının desenlerine daha da gömmekteydi. "krizden dolayı askerlik mecburen oldu biraz. yoksa çalışmak istiyordum tabi. yüksek lisansı da iş tecrübesi edindikten sonra yapmak daha mantıklı diye düşünüyorum." diye kendimi savundum.

ama amca hepten coştu; "olur mu be! ne krizi.. tembeller iş bulamıyor sonra kriz mriz.. sen gençsin taşı sıksan suyu çıkar. ama nerdeee.. sadece yatmayı bilirsiniz. o bilgisayar mıdır ne karın ağrısıdır, dünyanız o olmuş.. karı kız peşinde maymun olmuşsunuz. işiniz gücünüz soytarılık. adam olsanız biraz. bizim tahsinlerin oğlu var. adam gitti ingilterede bankada çalışıyor. yapan nasıl yapıyor? he? sen yat, millet malı götürsün.". tanıdık amca kontrolden çıkmak üzereydi. gerçi bu fevri çıkışı benim de kanımı kaynatmıyor değildi. yo hayır. konuştuklarından etkilendiğim ve bir önce bir taş bulup sıkmak gibi ya da ingiltere'de bir bankada veznede çalışma arzusu gibi bir etkilenme değildi bu. dürüstçe söylemek gerekirse tanışıklığımızın toplam süresi 1 hafta 15 dakika olan bir tanıdıktan böylesine bir azar işitmek gücüme gidiyor, bende amcaya kafa göz allah ne verdiyse dalma isteğinden başka bir şey doğurmuyordu. aklımdan çeşitli nefret sahneleri geçmeye başlamıştı, mesela önce teyzenin tabağına tekme atardım, tabak teyzenin suratına çarpar onun dikkatini dağıtırdı, sonra amcayı bir low kick ve sol direkle etkisiz hale getirir teyzeyi de bir dirsek darbesiyle yere yığabilirdim. tüm bu düşünceler havada uçuşurken ortamdan tamamen kopmuştum. halının desenleri, teyzenin ağız şapırtısı, amcanın yüksek volümlü sesi.. her şey tamamen flu olmuştu. adeta psikopata bağlamıştım.

bir müddet süren bu hipnoz halinden yavaşça uyanmaya başladım. amca bağıra bağıra konuşmaktan yorulmuş bir halde koltuğa yığılmıştı. terlemiş ve burnundan sinirli sinirli verdiği nefes "fissle.. fssle.." diye ses çıkarıyordu. teyze ise aynı umarsızlıkla baklavasının dibini sıyırıyordu. "bu da amma yedi lan" diye düşünürken algılarımın yerine geldiğini farkettim. sessizliği "hep böyle yapıyorsunuz.." diye mırıldanarak bozdum. tanıdık amca yığıldığı koltuktan hafifçe doğruldu, uzunca bir süre suratıma baktı. ben bakışlarımı ondan kaçırmaya çalışırken "ne yapıyoruz oğlum? biz sadece senin iyiliğini düşünüyoruz.. istiyoruz ki sen hep iyi ol. bizim hatalarımıza düşme." dedi. ses tonu yumuşamıştı. hatta biraz şefkat tadı bile aldım dediklerini dinlerken. ama bana bu kadarı yetmezdi. az önceki ayar sekansı sinirimi çıkarmıştı bir kere. onun sesindeki alçalamaya mukabil bu sefer ben üste çıkar bir edayla; "bırakın ben kendi iyiliğimi düşüneyim!" diye sertçe karşılık verdim. tanıdık amca gözlerini devirdi ve bir "ya sabır" nefesi verdi. ama ben durmadım; "ben de hata yapayım ki öğreneyim. beni onu yap bunu yapma diye yönlendirmenizden bıktım. zaten kafam karma karışık bir de siz üstüme üstüme gelmeyin be!" dedim. artık alenen bağırıyordum. ağzıma geleni esirgemiyor toplamda 1 hafta 40 dakikalık tanışıklığa yakışmayacak sözler sarfediyordum. bu sefer amca halıya kitlenmişti. suçlulukla karışık bir zafer duygusu hissediyordum. tam söze "artık ben yetişkin biriyim. kendi kararımı alabilirim." diye başlayıp olayı tatlıya bağlayacak ve bu olayı hiç yaşanmamış gibi kapattıracak bir konuşma yapmaz üzereydim ki tanıdık amca sözümü "zehir zıkkım olsun!" diye mırıldanarak kesti. bu tepki bende kısa bir durgunluğa sebep oldu. içimdeki suçlulukla karışık zafer duygusu yerini katıksız suçluluğa bıraktı. amca bu benim kontrpiyerde kaldığım anı iyi değerlendirerek tiradına devam etti; "onca emek ettim. yedirdim içirdim.. haram zıkkım olsun.. defol.. defool!!" diye haykırdı. ben hırsla ayağı kalkıp hızlı adımlarla kapıya yöneldim. o sinirden bir ayağıma başka diğerine başka bir ayakkabının tekini giyip kapıyı ardımdan hızlıca çarptım. çok sinirlenmiştim. gördüğüm yumruklanabilir cisimlere hızlı ama elimi de acıtmayacak yumruklar atarak sokakta yürümeye başladım. hırs, sinir ve biraz da soğuk esen rüzgar sözlerimi sulandırmıştı. eskiden "bizim ev" diye çağırdığım o apartman dairesinde, o iki tanıdığı yalnız başlarına bırakıp kendimi en azından şimdikinden daha özgür hissedeceğimi sandığım yeni bir hayata attım.

Hepimiz Üstümüze Rahat Bir Şeyler Alalım

2009-09-22T14:22:00.008+03:00

geçenlerde eve yorgun bir halde gelmiştim. önce çoraplarımı çıkartıp annemin göremeyeceği, benim bile sonradan bulamayacağım, yerini şu anda tam hatırlamadığım bir köşeye top yapıp fırlattım. pantolonumu da çıkarıp dolaba teptim. tam akabinde pijamalarımı giydiğim o küçük anda bacaklarımdan yukarı doğru yayılan

rahatlama hissi bedenimde garip bir uyuşukluk meydana getirdi. gözlerim hazzın etkisiyle yarı yarıya kısılmışken tek bir şey düşünebiliyordum; pijama müthiş bir icat.

tabi ki hikaye aynı erotizm seviyesinde devam etmedi. hemen ardından salona geçip gayet şuursuz bir biçimde ayaklarımı uzatarak televizyon seyrettim. fakat şimdi anlıyorum ki o andan sonra dünya artık eskisi gibi değil benim için. pijama artık giyilebilen bir nesneden öteye geçip bir yaşam felsefesi haline geldi bende. tuvalette olsun, yatmadan önce olsun, her boş anımda ("boş zamanlarında ne yaparsın?" sorusuna hep "düşünürüm." demeyi istemişimdir.) aklımda pijama vardı. evdekiler bu garip halimden hafiften kıllanmaya bile başlamışlardı. hatta ben bile kendimi karanlık bir odada mır mır sayıklayıp ileri geri sallanırken bulduğumda tırsmadım değil. yani pijama uğruna hafiften kafayı çizdim sayılır.

ama düşünmeyecek gibi de değil ey sevgili okur. mesela son zamanlarda aklımda şu soru var; "pijama mı daha önce vardı, yoksa günlük elbise mi?". eski insanlar "ulan misafirin karşısına da böyle çizgili ceylan derisiyle çıkmak ayıp olur. ben kendime kaplan kürkünden elbise diktireyim" mi dediler yoksa "ay, sabaha kadar kaşına kaşına bir hal oldum şekerim.. çıplak da yatamazsın. mağaradaki adamlar garip garip bakıyor. eh bir de sinekler ısırıyor. şöyle yumuşak bi şey olsaydı da giyseydik tiril tiril.." mi dediler?

muhtemelen o zamanlarda olayın teorisinde şöyle bir şey vardı; "arkadaş, dışarda türlü hayvan börtü böcek var. sonra orman pis, sağa sola deyince kirleniyor. sağlam giyinmek lazım. ama yatarken de rahat bir şeyler giymek lazım. öbür türlü sabah kalkınca bi acayip oluyor. insanın ağzı burnu yamuluyor. iyisi mi yatarken ayrı, gün içerisinde ayrı şeyler giyeyim.". fakat şimdiki zamanlara gelirsek; bi kere artık vahşi hayvanlar böcekler filan yok. yani sıkı giyinme derdi sadece soğuktan korunma amaçlı. zaten bu konu küresel ısıma isimli projeyle tarihe karışmak üzere. sonra, daha da ilerde kirlenmek gibi bir derdimiz de olmayacak. zira hep bir koldan sterilizasyon pompası yapılıyor reklamlarda. böyle geleceği anlatan filmlerde de hep görüyoruz beyaz düz elbise giymiş amcalar uzay gemilerinde dolaşıyorlar filan. o konunun da sıkıntısı geçmek üzere. peki her şey pijamanın dünyaya hakim olmak üzere doğuşunu gösterirken ben soruyorum; "yav niye kendimize eziyet ediyoruz?"

dostlar, giyelim pijamalarımızı. şöyle rahat rahat oturalım, gezelim, yatalım, kalkalım. soğuk mu hava, al giy üstüne bi kat daha. kirlendi mi, çıkar at makineye o yıkanırken öbürünü giy. yok oldu olmadı, yok bu ayakkabının üstüne gitmedi derdi de yok. mis gibi!

belki bunu ilk dile getirenlerinden biri olacağım bu yüzden heyecanlıyım ama şöyle bir şey var; pijama devrimi! "herkes üstüne rahat bir şeyler alsın!" aha sloganı da böyle. nasıl mı olacak? şöyle ki; öncelikle küçük bir grupla başlayacağız. örneğin bu yazıyı okuyanlarla. şimdi, biz ilk aşamada bakkala manava filan hep pijamayla gideceğiz. biz bu sayede mahalle eşrafında alışkanlık oluşturup yavaş yavaş bakkala pijamayla gidenlerin sayısını artıracağız. hem biz hem de bizden görenler topluma alttan alta "pijama ayıp bir şey değildir" imajı pompalıyacak. yeterli bilinç oluştuğunda üniversitelerde okuyan arkadaşlarımız derslere pijamay

la gidecek. "özgür gençlik" falan filan ayağına pijamaya milleti özendirip üniversite gençliğini tarafımıza çekeceğiz. onlar hareketin dinamosunu oluşturacaklar. (üniversite gençliği olmadan devrim olmaz.) sonra modacılar gençlerin eğilimini, pijamadaki büyüyen pazarı, artan talebi görüp daha giyilebilir, kullanışlı ve çeşitli ürünler tasarlayacak. üretilen bu ürünler sayesinde hareket marjinal gençlikten tüm halka yayılacak. bu yayılmayı çeşitli propagandalarla destekleyip büyüteceğiz. mesela avrupa yakası'ndaki gaffur iyi bir ivme yakalamıştı pijamacılık adına. işte tıpkı onun gibi, dizilerde filmlerde pijamalı karakterlerin artması için lobi ve gerekirse baskı yapacağız. ünlülere pijama giydirteceğiz. kimi zenginler bol eğlenceli çılgın pijama partileri düzenleyecek. diğer taraftan toplumun alt kesimi ve ya

şlılara da pijamanın ne kadar sağlıklı, ucuz ve iyi bir alternatif olduğu hakkında reklam yapacağız. böylece pijama, toplumun her kesiminden kabul görecek. ve öyle bir gün gelecek ki dostlarım işe, maça, misafirliğe hatta kız istemeye bile pijamalarla gideceğiz. işte o gün, ilk pijamalı kızın ilk pijamalı damada verildiği o kutlu gün rahatlığın ve huzurun günü olacak. o günden sonra pijamanın verdiği dinginlik sayesinde bütün savaşlar kavgalar, anlaşmazlıklar bitecek. yapılabilecek en büyük kavga pijama devriminin her yıl dönümünde düzenlenecek büyük yastık kavgası olacak. böyle kuş tüyü yastıklarla büyük meydanlarda millet birbirine allah ne verdiyse girişecek. aynı filmlerdeki gibi havada tüyler filan uçuşacak. süper olacak süper! belki insanlar genellikle kendilerini yorgun ve uykulu hissedecek ama her zaman mutlu olacaklar. herkes habire esneyecek.

(evet.. şimdilik çok uçuk görünüyor. ama bu manzaraya alışacağız.)

negzel di mi sevgili okur? mutlu yarınlar için, insanlık için bunu yapmalıyız. gelecek nesillerimize huzur dolu yarınlar bırakmamız için elimizi taşın altına sokmalıyız. inanırsak başarabiliriz bence. ama şimdi yatalım. çünkü saat geç oldu. hem uykulu kafayla devrim yapılmaz. yarın sabah erkenden kalkıp yaparız. hepinize iyi geceler, beni kaldırmayı unutmayın.

İkincilik Dünyanın En Güzel Şeyi

2009-09-12T14:14:00.004+03:00

ikinciliği, ikincileri severim. ikinci; ne birinci gibi götü kalkıktır ne de üçüncü gibi ezik. onda ne birincinin kendini beğenmişliği vardır, ne de üçüncünün haseti. ikinci ne bronzun tırtlığını taşır ne de altının cıvıklığını. ikinci gümüş gibi asil ve kendi halindedir. bulunduğu yerde kendini farkettirir ama ben buradayım diye de bağırmaz.

evet, ikincinin fotoğrafını çekmezler, onunla röpörtaj için sıraya girmezler. ama ikinci için bu çok da önemli değildir. o sessiz ve derindendir. birinci gibi şov yapmaz, üçüncü gibi kendini kasmaz.

tamam.. belki en iyisi olamamıştır, belki en iyi olmayı çok küçük bir farkla kaçırmıştır ama hiçkimse ona başarısız da diyemez. o da çalışmış çabalamış bir sonuç almıştır. ve bu sonuç ona hala en iyisi olmak gibi bir hedefi, uğrunda savaşacağı bir şeyi verdiği için fena bir şey değildir. onu daha iyisini yapmaya motive eder.

birincinin düşmanı çoktur. onun için her zaman bir meydan okuyan bulunur. üçüncüyü ise kimse sallamaz. onun da pek bir ağırlığı yoktur. ama herkes ikincinin dostudur. birinciye uzaktan imrenilerek bakılır, yanına gitmeye çekinilirken insanın ikinciyle sohbet edip "geçmiş olsun kardeş.. üzülme, daha iyisini yaparsın." diyesi gelir.

ikincilik omuz silkerek söylenen "kısfpmet" dir, ikincilik azimle verilen "seneye inşallah" sözüdür, ikincilik biraz da gururla karışık "buna da şükür" duygusudur.

ikincileri sevelim! onları da öpelim.

Arkandan Konuşmam Ama Çok Pis Şiir Yazarım!

2009-09-02T12:24:00.005+03:00

Hani elektrikler gider ya

Sen de öyle gittin sevgilim
Arkanda kapkaranlık bir oda bırakınca

Gözlerim sensizliğe alışırken mumların yerini hatırlamaya çalıştım

Hani sular kesilir ya

İşte sen de öyle selamı sabahı kestin sevgilim

Bir alışkanlık sana seslendiğimde

Hırrladın tıssladın pıhhladın bana

Hani diş macunu biter ya

Bizim birbirimize saygımız da öyle bitti sevgilim

Ortamızdan ezile büzüle harcarken ömrümüzü

Geride bir daha diş fırçalamamak için bahanemiz kalmıştı

Hani şampuan tükenir ya

Bizim ahenkli sohbetlerimiz de öyle tükendi sevgilim

Boş şişeden medet umduk

Sulandırdık konuları, yoğunluğu kalmadı

Hani evin anahtarı kaybolur ya

Galiba senin kalbinin anahtarını ben kaybettim sevgilim

Dışarda kalmanın telaşıyla tüm tanıdıklarımı aradım ama

Kimse yardım edemedi çünkü yedek anahtarı hiç kimseye vermemiştim

(posta gazetesindeki abiden rica ettim, blogumuz için de bir poz verdi.)

Tünelin Ucundaki Mahmut Hoca

2009-08-31T14:38:00.005+03:00

beyin dediğimiz organ çok acayip bir şey. çalışma prensipleri açısından yine ilginç bir organımız olan götümüzden de oldukça farklı. işlevleri, işlemleri çok değişik sonuçlar doğurabiliyor. hafıza mefhumu bizlere ufak oyunlar oynayarak eğleniyor, güldürürken düşündürüyor, ağlatırken burnumuzdan sümük akıtıyor. o duygu dolu anların içinde sümüğün ne işi var ey okur, sorarım sana!

geçenlerde bu afacan beynim bana yine ufak bir oyun oynadı. bir sabah kalktığımda ta ilkokulda okuduğum küçük bir hikayeyi aklıma getirdi. hikayede adamın biri yıllar sonra hala yaşadığını öğrendiği ilkokul hocasını ziyarete gidiyordu. evet, derinliği rakım çalapala'nın şiirleri kadar olan bu salak hikaye beni harekete geçirmeye yetti. ben de ilkokul öğretmenimi bulup yıllar sonra ortaya çıkardığı eserle gururlanmasını sağlamalıydım. bunu türk eğitiminin bir neferine yaşatmak boynumun borcuydu.

zaten tatil için bulunduğum memleketimde hocamı (oo! bu arada; "hoca" denmesine kızardı. "öğretmenim" denecek!) arama çalışmalarına başladım. burası küçük bir yer. herkes herkesi tanır. fazla uzun sürmeyen bir araştırma sonucunda (anneme sordum, o da söyledi) öğretmenimin hala burada olduğunu, emekliliğinden sonra bilgisayar sarf malzemeleri satan küçük bir dükkan açtığını öğrendim.

bir pazartesi sabahı öğretmenimi görmek için hazırlanmaya başladım. önce güzelce traş oldum. sonra tırnaklarımı kestim. öğretmenimin yanına üzerinde "tak fişi bitir işi" yazılı tişörtle gitmek olmayacağından üzerime bir şeyler uydurmak için babamın elbise dolabını açtım. siyah, gri, mavi... bir çok yeni ve şık takım elbisenin içinden kahverengi kaşe ceketli eski elbiseyi aldım. çünkü mazallah diğerlerinin başına bir iş gelirse babam önce ağzımı karışlar sonra da alnıma sıçardı. bu 17 yıllık takım elbisenin dolapta bunca yıldır beklemesinin hikmeti buymuş, diye düşünüp seçtiğim takım elbiseye yine en az kendi kadar yaşlı olan bir kravat da aldım. kravatı düzgün bağlayamadığımdan olsa gerek küçük, ince düğüm gibi bir şey oldu. ama çok ilginç biçimde kravat o eski kahverengi takımın üstünde hiç de şekilsiz durmuyordu. aynada gördüğüm bu tipi bir yerden gözüm ısırmaya başmamıştı.fakat vakit kaybetmemem gerektiğinden fazla üzerinde durmayarak saçlarımı taramaya başladım. normalde şekil almadığı için ahengine bıraktığım saçlarım takım elbisenin cebinde bulduğum tarağa da isyan halindeydiler. mutfaktan yarım limon kesip elime sıktım. sonrada limon suyunu bir güzel kafama tatbik ettim. saçlarım bir anda söz dinler oldu. hem güzel de kokuyordu.

hazırdım. her şey hazırdı. dış kapıdan çıkmadan evvel son bir kontrol için tekrar aynaya baktım. aman allahım!!! işte şimdi her şey anlaşılıyordu. ben bu kahverengi takım elbise, biçimsiz kıravat ve yana yatık saçlarla hababam sınıfındaki ahmet olmuştum resmen. bu rastgele benzerlik karşısında şoka uğramamak elde değildi. ayrıca ufaktan bir his vardı içimde. sanki değişmiştim. sanki içime ahmet kaçmış, davranışlarım konuşmam onun gibi olmuştu. böyle bir dinginlik, bir onurlu duruş, bir azim hissi, mahzun ama kararlı bakışlar filan... öğretmenimin dükkanına gidene kadar yavaş ve vakur adımlarla yürümüş, yolda tanımadığım bir çok insana selam verip halini hatrını sormuştum. ahmet'in ruhu beni ele geçirmişti.

bu sıcak yaz günü giydiğim kaşe ceketin sauna etkisi eşliğinde yürüyerek dükkana vardım. takım elbisemin cebinden mendilimi çıkartıp terimi sildikten sonra içeri girdim. işte oradaydı! yıllar onu hiç değiştirmemiş bir halde tezgahın arkasında oturuyordu. sanki biraz sonra yoklama defterini açıp yoklama çekecekmişçesine aynıydı her şey. içeri girdiğimi farkedince doğruldu. gözlüklerinin üstünden bakıp "buyur.." dedi. yıllar sonra beni tanımaması doğaldı. ama bir taraftan da bu muhteşem anı biraz daha sürdürmek için onu denemek istedim. "hocam.. beni tanımadınız mı?" diye sordum. yine aynı tepkisizlikle "yo.. kimsin ki sen?" diye cevapladı.

işte şimdi hayatımın repliğinın sırası gelmişti. tüm bu ahmetvari davranışlarımın, kahverengi ceketin, hatta yamuk kravatımın hakkını verip bu unutulmaz anı klasik bir cümle ile taçlandırma zamanıydı şimdi. az sonraki çoşkuyu destekleyecek şekilde suratıma bir gülümseme yerleştirip neşeli bir ses tonuyla "hocam, ben 238 Edward!" dedim. öğretmenim gözlüklerini masaya koyarken yavaşça doğruldu. sanki zaman yavaşlamıştı. birazdan yaşanacak duygu patlaması için kendimi hazırlıyordum. ayağa kalkan öğretmenim, tezgahın önüne kadar geldi. benim kafamda ise hababam sınıfının hızlı neşeli melodisi çalıyordu. allahım ne saadet. bana doğru yaklaşırken, gerçekleşecek kucaklaşma için kollarımı hafifçe açıp gözlerimi kapadım. suratımda hala o garip gülümseme vardı. saniyeler geçmek bilmiyordu adeta. artık gelsindi ve bu hasret bitsindi.

derken, ense kökümde patlayan bir tokatla gözlerimi açtım. kafamdaki melodi, gülümsemem, açılan kollarım... her şey aniden söndü. şimdi o küçük, sıkışık, loş dükkanda birbirine anlamsızca bakan iki yabancı adam olmuştuk. ve o adamlardan biri konuşmaya başladı; "lan oğlum!! seni nereden tanıyayım la ben!!! 28 yıl öğretmenlik yaptım. şimdiye kadar kaç okul değiştirdim, kaç tane öğrenci geçti elimden, haberin var mı?! he? 238 miş.. düdük! her numarayı aklımda mı tutacam ben lan?! bıktım oğlum sizden. bıktım. her nostalji arayan soluğu burada buluyor.. zaten işler kesat, bir de gelip kola fanta içip iki saat hayat hikayenizle kafamı şişirip gidiyorsunuz. bari cd alın, yazıcıya kartuş alın.. o da yok! ne dertmişsiniz oğlum siz böyle, emekli oldum hala çekiyorum lan..."

ensemden tutmuş olmasaydı bu kadarını da dinlemez dükkandan ufak ufak sıvışırdım. ama anlaşılan, o da bu tiyatral sahnedeki tiradını tamamlamak niyetindeydi. yorulunca ensemi bıraktı, tezgahın arkasına sendeleyerek geçerken, birazdan kel mahmut gibi kalp krizi geçirecek diye ödüm koptu. panikle oradan hızlıca çıktım. ben dükkandan uzaklaşırken arkamdan hala sövüyordu. hayat ile senaryo arasındaki kalın çizgiye basmamaya çalısarak hızlı adımlarla eve yöneldim. sıcaktı, çok fena terlıyordum ve kahverengi kaşe ceketin bu konuda hiç merhameti yoktu.

Bayinizden Israrla İsteyiniz

2009-08-24T13:02:00.010+03:00

kolaysa gel sen iste! sana söylüyorum posta gazetesi! ben bu işe karşıyım arkadaş. sen benim veresiye için zar zor ısıttığım mahallemin bakkalı celal abi ile olan ikili ilişkime zarar verecek provakasyonlarda bulunamazsın. kıçı kırık promosyon veriyorsun diye beni takışmayı en son isteyeceğim celal abiyle karşı karşıya getirmek nedir. ha nedir?!

abi diyorum, "posta gazetesi bugün kalem kutusu verecekti" diyorum. "yanında yusuf güney imzalı posteri de var." diye ısrar ediyorum. adam ters ters bakıyor. sen de reklamlarda "bayinizden ısrarla isteyiniz" diye gazlayınca, ısrarlarım bana sinirli sinirli bakan bir çift göz ve tezgahın altından hafifçe gösterilen yumruk olarak geri dönüyor.

soruyorum şimdi bir kalem kutusu için değer mi lan?!! bakkaldan posta gazetesi ve promosyonları için azar işitmek gururuma dokunuyor olm.. kaçayım gideyim desem, nereye gidiyorsun.. adama 400 tl takmışız. bulursa sikertir.. kalem kutusunu da vereceksen adresi söyle, ısrarlarıma dayanamayan celal abi yumruğunu suratıma gömçürmeden ben geleyim efendi gibi alayım. elin adamıyla beni ne muhattap ettiriyorsun. yakışıyor mu türkiyenin en çok okunan gazetesine.

(bakkal amcaların dünyamız hakkında bilgi toplayan uzaylıların androidleri oldukları hakkıda ciddi şüphelerim var. gerçi böyle söyleyince bir ciddiyeti kalmadı şimdi.. hıhıhı.. ehehhe.. o değil de bu aralar bıyıklı versiyonlarını piyasadan çekip yerlerine espritüel tekel bayiilerini gönderiyorlar sanırım.)

p.s.: lan posta gazetesi! geçen verdiğiniz silgi kalem takımı da tırt çıktı. yazınca belli olmuyor, silmeye kalkınca da sayfanın heryeri kapkara oluyor. ondan önce de verdiğin pastel boyalar boyama yaparken hep ufalana ufalana bitti. bir hayrını görmedim lan! allah seni davul etsin türkiyenin en çok okunan gazetesi. haydar dümenlere gelesin!

Tokalaşma Lan!

2009-08-20T12:57:00.005+03:00

sosyal alanlarda yapılan ritüellerin yazılı olmayan kuralları vardır. "havadan sudan" sohbetinin süresi, genişliği ve derinliği gibi ya da pazarlık etmenin adabı gibi kimi konularda kimi insanların ustalıkla uyguladığı kurallar kimi insanlar için ciddi sorunlar teşkil edebiliyor.

sorunlulardan biri de benim. sorunun kaynağı ise modern dünyanın bir gerekliliği olan "tokalaşmak". açıkça söylemek gerekirse kolay tanışabilen insanlardan değilimdir. yeni tanışılan insanlarda oluşan "rahatsız sessizlik" dakikalarına oldukça sık rastlarım. hele bir de karşımdaki insan da benim gibiyse sıkıntı iki katına çıkar.

tokalaşmaya dönersek; ben bu işi beceremiyorum arkadaş... tokalaşma öncesinde elimi koordine etmek zulum oluyor. benim tokalaşmalarımda ellerim tam ortada güven verecek kadar sert ama korkutmayacak kadar da yumuşak bir birleşme yapamıyor. bazen karşıdakinin parmaklarını kavrıyorum, bazen karşımdakinin avucunu tutacağıma baş parmağını tutup "heey dostum" tokalaşması yapıveriyorum. en berbadı da tokalaşmayı ne zaman bitireceğini kestirememek. iki tarafında "yeter artık ellerimizi ayıralım" diye düşündüğü o kücücük hali bulabilmek ve harekete geçmek imkansız. önce çeksen ayıp olur, adamın elini bırakmasan karşıdaki rahatsız olur. zor şeyler hakkaten.

bu iş (tokalaşmak ciddi bir iştir.) üzerine eğilmeyi gerektiriyor. obama'nın tokalaşmasına dikkat ettiniz mi bilmiyorum ama adam hakkaten beceriyor. o elini yukarıdan getirip adamın böğrüne saplar gibi alta götürüp karşıdakiyle ellerin buluşmasına hastayım. çok çalışmış olmalı.

("istiklal marşını tersten oku lan!!", "ahh.. ınhh.. yıldızdır.. obe nimmille timin... ahh.")

bu sosyal alanlarda türk insanlarının büyük eksikliği modern dünyanın ritüelleriyle türk insanınınkinin uymaması. yok kafa kafaya tokuşturmak, yok kadınların kadınlarla 3 kez erkeklerin 2 kez öpüşmesi, yok kucaklaşma sırasında sırta vurmalar, yok bilmem ne.. bunların hiçbiri dış dünyada vuku bulmuyor. hatta iki erkeğin yanaklardan birbirini öpmesi gibi tehlikeler var. bu konuda bir şeyler yapılması lazım. mesela sosyal ritüel dersaneleri kurulabilir. buralarda tokalaşma, hal hatır sorma, ziyaret adabı 101 gibi derslerle halk eğitilebilir. hem herşey bir standarda oturur hem de bize eğlence olur. "ben gelemiyorum, akşama kucaklaşma dersim var." gibi...

Anne Ben Bey Oldum

2009-08-07T23:21:00.003+03:00

"buyrun edward bey" dedi, bankonun karşı tarafından uzanan elin sahibi. uzattığı el, içerisinde bazıları zımbalanmış bir kaç kağıt bulunan bir poşet dosyayı tutuyordu. o dosyadaki kağıtların üstünde ise dört senedir kahrını çektiğim şeylerin sonucunu gösteren bazı rakamlar ve harfler yazılıydı.

kağıtları kontrol ettim. okulu dört senede bitirdiğimi söyleyen tek satırlık yazıya bakarak gururlandım. dürüstçe söylemek gerekirse, bu gururlanma içimden gelmedi. kendimi öyle hissetmeye zorladım. çünkü filmlerde filan hep öyle oluyordu. transkribimdeki derslerin ortalamalarına da göz attıktan sonra hepsini tekrar poşet dosyaya koydum.

hava sıcaktı. çok susamıştım. bir şeyler almak için öğrenci işlerinden çıkıp kantinin olduğu fakülte binasına doğru yöneldim. kapıda bekleyen güvenlik görevlisi her zaman olduğu gibi oradaydı ve yüzündeki ifadeye bakılırsa öğrenci kimliğimi görmek istiyordu. muhtemelen o da bunu içinden gelerek yapmıyordu. sadece on öyle yapması söylenmişti, o kadar.

ne zaman ki kimliği çıkarmak için hamle yaptım, işte o an gerçekler sehpaya çarpan serçe parmak gibi kendini gösterdi. ben daha önce öğrenci olduğumu belgeleyen o plastik parçasını, elimdeki artık öğrenci olmadığımı belgeleyen a4 boyutundaki kağıtlara karşılık vermiştim. dört sene boyunca cebimden uflayıp puflayarak çıkartıp gösterdiğim, her defasında "abi, nedir bu paranoya.. sanki okulu yiyecez mnıskim.. alsınlar okulu başlarına çalsınlar." diye sızlanmalarıma sebep o küçük kart benim değildi artık. evet, edward bey bundan böyle öğrenci değildi. biraz şaşkın biraz üzgün biraz da içeri girmek için izin alamama gerilimine karşı oluşan yavşak bir ruh haliyle "abi, kimliği az önce teslim ettim." dedim. güvenlik görevlisi kafasını sallayarak "geç" işareti yaptı. ben de dediğini yapıp geçtim.

kantinde kimse yoktu. sandalyeler masaların üstüne ters halde çevrilmiş duruyordu. gerçi normal halinde de basık, sıcak ve sıkıcı havasından dolayı burayı hiç sevememiştim. her defasında alacağımı çabukça alıp çıkmaya bakardım. ama şimdiki ruh halim bambaşkaydı. kasada oturan teyzeye "iki kaşarlı tost, bir de meyve suyu" derken öyle bir ses tonu kullanmıştım ki, sanki teyzeyi beni okula evlatlık alması için ikna ediyormuşum gibi oldu. o da buna şaşırmış olacak ki suratıma anlamsızca baktı. ben de hemen bakışlarımı onun gözlerinden kaçırıp arka tarafta çok önemli bir şeyi okuyormuş gibi yaptım. baktığım yerde, "tamek: 1.10 tl" yazıyordu. önemli şey okuma rolüne çabuk ısındım. tamek'in fiyatı dört sene boyunca hiç değişmemiş olduğunu fark ettim. ben karşı tabelaya, teyze de bana bakışlarını yoğunlaştırmış halde öylece duruyorduk. teyze tiz sesiyle "iki milyon altı yüz!" diye seslendi. irkildim. teyze de dört senedir değişmemişti. hala milyon filan diyordu.

fişimi verdikten sonra teyze tostları hazırlamak için tezgaha doğru geçti. kapıda yüzüme çarpan acı gerçekler hala aklımı meşgul ediyordu. son jetonunu makineye atarken duyulun o garip his etrafımı sarmıştı. "game over" çok yakın bir zaman sonra ekranda belirecekti ve ben artan bir ivmeyle oyunun sonuna yaklaşıyordum. hüzünlü, sulu ve kocaman bakan gözlerimle teyzeye bakmaya başladım. küçük bir "gitme" lafına kalmıştı benim için her şey... çok mu zordu bir "gitme" demek... ama olmadı, onun yerine teyze tiz sesiyle bana tekrar seslendi; "meyve suyu neli olacah?!!!". yine irkildim.

öğrenciliğim boyunca kızdığım, sinirlendiğim, bağırdığım, küfrettiğim, kahrettiğim bu bina ve içindekiler -sanki sözleşmişçesine- gözüme bambaşka görünüyordu şimdi. halbuse dört yıldır hep kalmışlardı. hatta hala aynıydılar. ama neydi şimdi tüm bunları bu kadar vargeçilmez kılan?

ruh halim hepten konrolden çıkmak üzereydi. öyle ki; kantinci teyze siparişlerimi verirken "al. bu senin son tostun. doya doya ye, afiyet olsun." dese kendimi tutamaz "teyzeeea... beni buraya alıın.. noolur burda kalıyim... lüütfeenn! bööhüeeaee.." diye böğürerek ve de hönkürerek ağlardım. ama allahtan teyze öyle bir şey demedi. her zamanki soğukluk ve umursamazlığıyla tostumu uzattı.

elimde tost ve meyve suyu ile binadan çıktım. kampüs içinde yürürken daha önce o yollarda yürüyen kendi silüetlerimi görür gibi oldum. kimi kötü geçen bir sınav sonrası sinirden çıldırmış bir şekilde hızlı hızlı yürüyordu, kimi kulaklıklarından gelen müziğe eşlik ediyordu, kimi kahkahalarla arkadaşlarıyla şakalaşıyordu, kimi ise kafasını eğmiş "biter mi lan bu okul?!" diye düşünceli düşünceli adım atıyordu. şimdi ise aynı ben, öğrenci kimliği bile olmayan, hatta az önce akbil pasosu hunharca kesilerek katledilmiş bir vaziyette mümkün olduğunca yavaş yürümeye çalışıyordum. ama tüm çabalarıma rağmen otobüs durağına giden, yüzlerce kez geçtiğim bu yol her zamankinden daha kısa sürdü. daha tostumu bile bitirememişken kampüsten çıkmış, durağa gelmiştim.

tostumun son lokmasıyla, meyve suyumun son yudumunu aynı anda bitirerek otobüse bindim. pasosu olmayan akbilimi baş parmağımla makinaya bastırıp "dilülüp!" sesini duymak için içimden küçük bir dua ettim. zira tüm bu duygusal hezeyanlar sonrası akbilde para olmadığını bildiren "göt-ol-dun" melodisini duymak çok ağır gelirdi. neyse ki akbilde hala para vardı.

arkalarda boş bir koltuğa tam oturmuşken bi teyze geldi. belli ki yer istiyordu. kafamı başka bir yöne doğru çevirip "edward bey oldum lan ben! gençler yer versin.." diye düşündüm. elimde bir adet tesbih olsa, o sahne tam anlamıyla kusursuz olacaktı. "acilen tesbih lazım" diye iç geçirirken teyzeyi göz ucuyla ama tam bakmadan kontrol ettim. hala bana bakıyordu. arkamda oturan kızla oğlana ters ters bakıp teyzeye yer verdim. bir yandan da "gençlik işte.. cık cık cık.." diye mırıldandım. anlaşılan, büyük olmaya alışmak sandığım kadar zor olmayacaktı.

Smoke On The Hain Geceler

2009-07-24T11:45:00.005+03:00

"akla bir şarkı takılması" yahut yabancıların deyimiyle earworm (burada amerikan isimlendirme sisteminin nadide bir parçasıyla karşı karşıya olduğumuzu da belirteyim.) denen hadise son iki haftadır beni benden alıyor.

sabah uyanır uyanmaz deep purple'dan smoke on the water'la programımı açıyorum. ama öyle böyle değil. sözlerinin hepsini ezbere bilmediğim bu şarkının gitar solosunu hiç takılmadan mırıldanabiliyorum. tam "off yeter lan!" seviyesine geldiğimde -ki burada yaklaşık 3 saatlik bir süre söz konusu- bir iki dakikalık aradan sonra aniden cengiz kurtoğlu sahneye çıkıyor. başlıyorum bağıra bağıra "derrrdimee derrrmann meyyleerrr" diye mırıldanmaya. (bağıra bağıra mırıldanmak. evet var böyle bir şey!)

(yeni albüm çalışmalarına hız veren cengiz kurtoğlu albüm kapağı için kamera karşısına geçti. sevenlerini bekletmeyi sevmediğini söyleyen ünlü sanatçı şu açıklamalarda bulundu; "bu sene inşallah biraz farklı bir albümle çıkıyoruz. bu albümde ingiltere'den bazı arkadaşlarla çalıştık. memleketlerinde deep purple diye meşhur olmuşlar. hepsi çok efendi çocuklar. hayırlısıyla yepyeni şarkılarla fişek gibi geliyorum." )

gerçi hain geceler isimli bu harika şarkının da sözlerini tam bilmiyorum. en beteri de o zaten. ne keyifle söyleyebiliyorum, ne de kendimi durdurabiliyorum. sanırım sahne kariyerimin önündeki en büyük engel bu earworm nanesi. yoksa benim için bir ian gillan olmak çok uzak bir ihtimal değildi. hatta tüm planı yapmıştım. 60ların çiçek çocuk akımından hız alacak, hippiliğin dibine vuracaktım. nerde akşam orada sabah derken dünya çapında turnelere çıkıp türlü türlü milletten groupielerin tadına bakacaktım. grup içi yaşadığımız tadsızlıklar bizi dağılmalara sürükleyecek, her dağılma sonrasında da efsane bir albümle geri dönecektik. altmışımızda hala bir dolu seyirciyi çoşturacak efsane olacaktık. ha, plan işlemezse yedeği de var; baktım olmuyor, rock tutmuyor; hemen cengiz kurtoğlu'na dönerdim. acılı acısız her türlü arabeskle milletin gönül telini titretirdim.

neyse olmadı. kısfpmet. ama geçenlerde rastladığım bir habere göre derdi dermanıyla beraber gönderen rabbim, bu sıkıntıdan da kurtulma çarelerini vermiş. yöntemler şunlar;

1. başka bir şarkı söyleyin.
en iyi savunma saldırıdır düsturuna uygun olan bu davranışla içinizdeki cengiz kurtoğlu'yla mesela ajdar'ı kafa kafaya tokuşturup kalanıyla yolunuza devam edebilirsinir. bu karşılaşmadan -kuvvetle muhtemel- ajdar'ın sağ çıkacağını hesaba katarsak çikita muz seven birisi olduğunuzu umuyorum.

2. beyninizi oyalayacak başka bir eylem bulun.
bu da bir nevi şaşırtmaç yapma taktiği. mesela cengiz abi tam "derrrrdime.." diye başladığında sudoku çözmeye başlayabilirsiniz. fena fikir değil. bi denemek lazım.

3. şarkının hepsini dinleyin.
muhtemelen earworm hadisesinin temel dinamiği şarkının aklımızda kalan eksik kısımı. beynimiz "ulan neydi.. şarkının o kısmı nasıldı?" diye mala bağlıyor. bozuk plak gibi aynı yeri çalıp durduğundan istediği cevabı da alamıyor. ya işte modern dünyanın bir açmazı daha! robotlaşmış insanlar, uğraşacak başka bir iş bulamadığından atıl haldeki beyin fonksiyonlarını bu tür mekanizmalar üzerinden tüketiyorlar. yazık.. cık cık cık..

4. beyninizi diğer şarkıdaki melodiyi almak için radyoyu açın ya da CD çalın.
bu yöntemi tavsiye etmem, zira benimkisi gibi akılda kalan şarkı sayısını artırabilirsiniz. bu aşırı doz size kötü etki edebilir. gerçi repertuarınız genişler böyle bir avantajı da var.

5. şarkıyı bir arkadaşınla paylaşabilirsiniz.
hah! en gerizekalı yöntem bu! tıpkı esnemek gibi aşırı derecede bulaşıcı olan bu hastalığı milletle paylaşın. sonra bir oda dolusu insanın istemsizce "haayin gecelerrrr" diye inlemesine sebep olun. teşekkürler abd'li bilim adamları!

6. şarkıyı kafanızın dışında resmedin ve beyninizi buna verdiğinizi düşünün.
valla bu yöntemi anlayabilen varsa beri gelsin. "beynini vermek" deyimi bana hiç iyi şeyler çağrıştırmıyor. belki de "kafanızda şarkıya klip çekin, sonra da klipte oynayan kız hakkında fantezi kurun" gibi bir şey demek istenmiş.

evet! asrın belası earworm'dan kurtulma reçetesi böyle. bi de, bu olaya adam akıllı türkçe isim bulan ilk yüz kişi benimle romantik bir akşam yemeği fırsatını yakalayacak. sonrasında yüz kişilik grup hain geceleri söyleyerek olaysız dağılacak. çok dağıtan olursa üzerine tazyikli su tatbik edilerek uyarılacak.

Ayşen Gruda Hüznü

2009-07-23T22:53:00.004+03:00

iddia ediyorum ki ayşen gruda hüznü dünyanın en sallanmaz, en umursanmaz duygu türüdür. ayşen gruda, kimi zaman izlediği bir filmdeki oğlanla kızın kavuşamamasına, kimi zaman vecihi'sine varamamasına, kimi zamansa eve gelen üvey kardeşlerin anlaşmazlıklarına üzülse de, ağlasa da, herkes şöyle bir gülümseyip geçer. gözümüzde o hüzün asla gerçek olmaz. ne biraz olsun kötü hissederiz ne de 5 saniyeden fazla üzerinde dururuz. bir sonraki sahneye geçiş için kullanılmış bir kuple olarak görürüz o ağlamaları.

ayşen gruda kötü bir oyuncu mudur, hüzünlü kişiyi oynayamaz mı? hayır, asla. böyle bir şey diyen gulyabani görmüş gibi lal olur, taş kesilir! ayşen gruda filmlerde üzerinde durulmayacak önemsiz bir karakteri mi oynar? onu da diyemeyiz. zira ayşen gruda, genellikle "başrol" mefhumunun olmadığı esas kız-jön konulu yeşilçam filmlerinde hep ana karakterlerden biri olmuştur. bizim filmler çok mu güldürükçü, komiktir? izleyicileri hüzünlendiremez mi? buna da hayır. hatırlayın; bizim aile'de yaşar ustanın tiradını, ya da hababam sınıfında müziğin yavaşlayıp boğazımıza bir yumru takıldığı zamanları.. hepsi müthiş hisli ve duygulu filmlerdi. tek bir replikle gözümüze yaş doldurma gücüne sahip derinlikli senaryolardı.

(itiraf ediyorum, ben küçükken bunların gerçekten aile olduğunu sanıyordum. bi de filmlerde öpüşen sevişen karakterlerin birbirlerine gerçekten aşık olduklarını zannediyordum.)

peki ayşen gruda'daki sorun neydi? açıkçası buna tatmin edici bir cevap bulmak zor. ama sanırım zamanında senaristlerin izleyicilere kıyamamış olmasından kaynaklanıyor. yani az önce dediğim gibi zaten içinde oldukça duygu yoğunluğu olan hikayenin içine biraz daha hüzün katmak, yaprak dökümü dizisinin o boğucu ruh daraltıcı havası gibi bir şey ortaya çıkarırdı. bu da filmi tekrar izlemeyi imkansız yapardı. o yüzden filmlerin naifliğini bozmamak adına ayşen gruda karakterleri hep hafif tutulmuştur.

ulan bir şeyden daha bahsedecektim, valla aklımdaydı unuttum. piiii! evet neyse.. demem o ki ayşen gruda gibi yeteneklere daha çok değer vermeliyiz. hmm... yok anafikir o değildi. ha şey; bazı karakterler yokmuş gibi gelse de... ee.. işte.. ee.. ayşen gruda ve munir özkul.. şabaniye de güzel filmdi hakkaten. ehhehe...

Ah Bu Kargaların Gözü Kör Olsun

2009-07-20T06:08:00.009+03:00

mezuniyet sonrası bir şeylerle alakalı olsa gerek fakülteden arkadaşlarla salon gibi bir yerde toplanmıştık. sohbet, şakalar derken son 4 yılda göz aşinalığı olmuş onca kişinin belki de bir çoğu ile son kez görüşmekteydik.

bir ara ben oturduğum kanepenin rahatsızlığından bahsettim;

- bunlar çok rahatsız yav. uzanınca adamın böbreğini deler, dedim.
- evet. hakikaten çok rahatsız. bizim amerika'daki evde de var bunlardan. üstünde uyunmuyor bile.., diye bir ses beni cevapladı.

sesin geldiği yere doğru dönüp bakmamla ruhumun bedenimden ayrılma amaçlı küçük girişimleri başladı. zira bu sesin sahibi son dört yılımı kendisine için içten içe yandığım, beni nadiren gittiğim derslerdeki tek heyecanlandıran kişiydi. ona karşı hissettiğim şeyleri antik çağlardan platon'u getirip gösterseler "abi, bu platonik aşk olayının ismini bundan sonra bu elemanın ismi ile değiştirelim. yoksa büyük günaha gireriz." derdi. yahut pluton'a gitseler oradan dünya'ya baksalar "şu istanbul taraflarında bir kıpırtı var. sen de görüyor musun john?" diye hakkında bahsedecekleri şey benim şu naçar kalbimin çırpınışları olurdu. (biliyorum betimlemeler gittikçe mallaşıyor ama aşkımın karşısında türkçe bile böyle tökezler, böyle mavi ekran verir halde.) şimdi ise o eşsiz gülüşü, gölgesinde bir ömür yaşanacak gamzeleri, derin bakışı, ipeksi sesi, uzun siyah saçlarıyla ikinci defa bana bu kadar yakındı. (ilkinde kendisi ile çevirince değişen küçük tv kartları hakkında konuşmuştum. kaderin ilginçliği ki, şimdi yine ilginç bir konu hakkında konuşuyorduk; kanepeler ve uzanırkenki konfor performansları!)

gerçi benim için durum biraz daha farklıydı. hollywood filmlerindeki "vuuup" efektiyle girdiğim bu ağır çekim sekansında saniyeler öylesine yavaşlamıştı tüm sesler uğultuya dönüşmüştü artık. ve zaten bu güzel anı görsel hafızama o kadar detaylı kazımaktaydım ki beynimde ses verilerini işleyecek kapasite kalmamıştı.

bu konsantrasyonun verdiği boşluktan kurtulunca kendimi bir anda karanlık bir yolda onu evine bırakırken buldum. yağan yağmur sonrası hafif ıslanmış ve nadiren bir iki araba geçen bir bu ıssız caddede yanyana yürümeye başlamıştık. aslında kendim adına yürüme eylemini gerçekleştirdiğimi söyleyemezdim. zira belimden aşağısının hissetmiyordum. hatta belki de heyecanımdan uçuyordum da farkında değildim. (burada sadri yıldız'ı anmadan edemeyeceğim. "bana bir hal geldi. havada durdum, şaitlerim var." şeklindeki iddiasının pratikte uygulanabilirliği kanıtlanabilir. yani adamın çok üstüne gitmeyin bence.)

konuşmalıydım evet! aklıma gelen ilk soruyu sordum;

- nerelisin sen?
- işvişre!
- ha! ne?! afedersin, anlayamadım..
- işvişre! işvişreliyim!

söylediği şey hakkındaki fikrim ikiye ayrılmıştı; ya "isviçre" ile ilgili harf oyunlu bir espri yapıyordu, ya da ege dolaylarında bir köy ismiydi bu. şaka yapmış olacağına hükmedip hafifçe gülümsedim. içimden "işviçre.. anlaşılan bu meleksi güzelliği oradan geliyor. ee.. nede olsa dna larında var" diye mal mal düşünürken kolumda hafif bir ağırlık hissettim.

o kolumdaki ağırlık meğer kendisinmişti! (ve düşeyazdım..) benim anca kurguladığım hayallerimde gerçekleştirebildiğim şeyi o az önce apansızın yapıvermişti. bu nasıl bir mesut an, nasıl bir mutluluk, nasıl bir heyecan... hiçbir şekilde bir başkasına nakledilemez, betimlenemez, anlatılamaz bambaşka bir duyguydu bu. öyle heyecenlanmıştım ki kalbimin "güm güm" atışını o an hissediyordur diye düşündüm.

tam tekrar slow motiona bağlamak üzereydim ki kaynağı kadar çirkin bir gürültüyle tüm bedenimi dalga dalga serin bir şey kapladı; "gaaak!!!"

gözlerimi açtığımda az önce yaşadığım tüm o duygu yoğunluğu ile dalga geçercesine gaklayan o şerefsiz, haysiyetsiz, melun yaratığı gördüm. bütün çirkinliği ile açık pencereden bana baktı. ve bir kaç saniye sonra 140 yıllık hayatındaki sayısız serefsizliklerden birini daha yapmış olmanın yavşaklığıyla çekti gitti.

geri dönmeliydim. o'na tekrar kavuşmalıydım. sanal da olsa hiç uyanmamacasına orada olmalıydım. bir keresinde bir rüyadan uyanıp tekrar geri döndüğüm olmuştu. tekrar yapabilirdim. "allah'ım ne olur.." diyip gözlerimi kapattım. derin nefes aldım, konsantre olmaya çalışıp "ıslak yol, nadir geçen arabalar, ağaçlar, üzerimdeki ceket..." diye kafamda ortamı tekrar çizmeye başladım.

ama olmuyordu. herşeyi yerli yerine koyuyordum da bir türlü o'nu getiremiyordum. ayrıca ne "vuup" sesi geliyordu, ne de yer çekimi azalıyordu. saniyeler geçtikçe başımın altındaki yastığı, üzerimdeki çarşafı ve yüzüme vuran güneşi daha fazla hisseder olmuştum. gece boyunca açık olan pencereden kıçıma vuran gerçek dünyanın soğuk esintileri artık aleyhimde çalışıyordu.

gözlerimi açtım. uykum hepten kaçmıştı. yataktan doğruldum. yirmi saniye kadar kargaya edebileceğim en ağır küfürü önce kafamda giriş gelişme sonuç olarak kurdum. sonra yüksek sesle iki kez dile getirdim. biraz olsun rahatlamıştım. esneyip tekrar yatağa uzandım, ne mutlu ki az önceki rüyanın her anını kare kare hatırlıyordum. yüzüme yerleşen istemsiz sırıtışla beraber tekrar uykuya daldım.

Amerikan İsimlendirme Sistemi

2009-07-17T21:33:00.009+03:00

bu amerikanlara zaman zaman uyuz olsam da bir özelliklerine hayranım; espri yetenekleri. evet! allahım o ne güzel ufak ironik dokunuşlardır. o nasıl zeka pırıltılarıdır. bak mesela;

- knock knock.
- who's there?
- madam
- madam who?
- ma' damn foot stuck at the door

yani meali;

- tak tak..
- kim o?
- "lane tolsun".
- "lane" de kim?
- lanet olsun dostum! ayağım kapıya sıkıştı..

ahahahah.. ohohohooh... skfkasdadaksld... (yav şu random gülmeyi bi türlü beceremedim. herkes ne güzel yapıyor, benimkisi mal gibi oldu. "dadak" var içinde mınakoyim!) ne komik değil mi?! yarebbim! yazarken nefessiz kaldım şerefsizim!

yok lan! yalan söyledim. hiç komik değil. amerikalının esprisine güleceğime osuruğa gülerim daha iyi. ya da açıp flash tv izlerim. ama dozunu iyi ayarlamak lazım. neyse, konuya dönelim; bu gerzek amerikalıların hakkaten sevdiğim bir olayları var. o da ürettikleri aletleri, yaptıkları işleri ve dahi bilumum şeyleri isimlendirirken ingilizcenin basitliğinden olabildiğince faydalanmaları ve bunda gerçekten usta olmaları.

hemen bir örnekle açıklayayım. mesela Nicer Dicer diye bi alet yapmış adamlar. meyveyi zepseyi rahatça tek hamlede küp küp doğruyor. ama benim için asıl vurucu noktası ismi; "Nicer Dicer" yani "daha güzel küp küp doğrayıcı". görüldüğü üzere ingilizce gayet karizmatik olan ismi türkçeye çevirince ağzı burnu yamuldu. mesele de burada zaten. o alete "Nicer Dicer" kadar cuk oturan türkçe bir isim bulmak çok zor. olsa olsa "sinbo meyve sebze doğrayıcı" olur. "sinbo" olmadan da olmaz. bizde firma isimleri namus gibidir. adam soyadını yazıyor oraya boru değil.

ingilizce dili herhangi bir şeye yaptığı işle tam örtüşen ismi vermekte çok başarılı. bi de bizimkine bak! sırf bu zorluktan; tüpe "aygaz", matkabın az büyüğüne "hilti", mendile "selpak", bulaşık deterjanına "piril", hatta pencerenin küçüğüne "was ist das" (bu kadarına hakikaten yuh yani. kim bulmuşsa kafası iyiymiş herhalde) diyoruz. türkçe adam gibi isim bulamadığımızdan markalarıyla ya da salak bir kelimeyle isimlendirilip kısa kesiyoruz.

bu açıdan bazı dil fanatiklerine uyuz oluyorum. "vay efendim türkçeyi katlettiler. heryerde mekdonalts, soni, vörld bilmem ne yazıyor." diye yeri göğü inletiyorlar. kardeşim bu tarih boyunca hep böyle oldu; yüksek kültürler alt kültürlerin eline verir! bu kadar basit. kolaylık bir dilin yerleşmesinde ve yaşamasında en büyük etkendir. ingilizce kolay, ilk başta biraz soğuk ama zamanla alışıyorsun, kelimeleri ağza oturuyor, söylerken hoş bir his veriyor falan filan... kısacası adamlar yapmış. (ula aya çıktı adamlar, sen ne konuşuyorsun) daha ilk okulda diyorlar; "türkiye gelişmekte olan ülkelerdendir" diye. ne bekliyoruz ki, türkçenin dünya dili olmasını mı?! bu açıdan çok çırpınmamak lazım. tecavüz başlayalı çok oldu, rahat olmak lazım. yok üniversiteye "evrenkent", yok fakülteye "yerleşke"... geç canım arkadaşım geç.. geç ulan! la siktir! gitsene olm.. bak hala bakıyor!

ha, ben demiyorum ki, türkçe dandik dil. sorun türkçenin dandikliği değil, bu bizim dandikliğimiz. bik bik ötmeyi, ellerimizi arkada bağlayıp olan bitene çemkirmeyi, çalışıp üretmeye tercih ediyoruz. misal türkçe'den de arada bir harika örnekler çıkabiliyor. "çekyat", "bilgisayar" gibi kelimeler türkçedeki potansiyeli gösteriyor. ama hayatında okuduğu kitap sayısı yaşının onda birini geçmeyen bir toplum olarak "anam!! ingilizce güzelim ülkemizi ele geçirecek.. bölüm bölüm bölecekler. evlerimize pis postalları ile girip ağzımıza verecekler. çocuklar ağlayacak, kadınlar kaçışacak. babamız kim bilmeyeceğiz" diye zırlamak anlamsız.

İtlik Yap İtlik Bul

2009-07-17T03:47:00.007+03:00

sıcağın alnında otuz dakikadır beklediğim, bu bölgeden 3 saatte bir geçen ve halk arasında "dolmuş" olarak bilinen krem rengi iveco nihayet gelmişti. genç olmanın verdiği heyecanla açılan otomatik kapıdan daha dolmuş tam durmadan girdim. bu davranışımla şoför üzerinde dolmuşun hareketini aksatmayan uyumlu, dost müşteri imajı oluşturmayı amaçlamadım desem yalan olur. demirin birine tutunarak kafi miktarda bekleyip cebimden dolmuş parasını çıkardım. hesabıma göre şoföre uygun bir zamanda parayı uzatacaktım. böyle küçük hesapları sık sık yapardım. ekmek alırken üstüne kaç tane sakız alınca para üstüne gerek kalmayacağını, dürümü içecekle aynı anda bitirmek için optimum ısırık boyutunu ve benzeri şeyleri hesaplamak hoşuma giderdi.

ama bu sefer yaptığım hesap tutmadı. soför virajı alıp düz yola çıkınca parayı uzattım. el göz koordinasyonum mükemmeldi, bir elimle dolmuşun demirden sıkıca tutunduğumdan dengem bozulmamıştı, verdiğim para eksik ya da bozulmayacak derecede yüksek bir meblağ değildi, üstüm başım düzgündü ve temizdi, fermuarım da kapalıydı. ama lanet olsun ki havadaki "bir şeyler ters gidiyor" kokusunu başımdan def edemiyordum.

bir kaç mikrosaniyelik gecikmeden sonra biraz önce ağzımdan çıkıp kafamda yankılanmakta olan sesin farkına vardım. sanırım az önce "şuradan birkaç kişi alır mısınız?" dedim diye düşündüm. gözlerimi hafifçe kaldırıp dikiz aynasına bakıp dolmuşçu abinin garip bakışları ile karşılaşınca bu teorim kesinlik kazandı. az önce gerçekten "şuradan birkaç kişi alır mısınız?" diyerek dolmuş ahalisinin bir bölümünün yolculuk ücretlerini ödeme teklifinde bulunmuştum.

dolmuşçu hala dikkatlice bakıyordu. kendisinin ileri doğru hafifçe eğilip dikiz aynasında benimle gözgöze gelme azmini seyrettikçe yaptığım şeyin saçmalığı adeta çat çat çat diye yüzüme çarpıyordu. bu çarpışlar yüzünden yüzüm kızarmaya, kulaklarım uğuldamaya ve terlemeye başlamıştım.

dolmuşçu abi "tss.." efekti eşliğinde kafasını sağa sola salladı. göz temasını kesmesini fırsat bilip ben de bakışlarımı aynadan mümkün olduğunca farklı yerlere yoğunlaştırdım. dolmuşta üzerinde etki sahibi olmam gereken benim yaş aralığında karşı cinsten herhangi biri bulunmamasına rağmen, dağılan karizmamı toplamaya yönelik olarak keskin keskin dolmuşun penceresinden yola baktım.

içimden kendi kendime yola konsantre olmamı telkin ediyordum. yüksek bir ihtimalle hayatımda ikinci defa karşılaşmayacağım bu insanların karşısında rezil olmanın o kadar da kötü bir şey olmadığına kendimi inandırmaya çalışıyordum. ben bu iç fırtınalarımla boğuşurken kulağımdaki uğultular arasından dolmuşçuyu duymaya başladım. "kardeş.. alo.. baksana kardeş.." diye seslenerek elindeki bozuk paraları uzatıyordu. dengemi kaybetmemeye çalışarak öne doğru uzanıp parayı aldım. verdiğim 10 liradan sadece 75 kuruşu geri dönmüştü. sanırım dolmuşçu beni ciddiye almış ve gerçekten birkaç kişilik ücret almıştı.

bu ikinci şok dalgası fena vurmuştu. paraları şuurum yarı kapalı halde cebime koyarken 25 kuruş elimden kayıp yere düştü. yere baktığımda, 25 kuruşu dolmuş zeminini kaplayan siyah paspasın yuvarlak deliklerinden birinin içinde yatar halde görüm. parayı oradan almak için eğildim. ben parmağımla parayı o delikten çıkarmaya çalıştıkça, o orda kalmakta ısrar ediyordu. yere eğilince beynime kan gitmesinden olsa gerek o anda yaptığım şeyin saçmalığının farkına vardım.

aslında orada sıkışıp kalan sadece bir bozuk para değildi. o küçük yuvarlak şey, biraz önce 9 lira 25 kuruş tutarında olduğunu anladığım özgüvenimi temsil ediyordu. kararlı bir şekilde doğrulup "müsait bir yerde" dedim. zaten yavaş giden dolmuş anında durdu. her ne kadar gideceğim yere henüz epey bir mesafe olsa da bir an önce o ortamı terketmek zorunda hissettim. bu kaçışla az önce olanları sonsuza dek unutacaktım. otomatik kapı açılır açılmaz binerken yaptığım gibi daha dolmuş durmadan kendimi dışarı attım.

tam ilk adımımı yere koymuştum ki ayağımdaki "şanpiyon" marka kahverengi terlik çıkar gibi oldu. bir taraftan ruh dünyamı altüst eden o krem rengi ivecodan kurtulmaya çalışırken aynı anda ayak parmaklarımı aşağı doğru eğerek terliği ayağımda tutmaya çalışıyordum. işte bu kısacık sürede kati suretle anladım ki; çıkmak için can atan terliği ayakta tutmak çok zordur.. çok zor!

ağlamamalıydım. terlik de ayağımda kalmalıydı. ağlamadım da. ama terlik ayağımdan kurtulup az ileri düştü. seke seke yanına gidip ayak başparmağımla terliği düzelterek tekrar giydim. dolmuş tekrar hareket etti. biraz sonra da gözden kayboldu.

3 dakika önce, 30 saniyeye sığan eziyetleri hakketmek için evrene hangi büyük yamuğu yaptığımı bulmaya çalışarak 3 saat sonra oradan geçecek olan ikinci dolmuşu beklemeye koyuldum.

Balıklı Tost

2009-07-15T18:34:00.003+03:00

bir çoğumuz yukarıdaki görüntüye yabancı değiliz. evet, öğrencinin dostu ve de çalışan annelerin başyardımcısı tost makinelerinin üzerlerindeki garip şekillerden bahsediyorum.

kim dizayn ediyor, bunların üzerlerindeki acayip şekilleri kim çiziyor ölesiye merak ediyorum. lan, hangi aklı başında adam tost makinesinde balık kızartır?! ya da o baştan üçüncü olarak cizilen bütün tavuğu tost makinesinde pişirmeye kalkışır?! aklın alacağı bir şey değil.

tamam, pek çoğumuzun evinde ankastre parmak izi bırakmayan ocaklar (burada alakası yok ama davlumbaz diyesim geldi; davlumbaz!!) olmayabilir. ya da bir takım manyaklar öğrencilik kisvesi altında kettleda makarna pişirmekten ütü vasıtası ile tost yapmaya kadar çeşitli sefillik örneği eylemlerde bulunabilirler. ama bütün tavuğu tost makinesinde pişirmeye kasmayacak kadar aklı başında insanlarız, çok şükür.

zaten şu iki haftadır ev aletleri ile başım dertte. set üstü ocağından tam otomatik çamaşır makinesine kadar her şey üstüme üstüme geliyor. (burada bir kere daha davlumbaz demek istiyorum; davlumbaz!! ahaha.. negzel kelime la. davlumbaz.. allah seni davlumbaz etsin.)

dur! valla son bir kez daha; davlumbaz!

Falım Reklamlarındaki Yaşlanmayan Yaşlı Amca

2009-07-12T00:16:00.004+03:00

amca! amcaa! şiişşt.. amca, bi baksana! buradayım.. alov! bi şey diyecem bak bi..

amca sen o ölümsüzlük iksirini nereye koydun, bi söylesene allasen.. hadi be amcam benim. bak valla kimseye söylemem. sadece bi tadına bakim sonra geri vericem söz!

ne?? öyle bir şey yok mu?!! güzel amcacım, şurada yüz yüze bakıyoruz. ayıp değil mi yalan söyluyorsun. ben daha ufacık çocuktum sen ihtiyar heyetinle ekranlarda köylü kızla esas oğlanı dikizleyip "vuuuu" çekiyordun, şimdi bakıyorum hala aynı terane. 15 sene geçti lan! 15 sene! o zaman da yaşlı amcaydın, aradan geçen 15 yıla rağmen hala yaşlı amcasın.

yaa.. ne sandın. benden kaçmaz. belki diğerleri reklamları zaplar ama ben dikkatlice izlerim hepsini. mesela çantasından ace çıkan ayşe teyze de epeydir yok ortalıkta. onun da peşindeyim. bi yamuğunu göreyim binecem tepesine. sonsuz hacimli çantanın formülünü de ondan kopartırsam paraya para demem valla.. eheheh..

ha neyse.. iksiri diyordum. nerde taşıyorsun allah aşkına. cepkenin cebindedir kesin. dur lan! kaçma.. ah! ne vuruyorsun lan şerefsiz! ağzını kırarım bak senin! vuulama lan vuulama... aha ihtiyar heyeti geldi. olm erkekseniz teker teker gelin şerefsizler!!1!!!11!

fwd: fwd: fwd: Kayısı Nektarı

2009-07-10T16:30:00.005+03:00

şimdi, nimete laf etmek gibi olmasın da; bence meyve suları arasında en gereksizi kayısı suyudur. tatlı desen değil, acı desen değil. hafif ekşi ama vişne suyu gibi hoş bir ekşiliği de yok. kıvamı o kadar yoğun ki susuzluğu gidereceğine iyice susatıyor.

hatta iddia ediyorum ki; eğer ambalajları üzerleri imajlar, resimler falan şeftali suyuna çok benzemeseydi, kayısı suyunu hiçkimse almazdı. kannımca, millet ya yanlışlıkla, yahut "vişne aldık, portakal tamam, şeftali.. hah bi de bundan alalım" diye düşünüp alıyor.

üşenmedik gittik sorduk, 30 yıldır kayısı suyu üreticisi hakkı dede de şöyle düşünüyor; "yav, zati kayısı dediğin kuru kuru yenir. suyunu ne yapıyollar annamıyom ki?! bi daha masraf ettirdiler bize, kayısı suyu sıkma makinesi aldık boşu boşuna. içmeyin şunu! adam gibi ortasından ayırıp yiyelim. çekirdeğini de kıralım içini de yiyelim.. töbe töbee! de get sen de soktun burnuma mikrofonu yarım saattir. işim gücüm var."

evet.. üreticisinden tüketicisine herkes şikayetçi bu durumdan. gelin canlar kayısı suyu içmeyelim. içenlere engel olalım. hesaplarıma göre eğer 6 ay boyunca hiç kayısı suyu içilmezse turkiye'deki kayısı suyu rezervleri bitecek. yapabiliriz! çocuklar inanın inanın çocuklar. lalalalay la lalay lalalalay laaay!!

Doğum Günün Kutlu Olsun Üstad

2009-07-10T03:05:00.011+03:00

kimi ortamlarda üstünden prim yapıyor, kimi politik görüşünü yaşadığı hayatın üzerinden destekliyor. fakat öyle ya da böyle hak yerini yavaş yavaş buluyor. hayatında gösteremediğimiz saygıyı yattığı yerden tekrar kazanıyor. zamanında kıymetini bilemedik kusurumuza bakma, doğum günün kutlu olsun Nikola Tesla.

aşağıdaki adreslerden kendisi hakkında detaylı bilgiye sahip olup, yüzyılın gerçek dahisinin farkına varabilirsiniz.

vikipedi
ek$i sözlük
youtube

Sosyal İçerikli Kabuslar

2009-07-09T13:53:00.007+03:00

adam akıllı kabus görmek istiyorum. evet! bunu çok istiyorum!

farkettim ki benim kabuslarım kabus değil arkadaş. başkaları, hollywood'un milyon dolarlık bütçelerinden çıkan karakterleri kabuslarına konuk edip dolaysıya onlardan kaçıp boğuşurken, benimkiler yılmaz güney filmi gibi kalıyor.

"eşini aldatan adamın çilesi", yahut "kumar borcu batağına saplanmış üniversite öğrencisi" konulu kabus mu olur lan?!! soruyorum!! yıllardır bu ağır sosyal içerikli, kanayan yaraya parmak basan, avrupa'daki bir festivalde ödül alan film havasındaki kabusları görmekten usandım. süt kardeşler filmindeki gulyabaniye bile hasretim.

(cidden korkutucu. ama kabusunu görmeyince bi tadı yok..)

şöyle bi canavar gelse, kaçsam kaçamasam, ayaklarım takılsa yerlerde sürünsem, son sürat koşarken canavar birden önüme çıksa, tam bıçağı saplarken "hayıır!" diye uyansam.. ne bileyim kabuslarımda biraz aksiyon olsa... lan en azından filmden bi şeyden bi sahne göreyim. testere olsun, halka olsun, bir şey rüyama kaçsın. noolur, lütfen çok mağdurum.

ama yok! ben; sevdiklerime kötü bir söz söylemekten, okulu uzatmaya, ondan sonra; amansız bir hastalığa düşmekten, birisinin hayatını değiştirecek büyüklükte bir yalan söylemeye kadar saçma salak bir kabus yelpazesine sahibim anasını satim!

(aslında adile naşit de kabus için uygun. yani bekgrondu sağlam. allah rahmet eylesin.)

aslına bakılırsa senaryo yazımında bir güçlük çektiğim söylenemez. muhtemelen problem kısıtlı prodüksiyondan kaynaklanıyor. düş işlerine bi dilekçe yazıp konuyu detaylıca görüşmeyi düşünüyorum. arz ederim.

Ütü Abi

2009-07-07T14:18:00.004+03:00

biraz önce kendisiyle tanıştım. fişi prize takar takmaz kırmızı gözleriyle dik dik baktı. artık uykusundan mı uyandı bilmiyorum, hemen sonra homurdanmaya başladı. sinirli gözüküyordu.

açıkçası daha önceleri evin bu öfkeli üyesiyle bir temasım olmamıştı. benim için "selam - aleykümselam" tipinde, annemin onunla iyi anlaştığı herhangi bir ev aletiydi. şimdi ise mecburen de olsa bir ahbablığımız olacaktı.

sinirli sinirli homurdanırken benden ayırmadığı o kırmızı gözü sönüverdi. sakinleşmiştir diye düşünüp, biraz da muhabbete sıcak bir giriş için yavşakça elimi omuzuna attım. atmaz olaydım. "huurrrppfff!" diye bağırmasıyla yerimden zıplamam bir oldu. ardından bir iki daha "mırrff.. hurrff..." sesleri geldi kendisinden. anlaşılan o ki zor bir ilişki olacaktı aramızdaki. halbuse annemin elinde epey barışçıl görünüyordu. en iyisi kendini tanıtıp konuya yavaştan girmek diye düşündüm. "merhaba abi.." diye başladım. uzun uzun aslında normalde ütüyle filan bi alakam olmadığını, tişörtleri pantolları hep ütüsüz giydiğimi, bu pejmurde halimin kızları etkilemesini umduğumu filan anlattım. ben anlattıkça ütü abinin hırlamaları tıslamaları azaldı. hele son olarak ütü masası hakkında -şimdi düşününce epey salak gelen- bir espiri yapınca ortam iyice ısındı.

girizgahı yeterli ve yerinde olduğunu düşünüp kestim ve ütü abiyi elime aldım. asabiyetinden zerre eksilmediği çıkardığı seslerden anlaşılıyordu. o hırlamalarla resmen "yaklaşma yakarım!" diyordu. hatta kendisinin bir hoparlörü olsa ve "yaklaşma yakarım!" dese şu anki halinden daha az korkutucu olurdu.

ama nafile! şimdiye kadar hiçbir ev aletine boyun eğmemiş ben, bunun da üstesinden gelmekte kararlıydım. elimde tutarken suratını bana doğru çevirdim ve otoriter bir ses tonuyla; "bak arkadaşım! bugün bu gömlek ütülenecek!" dedim, ardından biraz sert çıkıştığımı düşünerek daha alttan alır bir edayla; "yani şimdi, hepimizin bir görevi var de mi.. seninki de ütü yapmak.. tefal fabrikasında sana bunu söylemiş olmaları lazım." diye ekledim. tefal'e mi yoksa bu yavşak tavrıma mı bilmem kafası atmış olacak ki, aniden suratıma tükürdü şerefsiz! işte şimdi gerçekten kızmıştım.

çalışmayan televizyon kumandaları, çekmeyen telefonlar, içinde hava sıkışmış kalorifer radyatörleri... bunların bir çoğuna eyvallah derim de, bir ütünün suratıma su fışkırtmasına dayanamam sevgili dostlar. gözüme kaçan suyu sildikten sonra dilimi katlayıp ısırdım, yumruklarımı sıktım ve sesim onun hırlamasından fazla çıkacak şekilde bağırarak ütüye daldım. allah ne verdiyse vuruyordum. devrik ütü masasının üzerinde birbirimizin boğazına sarılmış şekilde yuvarlanıyorduk. bir ara ben onun fişinin kablosunu ısırdım, o da buna karşılık ayağımı yaktı. sanırım boğuşmamız yarım saat kadar sürdü. ikimizde yorgun düşmüştük. odanın ortasında yarı baygın halde yatıyorduk. kafamı çevirdim. kırmızı kırmızı parlayan gözlerinin içine bakarak; "abi, senin bi derdin var. bak fazla stres bünyeye zarar. gel anlat sen de kurtul ben de." dedim. ses etmedi. yaklaştım, bu kez dostça elimi tekrar omzuna koydum. yine tükürdü. bu sefer o kadar sinirlenmedim. hatta bu sıcak yaz gününde serinletici bir etkisi de olduğu için hoşuma bile gitti. ve o an anladım ki; ütü abinin tek isteği bu monoton ev hayatında biraz olsun hareketlenmekmiş. küçük bir oyun, belki bir boğuşma.. gülümsedim. gülümsemem, gülmeye dönüştü. gülmem kahkahalara.. o da kahkahalarıma katılıp "kıh kıh kıh.." diye hırlamaya başladı. sanırım artık arkadaş olmuştuk.

İyeskiler Alırım, Urdacı Geldi

2009-07-05T15:58:00.003+03:00

geçenlerde rusça hocam türkiye'de sokaktaki gürültülerden şikayet ediyordu. cumartesi pazar demeden, sokakta sabah akşam birilerinin gürültü yapmasına anlam veremediğini söyledi. ona göre rusya'da böyle bir şey olsa önce mahalle sakinleri sonra da polis o ses yapanı bir güzel dövermiş.

(öyle bir şey söyleyeyim ki millet anlamasın. hmm... "abuzittin mi?" desem... yok yok.. "miiiyaav" diyim, daha ilginç olur.)

hakikaten de bizim sokaklarımızda "siiiimiiiiieeeeyt" i, "iiessskiiciiiii" si, "hanımların dikkatine, overlock makinesi ayağınıza geldi" si eksik olmuyor. aslında bir bakıma böyle sokaktan satış yapanlar, bizim hala kapitalizme tam olarak boyun eğmediğimizi gösteriyor. normalde bir hafta sonu büyük bir hipermarketten, ekmekten giysiye alışveriş yapıp, varsa güzel bir film izleyip eve dönmemiz gerekirken, biz camdan aşağıya eski düdüklü tencereyi sarkıtıp kaç tane mandal ettiğini soruyoruz.

konuya dönersek; bizim sokaklarımız gerçekten çok gürültülü. hatta, öğrencilik hayatımın yarısını geçirdiğim aksaray'daki "deniz apartmanı" bu klasmanda bir rekora bile imza atabilir. özetlersem; sabah erkenden "hat! hat!" diyen amca geçer. açıkçası ben, bu amcanın ne sattığını ilk bir buçuk sene anlayamadım. sonradan duydum ki gevrek, poğaça filan satıyormuş kendisi. muhtemelen sabahın erken saatlerinde işe başlamasının sebebi bu. yalnız "hat! hat!" ı hangi amaçla kullandığını çözemedim. ondan sonra öğlene doğru mevsimine göre karpuzcu, soğancı ve patatesçilerden biri geçer. onlar hakkında da şu şeyin farkına vardım ki; meyve sebze satanlar bağırma konusunda daha başarılı. en azından dördüncü tekrarında filan ne sattığını çözümleyebiliyorsunuz. onların ardından öğleye doğru "hat! hat!" amca sokağı bir daha ziyaret eder. muhtemelen elinde kalan malları satmaya çalışıyordur. öğleden sonra eskici gelir. taşıdığı arabada bilgisayar kasasından, eski terliğe kadar geniş bir ürün yelpazesi mevcuttur. ama size tavsiyem; iyi bir pazarlıkçı olmadan eskici olayına girmeyin. zira sandığınız gibi sizin o eski düdüklünüz 10 lira etmiyor. ona en fazla 3 lira verirler. "ulan eskiciden alacağın paranın hesabını mı yapıyorsun?" diyenler olabilir, olacaktır da. ama unutmayın ki; bir öğrenci evinde hayatta kalabilmenin baş şartı ekonomi yapabilmektir. neyse konumuza dönersek, akşamları mahallenin muhitine göre özel aktiviteler sizi bekler. örneğin bizimkisi "düğün" dü. yakınlarda bulunan iki düğün salonu sayesinde yaz akşamları bambaşka bir kimliğe bürünüyordu. ayrıca ekstra olarak mahallede bir takım değişik gürültülere de rastlayabilirsiniz. gecenin bir yarısı park halinde arabalara toslayan kamyon gürültüsü, kavga eden dükkan sahipleri gürültüsü, o dükkan sahiplerinin piçlerinin gürültüsü (kusuruma bakmayın, bu konuda çok doluyum.), karşı apartman dairesindeki dedikoducu teyze gürültüsü... gibi örnekler çoğaltılabilir.

son olarak, bu yazıyı okuyanlardan sokak satıcı olanlara bir ricam var; abi biraz düzgün bağırın. ne dediğiniz anlaşılmıyor. her defasında belki önemli bir şey söylüyordur diye kulak kabartıyorum ama nafile. hem bak reklamcılığın altın kuralı sloganı da daha etkili kullanmış olursunuz. işleriniz açılır, ülke ekonomisine bir katkı olur. ve burayı takip ettiğiniz için ayrıca teşekkür ederim. blogcu bir hurdacı ile karşılaşmak çok değişik bir duygu.